Młynarski. Trochę miejsca w Teatrze Nowym robi w człowieku... dużo miejsca. A cała ta nowo powstała przestrzeń aż woła, by dalej wypełniać ją tym, co dobre, ważne, bliskie i karmiące.

Spektakl Idontlikemetut (yo)u zrealizowany przez rezydentów Sceny Roboczej, którzy wyłonieni zostali w tegorocznym konkursie Nowa Generacja, jest manifestem ich miłości do tańca klasycznego. To manifest przekorny, ponieważ wspomniane uczucie, jakkolwiek szczere by było, nie zawsze jest łatwe i rzadko wzajemne.

"Panie Obywatelu, to ważne, gdzie się patrzy, jak się patrzy, zwłaszcza dla takich osób jak Pan, które właśnie mają zdawać ludziom relacje z tego, co widzą... Niech Pan patrzy tam daleko, w przód, przed siebie. W przyszłość! W Pana piękną, świetlaną przyszłość, którą rozświetli właśnie ten powstający teraz w bólach tekst".

Don Kichot Cervantesa to jeden z tych klasyków, o których dużo się mówi, ale niewielu je tak naprawdę czyta. Konrad Dworakowski ekshumuje kultowego bohatera i przeprowadza na nim eksperyment. Teatr daje mu do tego mnóstwo narzędzi. Czy publiczność wychodzi ze spektaklu z konkretną myślą? Sądzę, że ilu widzów, tyle wniosków.

Jagoda Szymkiewicz, Milena Klimczak, Pola Pańczyk, Wiktoria Kobiałka i Stefania Sural spotkały się z Małgorzatą Wdowik po raz pierwszy w 2017 roku w warszawskim Teatrze Studio, przy okazji prac nad spektaklem Dziewczynki. Zaproszone do projektu osoby miały wówczas od 11 do 14 lat: poznawały się, opowiadały o swoich marzeniach, zastanawiały się, jak będzie wyglądać przyszłość. Milena zażartowała wtedy, że spektakl mógłby rozpocząć serię kolejnych przedstawień, które - naśladując naturalny upływ czasu - traktowałyby o dziewczynach, kobietach i trumnach.

Po bardzo dobrze przyjętych Taśmach rodzinnych Piotr Pacześniak wrócił do Teatru Polskiego ze spektaklem Querelle, który otworzył pierwszą edycję QueerFestu, czyli nowej odsłony Bliskich Nieznajomych. Tak jak w przypadku Taśm rodzinnych, bazą Querelle była literatura - powieść Querelle z Brestu Jeana Geneta, uznana za klasykę prozy LGBTQ. W inscenizacji Piotra Pacześniaka stała się barwną, erotyczną i mroczną historią ludzi, którzy darzą siebie jednocześnie uwielbieniem i nienawiścią.

W październiku w Teatrze Polskim powieje nowościami - najpierw czeka nas premiera Querelle z Brestu w reżyserii Piotra Pacześniaka, a po premierowym weekendzie (17-20.10) rozpocznie się festiwal Bliscy Nieznajomi (20-27.10), tym razem w nowej odsłonie, bo z dopiskiem Queer Fest.

Van Gogh, który zachwyca i inspiruje od lat, stanie się bohaterem nowego spektaklu w Teatrze Cortiqué. - Szukałem artysty, o którym mógłbym opowiedzieć w ciekawy sposób - wyjaśnia reżyser i choreograf Viktor Davydiuk. Premiera 19 października.

Konrad Dworakowski wyreżyserował już kiedyś Don Kichota. Pisano wtedy m.in. że jest to "spektakl wielowarstwowy, w którym widz wybiera, ile chce odczytać", że jest "piękny pod względem wizualnym i choreograficznym", taki, który "urzeka swoją muzycznością i dowcipem", ale też "zmusza widza do wyjścia poza strefę komfortu". W końcu również, że reżyser "obraca w pył nasze romantyczne wyobrażenie o bohaterze". Jak będzie tym razem? Premiera Don Kichota 2.0 na podstawie powieści Miguela de Cervantesa - 19 października w Teatrze Animacji.

Poetka, dziennikarka, autorka ponad dwóch tysięcy tekstów piosenek. Choć zapomnieć się o niej nie da, my przypominamy: 17 października w Teatrze Nowym startuje festiwal Pamiętajmy o Osieckiej.