W październiku 2025 roku, po kolejnej edycji Forum o współczesnej dramaturgii dla młodej widowni w Polsce, organizowanym przez Centrum Sztuki Dziecka, wyznałam publicznie, że czytam dramaty. Ku mojemu zdziwieniu ten swoisty "coming out" jeszcze długo rezonował w moich mediach społecznościowych. Nie wiem, dlaczego zwlekałam do tej pory z poleceniem "Nowych Sztuk dla Dzieci i Młodzieży". Tytuł antologii, o której chcę Wam opowiedzieć - "Niewidzialne?" - koresponduje z bohaterami i bohaterkami każdego ze znajdujących się w niej tekstów.

Nie pamiętam kiedy - i czy właściwie kiedykolwiek - byłam na koncercie, który rozpocząłby się balladą. A potem podarował nam następną. A potem jeszcze kolejną, która nie tylko nie znużyła, ale ukoiła, otuliła, zatrzymała. Przy niemal całkowitym zaciemnieniu widowni i skromnym świetle na scenie, bez choreografii, efektów specjalnych i kipiącej energii, która na dzień dobry-dobry wieczór porywa tłumy, wynagradzając im tradycyjnie opóźnione rozpoczęcie koncertu.

Zdawać by się mogło, że nazywanie występów zespołu kameralnego "kameralnymi" to tautologia. Istnieje jednak duża muzyczna przestrzeń, która takie określenie usprawiedliwia - już po raz czwarty zespół zaprosił na Festiwal Wieczory Kameralne z Amadeusem.

Na muzyczną wyprawę do Austrii zaprosiła słuchaczy Filharmonia Poznańska. Przewodnikami podróży zostali znawca symfoniki Antona Brucknera i doświadczony dyrygent Christoph Campestrini oraz ceniony interpretator muzyki Mozarta - pianista Christian Zacharias.

Hubert Czerepok to artysta sztuk wizualnych, fotograf, autor instalacji, obiektów i filmów. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Poznaniu, a dyplom obronił w pracowniach prof. Izabelli Gustowskiej i prof. Jana Berdyszaka. Artystę interesują m.in. rzeczy wymykające się kontroli, teorie konspiracyjne, konstrukcje determinujące ludzkie zachowania oraz interwencje i sytuacje niejednoznaczne.

Basia - Agnieszka, Agnieszka - Basia. Dwa światy, dwie twórczynie i dwie energie, których splot mogliśmy podziwiać w miniony sobotni wieczór w klubie Blue Note. Czekałam na ten koncert, jak zresztą na niemal każde kolejne wcielenie repertuaru, który tak wielu z nas ma wpisany w DNA. Jak było? Doskonale! Rewelacyjne aranżacje Jacka Piskorza w wykonaniu świetnego bandu zafundowały nam wieczór idealny.

Kto by pomyślał, że wystarczy fortepian, bandoneon i odrobina pozytywki, by szarą i zbyt mroźną styczniową rzeczywistość zastąpił wieczór żywcem wyjęty ze środka lata? Skrzący się od kolorów, otulający nas ciepłem i zachwycający przenoszącymi w czasie melodiami. 

"Szczęściem jest trwałe, pełne i uzasadnione zadowolenie z życia" - pisał Władysław Tatarkiewicz w książce "O szczęściu", na którą powołują się twórcy spektaklu "Siedem szczęść". Problematyczność tego uczucia, jego nietrwałość, relatywizm i niedocenianie stały się tematem najnowszego przedstawienia Teatru Usta Usta Republika. Każdy z jego bohaterów (tak jak i my w realnym życiu) szuka szczęścia, jednak nie zawsze postrzega je zgodnie z przywołaną przez filozofa definicją.

"Odrzucenie", nominowany do National Book Award i polecany przez "New York Timesa" zbiór opowiadań amerykańskiego pisarza tajskiego pochodzenia, Tony'ego Tulathimutte'a, to gorzka, satyryczna proza o samotności. Obrywa się w niej zarówno toksycznej manosferze czy uczestnikom kultu techno-wydajności, jak i przewrażliwionej performatywnej lewicy. Wszytko to w świetnym, dodający tekstowi autentyczności przekładzie Adriana Stachowskiego.

Najnowsza premiera Teatru Nowego, "Hotelu Molier" Oskara Sadowskiego, jest jak luksusowe spa, w którym ktoś wypuścił wodę z jacuzzi i włączył maszynę wytwarzającą dym. Zostały puste, niesłużące nikomu niecki i sztuczna mgła...