Jednym z głównych tematów w "podlotach", czyli debiucie poetyckim Michaliny Cendrowskiej, jest kwestia organizacji świata. Wiele miejsca poświęca się tutaj młodzieńczemu rekonesansowi: cielesności, zasad społecznych czy progów przynależności.

Zygmunt Stojowski, kompozytor i bohater najnowszej płyty Łukasza Borowicza i Orkiestry Filharmonii Poznańskiej, jest postacią dziś nieco zapomnianą. Poznańskie nagranie "Symfonii d-moll op. 21" jest znaczącym wkładem w dokumentowanie i popularyzację jego twórczości.

Układając program ostatniego koncertu, Orkiestra Kameralna Polskiego Radia sporo ryzykowała. Dzieła dobrane wedle klucza wielkich mistrzów (Mozart, Mendelssohn, Szostakowicz) i uzupełnione o utwór współczesnego kompozytora, mogły nastręczać problemu z odpowiednim ułożeniem ich w programie. Ostateczny układ okazał się na szczęście najlepszym możliwym.

"Droga Olu!" to przedstawienie niezwykłe: łączące w sobie walor historyczności z poruszającą, uniwersalną medytacją nad rzeczami ostatecznymi. Bez zadęcia przekraczające granice sztuk, a jednak prawdziwie podniosłe. Punktem wyjścia do spektaklu były zachowane, wciąż nieopublikowane listy marszałka Piłsudskiego do jego ukochanej (drugiej) żony Aleksandry. Prezentowane w Polskim Teatrze Tańca przedstawienie jest koprodukcją z Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku, ale zapewniam - nie ma w sobie absolutnie żadnych cech drętwej akademii ku czci.

Wystawa zbiorowa "Zbiór miejsc nieuchwytnych", kuratorowana przez Gosię Nowak, to wnikliwe badanie nostalgii współczesnych młodych twórców. Ta wielowątkowa opowieść, rozpięta między szesnastoma różnorodnymi perspektywami, staje się lustrem, w którym odbijają się nasze własne, najbardziej intymne historie.

"Jezioro łabędzie" stało się opowieścią o walce z chorobą. Zamiast czarów jest nowotwór, w miejsce romantycznej historii pojawia się uczucie straty i przerażenia. Reinterpretacja legendarnego baletu - "Black and White" - to jedna z najważniejszych prac słowackiego choreografa Mário Radačovskiego.

Sportowe metafory w opisywaniu muzyki to codzienność. W większości spowszedniały, stały się językowymi wytrychami, którymi skrótowo opisujemy rzeczywistość. Są jednak sytuacje, gdy taka metafora trafia w punkt - jak w przypadku ostatniego koncertu Filharmonii Poznańskiej.

- Demaskuje lęki naszych dni codziennych, jak strach przez utratą pracy z powodu globalnej ekspansji AI i bezdusznych praktyk pracowników HR - o filmie "Bez wyjścia" pisze Przemysław Toboła.

Prapremiera "Domu lalki" Henrika Ibsena, która odbyła się w 1879 roku w Kopenhadze, wywołała skandal. W drugiej połowie XIX wieku zachowanie Nory, kochającej matki i żony, w ostatniej scenie dramatu decydującej się na opuszczenie męża oraz trójki dzieci, prowokowało sprzeciw konserwatywnych obrońców rodziny. Trzaśnięcie drzwiami pani Helmer wychodzącej z domu, który współtworzyła przez lata, podważało obowiązujące zasady ładu społecznego - naruszało fundamenty mieszczańskiej moralności i podkopywało pozycję patriarchalnej władzy zakładającej posłuszeństwo żony wobec męża. A jak sytuacja wygląda w "Domu lalek" - nowym spektaklu w reżyserii Tadeusza Pyrczaka w Teatrze Polskim w Poznaniu?

Muszle, wypchane zwierzęta, numizmaty, porcelana, rogi jednorożców, bezoary, globusy, lunety - to zaledwie niektóre z przedmiotów, które można było znaleźć w gabinetach osobliwości, popularnych w Europie zwłaszcza w XVI i XVII wieku. Narracje władzy w ramach kolekcji obiektów muzealnych i artefaktów analizuje Anna Kędziora na wystawie "Gabinet" w Galerii Fotografii pf w Centrum Kultury Zamek.