W 1920 roku Władysław Reymont został właścicielem resztówki majątku w Kołaczkowie pod Wrześnią. Odtąd przyjeżdżał do Wielkopolski każdego roku, by cieszyć się klimatem wielkopolskiej wsi i mierzyć z gospodarskimi wyzwaniami. Od czasu do czasu opuszczał ukochany zakątek. Na trasie jego podroży po regionie nie mogło zabraknąć Poznania.
Gabinet Rycin i Rysunków Muzeum Narodowego w Poznaniu obchodzi stulecie działalności. Z tej okazji przez cały październik prezentowany będzie wybór 50 najcenniejszych dzieł z jego ogromnej, liczącej 52 tysiące dzieł, kolekcji. Zobaczymy m.in. prace Dürera, Rembrandta, Wyczółkowskiego, Pankiewicza, Muncha, Kantora i innych.
Zanim nastała era MasterChefa, kulinarnych celebrytów sypiących solą z łokcia i walki o gwiazdki Michelina, Poznań miał już swoją królową gastronomii. Od 1990 roku przez trzy dekady stołówka Marii Królskiej w dawnym Collegium Historicum przy Świętym Marcinie była jednym z najbardziej charakterystycznych miejsc kulinarnego Poznania.
Pomet, który w okresie PRL-u, był jednym z największych, obok Cegielskiego, zakładów przemysłowych w Poznaniu, jest już tylko wspomnieniem. Zachował się jeszcze w pamięci setek, a może tysięcy pracowników fabryki i ich rodzin oraz na nielicznych, coraz mniej wyraźnych fotografiach. Cyryl próbuje tę pamięć odkurzyć i jak najdłużej zachować.
Prawie się nie zdarza, albo nawet wcale, żeby artysta, który pozostawił po sobie tak niewiele, pozostawił tak wiele. Jarek Maszewski tworzył, inspirując. Poznań zawdzięcza mu "Nierozpoznanych" Magdaleny Abakanowicz na Cytadeli, skrzydlate Pegazy na ulicznych paradach i niezapomniane scenografie. Jeżeli pamięć o nim stanie się legendą, przetrwa, jeżeli nie - zgaśnie z końcem jego pokolenia. Gdyby żył, 21 sierpnia 2026 roku skończyłby 75 lat.
10 uczniów klasy informatycznej w Zespole Szkół Komunikacji im. H. Cegielskiego w Poznaniu, pod opieką nauczycielki, stworzyło edukacyjną aplikację na smartfony poświęconą obozom pracy dla Żydów działających w czasie wojny w Poznaniu i okolicy.
W samo południe 22 lipca 1954 roku niebo nad poznańskim ratuszem przysłoniły setki gołębi, a chwilę później tłumom zgromadzonym na Starym Rynku po raz pierwszy od lat ukazały się koziołki. Tak zakończyła się odbudowa ze zniszczeń wojennych renesansowego ratusza.
28 czerwca 1956 roku na ulice Poznania wyszli robotnicy i tajniacy. Pierwsi domagali się godnych warunków pracy i życia, a drudzy ich obserwowali i fotografowali, aby wrogów władzy ludowej ukarać.
Zdefiniowanie tego, co 28 czerwca 1956 roku wydarzyło się na ulicach Poznania, pozostaje przedmiotem sporu od 70 lat. Do 1989 roku była to sprawa na wskroś polityczna, dziś raczej historyczno-publicystyczna.
