Wystawa "Stupor" Zbigniewa Rogalskiego w Galerii Miejskiej Arsenał to jedno z najważniejszych wydarzeń artystycznych tego sezonu. Wernisaż zorganizowany w rocznicę tragicznych nowojorskich zamachów terrorystycznych z 11 września 2001 roku stał się okazją do zobaczenia prac i fizycznego doświadczenia sugerowanego osłupienia. Powstała ekspozycja głęboka, wyciszona i bezlitośnie precyzyjna w analizie tego, co dzieje się z ludzkim wzrokiem pod wpływem traumy.
W 1997 roku francuski filozof Jacques Derrida w ramach Cerisy Conference wygłosił wykład "L'Animal que donc je suis" ("Zwierzę, którym więc jestem"). Zastanawiał się w jego ramach nad tym, jak filozofia Zachodu definiowała człowieka stawiając go w opozycji do zwierzęcia. Przywołał też konkretny przykład, mianowicie codzienny rytuał, kiedy to kot Derridy podążał za nim o poranku do łazienki. Mężczyzna był nagi, a kot na niego patrzył - filozof podkreślał, że cała sytuacja sprawiła, że czuł się zakłopotany i zawstydzony, a w dalszej kolejności zaczynał się wstydzić tego, że się wstydzi. "Kim jestem - i za czym podążam - w momencie, gdy nagi, w ciszy, zostaję schwytany spojrzeniem zwierzęcia (...)? (...) Zwierzę na mnie patrzy. Co powinienem myśleć o tym zdaniu?" - pyta Derrida i odwraca tym samym relację, w której to człowiek patrzy na zwierzę, opisuje je i nadaje mu znaczenie.
Wydawnictwo Frajda wie, co (i kogo) lubią mali czytelnicy. Dawno temu, choć nie aż tak bardzo, poznaliśmy prosiaczka Leopolda (czasem się wstydził albo był zły...,jak każde dziecko), potem Myszonka (niewiarygodne, jak szybko ta mysz urosła i poszła do szkoły), wreszcie pojawiła się Saga z ulicy Słonecznikowej. Na początku września w ręce dzieciaków trafił trzeci już tom z serii. Tym razem do dziewczynki przyjeżdżają Albin i Alba, jej starsze cioteczne rodzeństwo.
Wybijka, tradycyjna ukraińska metoda zdobienia tkanin, stała się symbolem ostatniego weekendu. Choć za oknem słoneczny - ale jednak - październik, w ostatnich dniach w Poznaniu rozkwitła niczym maj Ukraińska Wiosna. Była to XIX edycja festiwalu budującego mosty między naszymi kulturami, bez względu na działania rosyjskiej propagandy, która chce nas wszystkich skłócić.
Co zrobić, kiedy najpierw pojawiają się pieniądze, a dopiero potem przedstawienie? "Johatsu", najnowszy spektakl Teatru Porywacze Ciał wyrasta właśnie z tego pozornie absurdalnego pytania. Jest projekt, dofinansowanie i termin, są i oczekiwania, brakuje tylko odpowiedzi na pytanie, co właściwie powinno powstać. A może raczej: pomysłów jest zbyt wiele, by dało się z nich łatwo wybrać jeden.
Żyjemy w dobrych czasach! Trudno może w to uwierzyć nasłuchując wiadomości z kręgów politycznych. Jeśli jednak przyjrzymy się - i przysłuchamy - temu, co przynoszą nam muzyczne nowości ostatnich tygodni i miesięcy, odpowiedź powinna być jednoznaczna. Przykłady? Bardzo proszę: najnowsze krążki tria RGG, europejskiego kwartetu Adama Bałdycha, Jana Emila Młynarskiego z Tercetem Imperial czy solowy album Kacpra Krupy. Szczerze polecam każdy z nich!
Tomik poetycki "Kwadra" Szymona Kantorskiego wydany przez Fundację Duży Format jest katalogiem współczesnych niepokojów, które, mnożąc się, nieustannie walczą o naszą uwagę. Zarówno między wierszami, jak i w ich wnętrzu czai się nieznośne przeczucie, że to, co już raz uznaliśmy za najgorsze w przeszłości, może się powtórzyć.
Wchodząc na Trzecią Scenę Teatru Nowego, jedną z najbardziej kameralnych przestrzeni poznańskiej sceny, widzimy Marilyn Monroe siedzącą na hokerze. Piękna i wyraźnie zestresowana, skupiona i przejęta powtarza swoją rolę. Słyszymy dzwonki wzywające publiczność na spektakl. Pierwszy, drugi, trzeci. Po ostatnim z nich Marylin odzywa się do nas po raz pierwszy: "Jebać to, nigdzie nie idę" - mówi.
