Teatry po trudnym sezonie 2020/2021 starają się na nowo rozwinąć skrzydła...

- Dlaczego zatem mogę tak długo pracować w tej samej instytucji? Odpowiedź jest prosta: bo prawie codziennie trafiam na coś nowego, staję przed różnymi wyzwaniami. Jest tak ogromna różnorodność ludzi, postaw, idei, kolorów, dźwięków, obrazów, że mam poczucie nieustającego wchodzenia do nowej rzeki - mówi Jerzy Moszkowicz*, od 1991 dyrektor Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu.

Spektakl Tutaj, czyli gdzie? Rzecz o (nie)pamięci w reżyserii Doroty Abbe i Piotra Dąbrowskiego na podstawie opowiadań Rejwach Mikołaja Grynberga będzie miał swoją prapremierę w najbliższy piątek na terenie Muzeum Martyrologicznego w podpoznańskim Żabikowie.

- W Berlinie nie znamy ludzi, którzy przyznają kasę. Znamy tylko procedury i staramy się ich przestrzegać. Dostajemy środki na wszystko, na co składamy pieniądze. W Polsce jest z kolei odwrotnie - mówi Przemysław Wojcieszek*, reżyser filmowy i teatralny.

- Mamy w zespole lekarzy, prawników, kadrowe, księgowe, emerytowanych śpiewaków operowych, hydraulików, krawcowe. Wszyscy są na scenie i tak będzie. Ludzie po przesłuchaniu przychodzą i są natychmiast wciągani w realizację konkretnego spektaklu. To, że już od razu coś tworzą, ich przyciąga - mówi Anna Szymczak*, kierowniczka asz.teatru.

Każdy, kto odwiedził w miniony weekend Teatr Ósmego Dnia - zainteresowany nietypową jak na tę instytucję premierą Kamienica w postaci interaktywnej - musiał zmierzyć się z trudną do obserwowania historią codziennej przemocy. Przemocy dobrze znanej z wielu podobnych opowieści, a w tym przypadku podanej w zapośredniczonej, teatralnej formie, poniekąd po raz pierwszy widzianej i dostrzeganej przez innych.

Przewraca się, cieszy i nie dowierza, że jego Straszny dwór dalej straszy, skłania do refleksji i inspiruje. I to jak! A że przy tym część rodaków się wkurza, szarpie i wierzga, że feminizm, LGBT i "ideologia gender" - tym lepiej. Niech wierzga w ostatnich podrygach, bo tej energii i zmiany myślenia o państwowości, polskości, człowieczeństwie i patriotyzmie nic nie zatrzyma.

- W mojej inscenizacji szybko staje się jasne, dlaczego dwór ma być nawiedzony - straszy w nim duch liberalizmu - mówi Ilaria Lanzino*, reżyserka Strasznego dworu w Teatrze Wielkim.

- Obowiązujące na warsztatach zasady i prawa tworzyliśmy razem i potem wspólnie weryfikowaliśmy. Były takie, które na początku wydawały się okej, a potem okazywało się, że wcale nie były takie dobre. Wykreślaliśmy je i tworzyliśmy nowe, więc konstytucja żyła - mówi Julia Szmyt*, współprowadząca warsztaty dla dzieci Nasz kraj nie na niby i reżyserka tworzonego na ich podstawie spektaklu.

Pierwszy strzał w reżyserii i według scenariusza Janusza Stolarskiego to coś więcej niż spektakl. To również coś więcej niż wielkie widowisko teatralne, którym Pierwszy strzał pod względem formy na pewno jest. To nawet coś więcej niż upamiętnienie robotników, którzy 28 czerwca 1956 roku wyszli na ulice Poznania, by upomnieć się o swoje prawa. Czym więc jest przedstawienie, które było jednym z punktów programu obchodów 65. rocznicy Poznańskiego Czerwca?