- Dla mnie Stanisław Hejmowski jest jak guślarz, szaman, poeta, artysta, bo był w stanie dokonać czarodziejstwa w mowie obronnej z 1956 roku. Tak pięknie mówił w imieniu robotników Czerwca, że nie sposób było się tym nie zająć - mówi Janusz Stolarski*, reżyser spektaklu Pierwszy strzał.
W programie Malty - która w tym roku powróciła do formuły festiwalu ulicznego, plenerowego - nie mogło zabraknąć jednego z najważniejszych poznańskich teatrów tego nurtu: Teatru Biuro Podróży. Eurydyka w reżyserii Pawła Szkotaka przenosi nas w "stare, dobre" maltańskie czasy, za którymi wielu z nas zdążyło zatęsknić.
Najnowsza premiera Teatru Muzycznego przenosi nas do surrealistycznego świata, w którym życie jednostki podporządkowane jest całkowicie systemowi. Atmosfera grozy towarzyszy nam w prawie każdej scenie. Absurd sytuacji, w której znajdują się bohaterowie, ich samotność w labiryncie życia, który muszą pokonać (po co?), skłaniają do refleksji, czy my także nie żyjemy w Kombinacie i czy istnieje coś poza nim.
Plenerowe wydarzenia dominują w programie tegorocznej Malty - to dobra wiadomość dla tych, którzy marzyli o powrocie do formuły teatru ulicznego, otwartego, wychodzącego do widza. Ale swoje miejsce w programie znajdą także ci, którzy podążając przez lata za Idiomami, poszukiwali na poznańskim festiwalu najważniejszych zjawisk we współczesnym teatrze. Tegoroczna edycja godzi obie te wizje.
- To historia, która dzieje się każdego dnia. Przyjdź. Przyjdźcie. Ta opowieść jest o nas wszystkich... - zapowiadają twórcy Kombinatu. Premiera spektaklu z piosenkami Grzegorza Ciechowskiego w reżyserii Wojciecha Kościelniaka odbędzie się 19 czerwca w Teatrze Muzycznym.
- Ludzkich dramatów wielu świadkiem byłam, relacji trudnych miliony nabyłam, lecz ta opowieść na zawsze zostanie we mnie, w mym sercu i w pewnym tapczanie - mówi skajkowa sofa w Skaj is the limit Izy Szostak. To sztuka zawierająca squeerowaną interpretację polskiej transformacji obserwowanej z pomijanej perspektywy, a także błyskotliwe przetworzenie estetyki świata lat 90.
W Amazon Burns aktywistka feministyczna Maja Staśko pokazuje się od zupełnie innej strony. Okazuje się, że to również bardzo utalentowana dramatopisarka o sporym wyczuciu do języka codziennego i zdolności do pisania absorbujących i przeszyderczych sztuk zaangażowanych. A że reżyserii jej tekstu podjęli się Robert Traczyk i Przemysław Wojcieszek i znaleźli dwie doskonałe aktorki do uniesienia twardych dialogów i mocnych piosenek, to dostaliśmy w efekcie teatr doprawdy krwiożerczy.
Czy spektakl o aborcji może być najlepszym komediowym przedstawieniem tego sezonu w Poznaniu? Nigdy bym nie połączył tych pozornie daleko leżących od siebie sfer, aczkolwiek Magdzie Szpecht w Have a Good Cry się to udało. Być może nikt inny nie byłby też po prostu w stanie przezwyciężyć największego mroku tak bardzo szczerym śmiechem i łzami bezsilności, a przy tym wbić w kruche męskie ego drobną, acz jadowitą szpilkę, która kłuje mizoginów rządzących tym krajem do płakania.
