Rezydentami XIV Spotkań Teatralnych Bliscy Nieznajomi są artystki i artyści z Ukrainy i Białorusi. - Rezydencje to bardzo cenna forma współpracy, długofalowa, dająca szansę na poznanie miasta i osób je współtworzących - zapewnia dyrektorka artystyczna i kuratorka wydarzenia Agata Siwiak. - Jestem pewna, że dłuższy pobyt artystek i artystów w Poznaniu zaowocuje głębszymi relacjami zawodowymi, ale też międzyludzkimi, które będą żywe także po zakończeniu projektu.

Teatr Wielki, jeszcze przed oficjalnym rozpoczęciem sezonu artystycznego 2021/2022, zaproponował widzom spektakl Don Giovanni w reżyserii Rana Arthura Brauna. Wprawdzie słowa i muzyka były w całości materiałem autorstwa W.A. Mozarta i Lorenzo da Ponte, jednak poznańska wersja intensywnie zaingerowała w kształt opery jaki dotychczas znaliśmy.

Są ptaki, które mają twardy sen, ale i takie, które zbudzi delikatny szelest. Jedne potrafią spać (i nie spaść) w pozycji siedzącej na gałęzi, inne szukają wygody w gnieździe. Nie mają jednak poduszek, więc potrafią włożyć głowę pod grzbiet albo schować ją pod skrzydło. Kosy czy rudziki wstają skoro świt, wiosną już o 4 rano słychać ich trele. Sowy natomiast aktywne są tylko ciemną nocą. A wiecie, że gawrony, czyli gapy, to straszne gaduły? Wspólnie budują gniazda, jedno obok drugiego. Od wsi po metropolie, w okolicy domków jednorodzinnych, ale też blokowisk. Te z Rozbudzanek Jerzego Moszkowicza są też bacznymi obserwatorkami... natury ludzkiej.

Teatry po trudnym sezonie 2020/2021 starają się na nowo rozwinąć skrzydła...

- Dlaczego zatem mogę tak długo pracować w tej samej instytucji? Odpowiedź jest prosta: bo prawie codziennie trafiam na coś nowego, staję przed różnymi wyzwaniami. Jest tak ogromna różnorodność ludzi, postaw, idei, kolorów, dźwięków, obrazów, że mam poczucie nieustającego wchodzenia do nowej rzeki - mówi Jerzy Moszkowicz*, od 1991 dyrektor Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu.

Spektakl Tutaj, czyli gdzie? Rzecz o (nie)pamięci w reżyserii Doroty Abbe i Piotra Dąbrowskiego na podstawie opowiadań Rejwach Mikołaja Grynberga będzie miał swoją prapremierę w najbliższy piątek na terenie Muzeum Martyrologicznego w podpoznańskim Żabikowie.

- W Berlinie nie znamy ludzi, którzy przyznają kasę. Znamy tylko procedury i staramy się ich przestrzegać. Dostajemy środki na wszystko, na co składamy pieniądze. W Polsce jest z kolei odwrotnie - mówi Przemysław Wojcieszek*, reżyser filmowy i teatralny.

- Mamy w zespole lekarzy, prawników, kadrowe, księgowe, emerytowanych śpiewaków operowych, hydraulików, krawcowe. Wszyscy są na scenie i tak będzie. Ludzie po przesłuchaniu przychodzą i są natychmiast wciągani w realizację konkretnego spektaklu. To, że już od razu coś tworzą, ich przyciąga - mówi Anna Szymczak*, kierowniczka asz.teatru.

Każdy, kto odwiedził w miniony weekend Teatr Ósmego Dnia - zainteresowany nietypową jak na tę instytucję premierą Kamienica w postaci interaktywnej - musiał zmierzyć się z trudną do obserwowania historią codziennej przemocy. Przemocy dobrze znanej z wielu podobnych opowieści, a w tym przypadku podanej w zapośredniczonej, teatralnej formie, poniekąd po raz pierwszy widzianej i dostrzeganej przez innych.

Przewraca się, cieszy i nie dowierza, że jego Straszny dwór dalej straszy, skłania do refleksji i inspiruje. I to jak! A że przy tym część rodaków się wkurza, szarpie i wierzga, że feminizm, LGBT i "ideologia gender" - tym lepiej. Niech wierzga w ostatnich podrygach, bo tej energii i zmiany myślenia o państwowości, polskości, człowieczeństwie i patriotyzmie nic nie zatrzyma.