- Szczerze mówiąc, sama mam parę pytań do widza. Coraz więcej osób zagląda na mój fanpage i domaga się dialogu. Zapytałabym, czy ludzie naprawdę nie potrzebują żywego teatru i czy rzeczywiście czują się tak dobrze bez tej widocznej, dofinansowanej kultury? Bo ja mam zupełnie inne dane - mówi Edyta Łukaszewska*, aktorka Teatru Nowego w Poznaniu.

- Wojna, głód, dżuma - świat umiera, ale po to, żeby się narodzić na nowo. Jak ziarno gnije, żeby puścić kiełek, z którego wyrośnie piękny owoc, tak i ludzkość musi wpierw zaśmierdzieć, żeby wyrósł z niej kwiat chwały - mówi uprzątacz zwłok Scarron w Czerwonych nosach, sztuce Petera Barnesa o epidemii Czarnej Śmierci w średniowiecznej Europie. Przebój Teatru Nowego w Poznaniu z lat 90. powraca w nowej interpretacji Jana Klaty - w czasach nowej, pandemicznej normalności.

 "Obok cmentarzy i koło wielkich ruchliwych bazarów / spokoju, zmartwień i spleenu / w pobliżu Mekki i Rzymu / paleni słońcem pustyni / idą po świecie pielgrzymi" - aktorki Teatru Emigrant na przemian recytują kolejne wersy wiersza autorstwa Josifa Brodskiego pt. Pielgrzym. Brzmią jakby rzucały jakieś zaklęcie czy klątwę. To jedna ze scen spektaklu Solitude, który tematycznie oscylował wokół kwestii samotności. Premiera przedstawienia odbyła się online.

Teatr Emigrant powstał mniej więcej rok temu z inicjatywy wolontariuszek Migrant Info Pointu, które poszukiwały przestrzeni swobodnej wypowiedzi artystycznej dla emigrantów mieszkających w Poznaniu. Twórczynie postanowiły wystawić spektakl, w którym wiersze Josifa Brodskiego stanowić będą podstawę dla wypowiedzi scenicznej związanej z wątkiem samotności. Premiera online w niedzielę 7 lutego w Baraku Kultury.

- Jestem trochę szczęśliwy, trochę nie jestem szczęśliwy, trochę walczę. Próbuję się siłować z życiem. Nie do końca chce mi się o tym mówić, jakoś tak mi to nie leży - mówi zakłopotany Aktor-celebryta w Magicznym świecie kłamstwa. Monodram Macieja Adamczyka konfrontuje nas z wieloma poziomami funkcjonowania kłamstwa w społeczeństwie i w doświadczeniu jednostki. Rzecz jest również o zwodzeniu widza w teatrze. To wypowiedź rozdartego psychicznie artysty, który opowiadając o przeżyciu pandemii, wykluczeniu niezależnej kultury w kryzysie, sięga po figurę kłamstwa, by uniknąć ekshibicjonizmu. Nie wiemy, ile w tym cierpienia autobiograficznego, a ile fikcji. Ból przeżycia całości monodramu jest prawie nie do zniesienia.

Wiele moich inspiracji jest przypadkowych, i czerpanych z różnych stron. Są one wszędzie dookoła, a ja je spisuję i rejestruję. Cały czas mam przy sobie dyktafon, na który nagrywam pomysły, żeby ich nie stracić. Później je spisuję i być może znajdują swoje miejsce w dramacie - mówi Maciej Adamczyk. Magiczny świat kłamstwa jest jego trzecim solowym spektaklem, stworzonym w Teatrze Porywacze Ciał. Premiera 2 lutego w Teatrze Ósmego Dnia.

Biografia Evy Braun - przez wiele lat kochanki, a przez ostatnie godziny życia także żony Adolfa Hitlera - w monodramie Ewa i ja staje się pretekstem do pytań o współodpowiedzialność. To przenikliwa opowieść o milczącej obecności kobiet w wielkiej polityce, o cichym przyzwoleniu na zło - nie tylko w kontekście nazizmu. Spektakl mocny, ważny i niezmiennie aktualny.

- Pandemia i wszystko, co się z nią wiąże - w tym zamknięcie teatru - prowadzi nas do jakiegoś rodzaju szaleństwa i poczucia absurdu. Próbujemy więc na wszelkie sposoby przetłumaczyć teatr na inne media, którymi możemy nadal kontaktować się z naszą publicznością - mówi Marcin Kęszycki. W cyklu Na odwrót, wywrót oraz opak Teatr Ósmego Dnia zaprezentuje serię krótkich, rymowanych, animowanych etiud filmowych.

W sylwestrowy wieczór odbyła się premiera spektaklu Urodziny prawie wszystkich w reżyserii Doroty Abbe, który tematycznie dotyka wątku celebracji. Nie o powitaniu nowego roku tu jednak mowa, lecz o obchodach święta, które nie każdemu kojarzy się tak samo. Twórcy przedstawienia realizowanego przez Teatr Animacji w Poznaniu dowodzą, że istnieje tak wiele sposobów świętowania urodzin, jak wiele jest istot je obchodzących.

Tak wiele się dziś dzieje, że łatwo stracić orientację. Lockdown, protesty, dziwne przekazy medialne, chaos oraz marzenia o tym, że to wszystko się kiedyś skończy i wreszcie będzie lepiej, będzie utopia. To nie takie proste. Z tym wszystkim rozprawiają się twórcy spektaklu Morderstwo (w) Utopii w reżyserii Grzegorza Laszuka.