Już w ten piątek odbędzie się premiera spektaklu, który przygotowali zwycięzcy konkursu "Nowa Generacja". Jak zupełnie zniknąć będzie realizacją bardzo oryginalną, twórcy i twórczynie zapragnęli bowiem ocalić od zapomnienia... pozostałe zgłoszenia konkursowe.
- Przesiąknięta światem dziecka pomyślałam, że będzie niebawem Festiwal i może warto pokazać "inną" Osiecką. Bo nikt wcześniej - zrobiłam oczywiście research, nie sięgnął po jej twórczość dla dzieci. Aczkowiek, jak się później okazało - nie jestem pewna czy ona potrafiła pisać tak tylko dla najmłodszych. Bo jej wszystkie teksty mają drugie dno - mówi Anna Mierzwa*. O premierze Rapete papete pstryk w ramach 23. Festiwalu "Pamiętajmy o Osieckiej" opowiada razem z Michałem Kocurkiem**.
Albert Einstein potrafił w umiejętny sposób połączyć mądrość i wyobraźnię, byśmy mogli na nowo pojąć świat. Robert Drobniuch zrobił podobną rzecz - tylko wiek później (akurat w czasie pandemii) i na innej płaszczyźnie. Też stał się swoistym akuszerem nowoczesności... ale w teatrze lalek.
- Wyobraź sobie, że całe życie spędziłem w tej garderobie, numer trzynaście, przy oknie. I nawet siedzę ciągle na tym samym krześle - tak o życiu w teatrze i poza nim dwa lata temu w naszym cyklu Rozmowy w garderobie opowiadał Annie Kochnowicz-Kann Michał Grudziński*. W tym roku aktor Teatru Nowego obchodzi 50-lecie pracy artystycznej.
Na spektakl nie z tej ziemi, który traktuje o całkiem przyziemnych problemach zaprasza Teatr Animacji. Planetę Einsteina reżyseruje Robert Drobniuch.
Najnowszy spektakl muzyczny Studia Teatralnego Blum La Li Lu był radosną opowieścią o potrzebie śpiewania, wyrażaniu swoich emocji poprzez muzykowanie i zasłuchaniu się w dźwięki świata. Był też opowieścią o tym, że śpiewanie jest dobre w każdej chwili i porze roku. Nawet w czasie deszczowej jesieni, serio!
Nana to zaskakująco neofeministyczne przedstawienie, w którym pod pretekstem sprawy kobiet kobiety-aktorki są na scenie poniżane. Nie da się tego również w żadnym razie traktować jako nieudaną adaptację powieści Émile'a Zoli, bo reżyserka Monika Pęcikiewicz stosunek do pierwowzoru ma tyleż swobodny, co instrumentalno-krotochwilny. Efekt? Ponad trzy godziny pseudopornograficznych mąk dla zażenowanego widza.
- Diagnozy Zoli wynikające z obserwacji społeczeństwa II połowy XIX wieku mają mnóstwo przełożeń na naszą rzeczywistość - tak realizację Nany w reżyserii Moniki Pęcikiewicz w Teatrze Polskim zapowiada Maciej Nowak, dyrektor artystyczny sceny. Premiera (przeniesiona z marca) 18 września.
