Pierwszy dzień lata to w tym roku też pierwszy dzień Międzynarodowego Festiwalu Filmów Animowanych Animator, który corocznie sprowadza do Poznania gwiazdy światowej animacji, debiutujących twórców i fanów gatunku. Wydarzenie odbędzie się w formule hybrydowej - do 25 czerwca stacjonarnie, a dzień później w internecie jako MyAnimatorOnline. Hasłem tegorocznej edycji jest "Poszukiwanie siebie".

Styl braci Dardenne jest rozpoznawalny na pierwszy rzut oka - znany miłośnikom kina arthousowego od ćwierćwiecza, poddawany tylko niewielkim modyfikacjom, wydaje się pozbawiony potencjału na zaskoczenie widza. A mimo to niemal każdy kolejny film Jeana-Pierre'a i Luca opuszcza festiwal w Cannes z jakimś wyróżnieniem. Nie inaczej było z Torim i Lokitą.

Film okazuje się politycznym thrillerem, który metaforycznie krytykuje opresyjne rządy Erdoğana i ukazuje społeczeństwo zdominowane przez mężczyzn, gdzie nie ma miejsca na ludzką odmienność i poszanowanie przyrody - o filmie Gorące dni pisze Przemysław Toboła.

Aktor, scenarzysta i początkujący reżyser Juan Diego Botto proponuje nam w czerwcu przejmującą historię trojga ludzi w obliczu kryzysu ekonomicznego w Hiszpanii. Jego 24 godziny to film społeczny na miarę głośnego swego czasu Ja, Daniel Blake Kena Loacha, który na równie długo zapada w pamięć.

- Film jest z jednej strony obrazem współczesnej Algierii, w której wciąż nie dokonano rozrachunku z niedawną przeszłością, z drugiej to hymn na cześć siostrzeństwa i tańca jako sztuki, dzięki której można przezwyciężyć nawet najgorsze traumy - o filmie Houria pisze Bartosz Żurawiecki.

W Planie 75, nagrodzonym w zeszłym roku wyróżnieniem specjalnym w Cannes, japońska reżyserka Chie Hayakawa kreśli obraz niedalekiej przyszłości, w której eutanazja jest nie tylko prawem, ale i swego rodzaju moralnym obowiązkiem starszych osób wobec młodszych pokoleń.

Po ośmioletniej przerwie Jalmari Helander wraca na ekrany kin filmem Sisu, który balansuje na pograniczu krwawego kina akcji i komiksu. Samotny żołnierz fiński jest tu tym dobrym, naziści - wiadomo - tymi złymi, a wokół wybuchają miny przeciwpiechotne, strzelają karabiny, fruwają rozerwane kończyny i tryskają gejzery krwi. Słowem - trup ściele się gęsto.

- Nie będę czekać w oknie jak pelargonia - mówi Vika, czyli Wirginia Szmyt, bohaterka filmu Vika! w reżyserii Agnieszki Zwiefki prezentowanego w ramach tegorocznej edycji Millennium Docs Against Gravity w sekcji Muza i wena.

Tomasz Bagiński w branży filmowej działa już od ćwierćwiecza, ale dopiero teraz przyszło mu zadebiutować w roli reżysera pełnometrażowego filmu aktorskiego. Jednocześnie nie odszedł daleko od swoich korzeni, czyli tworzenia animacji - wszak materiałem źródłowym do scenariusza jest manga z lat osiemdziesiątych, a pośrednio również anime, co ma niebagatelne konsekwencje dla przedstawianego świata.

Nominowany do Oscara w kategorii "Najlepszy Dokumentalny Film Długometrażowy", do nagrody BAFTA, laureat m.in. Złotego Lwa dla "Najlepszego Filmu" w Wenecji, film Całe to piękno i krew to jedna z kilku propozycji współtworzących sekcję Bohaterowie_ki są wśród nas".