Kolejny film twórcy przekomicznych Właścicieli i kolejna komedia obyczajowa, w której czeskie przywary narodowe są tak bliskie polskim - o filmie Sytuacja awaryjna pisze Przemysław Toboła. 

"Jak ukazywane są osoby queerowe w tekstach kultury? Jakich kodów używają twórcy_czynie by przedstawić osoby queerowe? Czy są one szkodliwe? Jak zatem ukazywać tożsamości queerowe nie powielając krzywdzących stereotypów i queerfobii?" - to jedne z wielu pytań, które padły w trakcie dyskusji Pułapki queer codingu - czy i jak budować tożsamość LGBT+ postaci animowanych?

Gdyby Andriej Zwiagincew urodził się w ukraińskiej puszczy i został wychowany przez wilki, nakręciłby właśnie Pamfira. Film Dmytra Sukholytkyya-Sobchuka to bowiem kipiąca podskórną dzikością przypowieść o władzy, ale przy okazji także wspaniały prezent dla widzów od Gutek Film na Dzień Ojca.

Animator to największy festiwal filmu animowanego w Polsce. Co więcej od 2017 roku posiada elitarny status kwalifikującego do Oscara. Dzięki temu zwycięzca Animatora ma znacznie łatwiejszą ścieżkę do oscarowej nominacji. Ja jak zwykle skupiłem się na pokazach filmów krótkometrażowych. Kto wie, być może wśród oglądanych filmów był taki, który zdobędzie nominację Amerykańskiej Akademii Filmowej? Uważam, że przynajmniej kilka tytułów spokojnie może zawalczyć o to wyróżnienie.

Pierwszy dzień lata to w tym roku też pierwszy dzień Międzynarodowego Festiwalu Filmów Animowanych Animator, który corocznie sprowadza do Poznania gwiazdy światowej animacji, debiutujących twórców i fanów gatunku. Wydarzenie odbędzie się w formule hybrydowej - do 25 czerwca stacjonarnie, a dzień później w internecie jako MyAnimatorOnline. Hasłem tegorocznej edycji jest "Poszukiwanie siebie".

Styl braci Dardenne jest rozpoznawalny na pierwszy rzut oka - znany miłośnikom kina arthousowego od ćwierćwiecza, poddawany tylko niewielkim modyfikacjom, wydaje się pozbawiony potencjału na zaskoczenie widza. A mimo to niemal każdy kolejny film Jeana-Pierre'a i Luca opuszcza festiwal w Cannes z jakimś wyróżnieniem. Nie inaczej było z Torim i Lokitą.

Film okazuje się politycznym thrillerem, który metaforycznie krytykuje opresyjne rządy Erdoğana i ukazuje społeczeństwo zdominowane przez mężczyzn, gdzie nie ma miejsca na ludzką odmienność i poszanowanie przyrody - o filmie Gorące dni pisze Przemysław Toboła.

Aktor, scenarzysta i początkujący reżyser Juan Diego Botto proponuje nam w czerwcu przejmującą historię trojga ludzi w obliczu kryzysu ekonomicznego w Hiszpanii. Jego 24 godziny to film społeczny na miarę głośnego swego czasu Ja, Daniel Blake Kena Loacha, który na równie długo zapada w pamięć.

- Film jest z jednej strony obrazem współczesnej Algierii, w której wciąż nie dokonano rozrachunku z niedawną przeszłością, z drugiej to hymn na cześć siostrzeństwa i tańca jako sztuki, dzięki której można przezwyciężyć nawet najgorsze traumy - o filmie Houria pisze Bartosz Żurawiecki.

W Planie 75, nagrodzonym w zeszłym roku wyróżnieniem specjalnym w Cannes, japońska reżyserka Chie Hayakawa kreśli obraz niedalekiej przyszłości, w której eutanazja jest nie tylko prawem, ale i swego rodzaju moralnym obowiązkiem starszych osób wobec młodszych pokoleń.