Po sukcesie ekranizacji Morderstwa w Orient Expressie i Śmierci na Nilu Kenneth Branagh tym razem wybrał mniej znaną powieść Agathy Christie, za to jedną z najstraszniejszych, Wigilię Wszystkich Świętych - o filmie Duchy w Wenecji pisze Przemysław Toboła.

Bezkresne australijskie peryferia, ciasna lokalna społeczność i niewyjaśniona, mroczna  sprawa kryminalna sprzed lat. Pozbawione kolorów i nadziei Limbo to filmowa propozycja dla widzów, którzy chcą się skutecznie zatrzymać.

Pojawiająca się z opóźnieniem na polskich ekranach Cicha dziewczyna, która na początku roku walczyła o Oscara między innymi z IO Jerzego Skolimowskiego, to film dla widzów szukających w kinie przede wszystkim wyciszenia.

- Najbardziej sentymentalnym pokazem będzie z pewnością Rekord absolutny. Zawsze porusza mnie ta okazja, gdy nowe osoby mogą odkryć niezwykłe postaci Marii i Bogdana Kalinowskich - mówią organizatorzy Dni Poznańskich Kinomanów vol. 3, które rozpoczną się już 7 września.

Ultimatum, remake hiszpańskiego filmu Nieznany z 2015 roku - o doradcy finansowym, który dostaje telefon z groźbą, że gdy zatrzyma samochód ten z miejsca eksploduje - jest wart obejrzenia głównie z jednego powodu. Jest nim Liam Neeson.

Oglądając filmy Sorogoyena, można zobaczyć jak bardzo nadal jest podzielona Hiszpania. Jak elity ze stołecznego Madrytu łatwo zapominają o ubogich rodakach z dalekich prowincji, a to niesie wiatr prawicowej zmiany - o filmie Bestie pisze Przemysław Toboła.

W horrorze laicy kontaktują się z zaświatami z różnych powodów - by doświadczyć tajemnicy, porozmawiać z konkretnym zmarłym, udowodnić, że cała ta maskarada to mistyfikacja. Czasem ma to być jednorazowy wybryk, którego celem jest dobra zabawa. Bohaterowie Mów do mnie! braci Philippou poszli o krok dalej - oni dosłownie ćpają duchy.

Sprawa 26-letniej Reality Winner, amerykańskiej analityczki wojskowej aresztowanej i skazanej na pięć lat więzienia za szpiegostwo, odbiła się szerokim echem w całych Stanach Zjednoczonych. Do Polski dotarły tylko jej echa, tym bardziej więc warto przyjrzeć się jej od środka. Taką możliwość daje Reality Tiny Satter.

Nie śmiercionośne węże, agresywne niedźwiedzie ani zabójcze pająki, lecz rekiny doczekały się całego podgatunku w kinie eksploatacji. "Sharksploitation" nie jest już tak krwawe, jak za czasów VHS-ów - przeciwnie, teraz często, jak również w przypadku Mega 2: Głębi, produkcje te otrzymują kategorię PG-13 - ale uciecha i satysfakcja z wylewających się z ekranu niedorzeczności wciąż pozostają takie same.

Ozon porusza w filmie poważne i nader współczesne tematy - brak równouprawnienia płci, molestowanie, działalność mediów brukowych... Tyle że ubiera je w kostium retro i traktuje z lekkością, ironią, przewrotnie, w konwencji buffo - o filmie Moja zbrodnia pisze Bartosz Żurawiecki.