- Demaskuje lęki naszych dni codziennych, jak strach przez utratą pracy z powodu globalnej ekspansji AI i bezdusznych praktyk pracowników HR - o filmie "Bez wyjścia" pisze Przemysław Toboła.

Prapremiera "Domu lalki" Henrika Ibsena, która odbyła się w 1879 roku w Kopenhadze, wywołała skandal. W drugiej połowie XIX wieku zachowanie Nory, kochającej matki i żony, w ostatniej scenie dramatu decydującej się na opuszczenie męża oraz trójki dzieci, prowokowało sprzeciw konserwatywnych obrońców rodziny. Trzaśnięcie drzwiami pani Helmer wychodzącej z domu, który współtworzyła przez lata, podważało obowiązujące zasady ładu społecznego - naruszało fundamenty mieszczańskiej moralności i podkopywało pozycję patriarchalnej władzy zakładającej posłuszeństwo żony wobec męża. A jak sytuacja wygląda w "Domu lalek" - nowym spektaklu w reżyserii Tadeusza Pyrczaka w Teatrze Polskim w Poznaniu?

Muszle, wypchane zwierzęta, numizmaty, porcelana, rogi jednorożców, bezoary, globusy, lunety - to zaledwie niektóre z przedmiotów, które można było znaleźć w gabinetach osobliwości, popularnych w Europie zwłaszcza w XVI i XVII wieku. Narracje władzy w ramach kolekcji obiektów muzealnych i artefaktów analizuje Anna Kędziora na wystawie "Gabinet" w Galerii Fotografii pf w Centrum Kultury Zamek.

"Kisling jest wielkim malarzem" - odpowie Pablo Picasso na to pytanie zadane w 1924 roku przez Jules'a Pascina. "Lubię Kislinga - wolnościowca malarstwa", "przynosi chlubę naszej epoce", "nie boi się malować kolorem" - dorzucą inni. Właściciel słynnej Café de la Rotonde stwierdzi: "To mój najlepszy klient!", a francuska modelka i aktorka, Kiki de Montparnasse, oznajmi, że odpowiedź może wyszeptać jedynie do ucha... Jedno jest pewne, ten odważny artysta i ekscentryk nikogo nie pozostawiał obojętnym - zarówno jako człowiek, jak i malarz.

Poznańska Akademia Muzyczna ma od ubiegłego roku duży powód do dumy. Jej studentka, wówczas zaledwie 16-letnia, Tianyao Lyu zdobyła na XIX Międzynarodowym Konkursie Chopinowskim czwartą nagrodę. To dla uczelni prestiż, a dla poznańskich słuchaczy okazja, by tej niezwykle uzdolnionej pianistki posłuchać "u siebie".

Czasem potrzeba nam tylko gitary i głosu, by na moment wyciszyć wszystko to, co zdaje się być wokół nas niepotrzebnym szmerem. Oddzielić to, co nasze i prawdziwe, od tego, co obce i zbędne. By dać się wciągnąć w gęste od emocji i znaczeń opowieści, w których można się przejrzeć jak w lustrze. Agata Karczewska jest w ich snuciu mistrzynią - i właśnie to najpełniej wybrzmiało podczas jej piątkowego koncertu w Domu Kultury AZK w Poznaniu.

Dlaczego jako ptak warto mieć za sąsiadów nie tylko rozgadane kawki, ale czasem i zabójczych drapieżników? Czemu sikorki syczą na koty? W jaki okrutny sposób ludzie wywoływali u szpaków PTSD? Czym są telomery i jak ich długość wpływa na szanse przetrwania? Na te i wiele innych pytań odpowiada Adam Zbyryt w książce "Czego boją się ptaki?". Autor tej popularnonaukowej pozycji w sposób barwny i lotny niczym jej bohaterowie opowiada o tym, jak doświadczanie stresu wpływa na życie ptaków. To kompleksowe ujęcie problemu, z którym z radością zapoznają się wszyscy miłośnicy birdwatchingu, bird listeningu, bird feedingu, bird bondingu czy bird drawingu. Oraz miłośnicy grozy.

W październiku 2025 roku, po kolejnej edycji Forum o współczesnej dramaturgii dla młodej widowni w Polsce, organizowanym przez Centrum Sztuki Dziecka, wyznałam publicznie, że czytam dramaty. Ku mojemu zdziwieniu ten swoisty "coming out" jeszcze długo rezonował w moich mediach społecznościowych. Nie wiem, dlaczego zwlekałam do tej pory z poleceniem "Nowych Sztuk dla Dzieci i Młodzieży". Tytuł antologii, o której chcę Wam opowiedzieć - "Niewidzialne?" - koresponduje z bohaterami i bohaterkami każdego ze znajdujących się w niej tekstów.

Nie pamiętam kiedy - i czy właściwie kiedykolwiek - byłam na koncercie, który rozpocząłby się balladą. A potem podarował nam następną. A potem jeszcze kolejną, która nie tylko nie znużyła, ale ukoiła, otuliła, zatrzymała. Przy niemal całkowitym zaciemnieniu widowni i skromnym świetle na scenie, bez choreografii, efektów specjalnych i kipiącej energii, która na dzień dobry-dobry wieczór porywa tłumy, wynagradzając im tradycyjnie opóźnione rozpoczęcie koncertu.

Zdawać by się mogło, że nazywanie występów zespołu kameralnego "kameralnymi" to tautologia. Istnieje jednak duża muzyczna przestrzeń, która takie określenie usprawiedliwia - już po raz czwarty zespół zaprosił na Festiwal Wieczory Kameralne z Amadeusem.