- Zależy nam na różnorodności, stąd obecność kamienic, bloku z wielkiej płyty, domu jednorodzinnego zaprojektowanego przez mieszkającego w nim architekta, nietypowego domu atrialnego itd. Ale nie każde mieszkanie lokatorzy chcą pokazać. Niektórzy nas do domów nie zaproszą - mówią Andżelika Jabłońska* i Jakub Głaz**, współtwórcy filmowego cyklu Domokrążcy.

- Staramy się pokazywać zawsze coś więcej niż to, co wynika z obrazu. Tomasz Lewandowski podczas wystawy Upadek pokazał budynki obozu w Auschwitz. Kryła się za nimi historia powiązania architektury modernizmu i myślenia modernistycznego z jedną z największych zbrodni w historii  ludzkości - mówią Anka Gregorczyk* i Łukasz Szamałek**, współzałożyciele Galerii Centrala.

Ozdobne lampy przed Narodową Galerią Sztuki Zachęta w Warszawie, kraty poznańskiej Szkoły Baletowej, Urzędu Miasta i Arsenału, abstrakcyjna geometryczna kompozycja Zwycięstwo w Parku Cytadela - to tylko niektóre realizacje Juliana Bossa-Gosławskiego. Dzieła rzeźbiarza, m.in. z cyklu Epidemia, rzeźby takie jak Hiroszima czy Pancernik powiatowy oraz prace pochodzące ze zbiorów Muzeum Narodowego w Poznaniu i kolekcji prywatnych, prezentowane będą w Galerii Piekary od 19 sierpnia.

Po serii erupcji w 2021 roku, 3 sierpnia 2022 po raz kolejny odezwał się Fagradalsfjall, islandzki wulkan położony niedaleko Reykjaviku. Z danych zebranych przez Icelandic Tourist Board wynika, że w pierwszy dzień erupcji teren odwiedziło ponad 1800 osób. Dla Islandczyków tego typu wydarzenie to spektakl ukazujący piękno natury w czystej formie - od zawsze mówi się przecież o specyficznej relacji mieszkańców Islandii z przyrodą, relacji bazującej nie tylko na podziwie, ale przede wszystkim na szacunku.

Nazywana "amazonką awangardy" Maria Nicz-Borowiakowa jest bohaterką najnowszej wystawy w Muzeum Narodowym w Poznaniu. W starym gmachu budynku zobaczymy wszystkie zachowane dzieła artystki, a wśród nich obrazy, szkice, fotografie i przedmioty użytkowe.

Jej nazwisko pojawia się we wszystkich ważnych opracowaniach dotyczących polskiej awangardy, obok największych: Katarzyny Kobro, Władysława Strzemińskiego, Henryka Stażewskiego... Ale twórczość Marii Nicz-Borowiakowej nie doczekała się dotąd osobnego, przekrojowego omówienia i prezentacji.

- Rytuał ten wykonywałam z babcią i mamą - obie związały mi po równej połowie włosów w trzy kucyki. Potem ścięłam je brzytwą - mówi Julia Woronowicz*, artystka wizualna, autorka wystawy Żywoty dziewann polnych, leśnych i nadwodnych.

Z przypadku i celowo. Korzystając z tego, że jest po drodze, i całkowicie z tej drogi zbaczając. Rankiem lub popołudniem, w tygodniu lub w weekend - warto dać sobie kwadrans albo dwa (trzy?) i odwiedzić wystawę, która ma szansę stać się dla nas plastrem miodu na zdyszane codziennością serca.

Dzieła reliefowe Stażewskiego są wyjątkowe - nie tylko ze względu na awangardową formę, ale przede wszystkim ze względu na relację, jaka łączy je z widzem. To prace, które istnieją: zgodnie ze światłem, cieniem, poruszeniem ludzkiej sylwetki.

Niezorientowanych może dziwić, że zabawki zrobione z drewna znalazły swoje miejsce wśród innych przedmiotów użytkowych, m.in. tkanin, mebli czy porcelany, których status urósł do rangi muzealnego eksponatu. Zorientowanych nie zdziwi to wcale.