Kwarantanna przekreśliła grubą kreską wszystkie teoretyczne dywagacje na temat przeżycia teatralnego, "stawania się" w ramach przedstawienia, współuczestnictwa i więzi między aktorami a publicznością. Tego obecnie nie ma. Pozostaje tylko mały prostokąt ekranu laptopa, który próbuje udawać scenę i kolorowe piksele niezdarnie kopiujące żywe aktorki i aktorów, a echo oklasków dudni gdzieś z przeszłości. Jakie czasy, taki teatr.

17 kwietnia 1945 roku, w pospiesznie odgruzowanej salce parafialnej w kamienicy przy kościele pw. Św. Marcina, odbyła się premiera Śpiewaka leśnego Henryka Żuchowskiego - tak wyglądały początki Teatru Animacji. Dziś ta instytucja kończy 75 lat!

- Skoro jesteśmy zamknięci i nie możemy mieć wszystkiego na świecie, całej lalki, pełnej cukiernicy, to ja korzystam ze strzępów, żeby dać innym pole do wyobraźni - mówi Janusz Stolarski*, aktor i pracownik Teatru Ósmego Dnia, który na czas kwarantanny przygotował cykl Opowiem Ci bajeczkę.

- Taka praca z przeprowadzką magazynu jest trochę zamiast siłowni: trzeba dźwigać, przenosić, ładować wspólnie z kolegami - mówi Marcin Kęszycki* z Teatru Ósmego Dnia. W czasach kwarantanny pracownicy teatru musieli w drugiej połowie marca przenieść ogromną ilość sprzętu i różnych elementów scenografii zebranych w dotychczasowym magazynie do nowego pomieszczenia.

Wszyscy wiemy, czego nam i naszym dzieciom aktualnie nie wolno. I większości z nas spędza to sen z powiek. Ale czy nie lepiej skupić się na tym, co jednak jest dozwolone? Bo tak na przykład wciąż możemy wybrać się do Teatru Animacji, tyle że słuchając płyt La la lalki albo Miłość nie boli, kolano boli z piosenkami ze spektakli Artura Romańskiego. Czas z Teatrem Atofri wypełnią nam z kolei wydane kilka lat temu Lulajki, które powstały we współpracy z Jackiem Hałasem. Macie już je w swoich domach?

Maja Kleczewska zdobyła nagrodę Onetu i Miasta Krakowa - O!Lśnienie w kategorii Teatr za spektakl Hamlet.

Candoco Dance Company, jeden z najważniejszych i najciekawszych teatrów tańca współczesnego na świecie, 12 marca wystąpi w Poznaniu. Znakomity brytyjski zespół, w którym wśród solistów tańczą tancerze z niepełnosprawnościami, od blisko trzech dekad łamie stereotypy w myśleniu o fizycznej sprawności i perfekcji w sztuce. Udowadnia, że taniec to coś więcej niż tylko ładna forma.

"Nadchodzi wieszcz narodowy nowego sortu!" - grzmi ze sceny Adam Mickiewicz, odgrywany przez Wojciecha Tremiszewskiego w spektaklu Adama Mickiewicza liryczna próba odnalezienia się w branży rozrywkowej, który wystawiono wczoraj na deskach Sceny Roboczej w ramach jednodniowego festiwalu teatralnego Ofensywa Teatralna VII: Remake.

- W każdej operze najważniejsze są uczucia, emocje. Paria zawiera w sobie chyba wszystkie tematy charakterystyczne dla Moniuszki i bliskie też nam, współczesnym: niesprawiedliwość społeczną, biedę, dyskryminację, wykluczenie - mówi Renata Borowska-Juszczyńska*, dyrektor Teatru Wielkiego w Poznaniu.

Rok 2020 zatytułowany został przez Polski Teatr Tańca Rokiem Szyderców. Pierwsza premiera, a więc Trucizna, to opowieść o tańcu jako o "chorobie między ludźmi, którzy zaczęli tańczyć dniami i nocami". Ta trucizna, z którą przychodzi nam żyć, dla każdego tancerza staje się kreacją innego ruchu ciała - ­­rzekomą "piękną masą zindywidualizowanego ruchu". Jak bardzo zatruci jesteśmy tańcem?