- Nigdy nie znamy całej prawdy, nie wiemy, co w kimś siedzi, z jakiego miejsca startuje. Nie możemy go oceniać tylko dlatego, że w książce coś napisano, albo dlatego, że my sami tego nie potrzebujemy. Ja na przykład w ogóle nie traktuję jogi wyczynowo, bo dla mnie jest to higiena życia codziennego - mówi Barbara Libako*, instruktorka jogi.

- Uwielbiam wymyślać nowe projekty, skupiać wokół nich podobnych do mnie zapaleńców. Udało mi się wykorzystać sporo możliwości, mam naturę zadaniowca, który z całą energią dąży do zrealizowania postawionego przed sobą celu. I tak działa Polskie Forum Fletowe - mówi prof. Ewa Murawska* z Akademii Muzycznej oraz z Fundacji Event Culture.

- Miałam wrażenie, że kiedy w prasie czytamy o Turcji, to poznajemy głównie wiadomości polityczne - co który polityk powiedział. A w zasadzie jeden, bo mówi się tam, że to obecnie państwo jednego człowieka, prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana. Nigdzie jednak nie mogłam znaleźć informacji, co to znaczy żyć w tak zwanej Nowej Turcji - mówi Agnieszka Rostkowska*, laureatka I edycji Konkursu Reporterskiego Wydawnictwa Poznańskiego i autorka książki Wojownicy o szklanych oczach. W poszukiwaniu Nowej Turcji.

- Szkoła ma kształtować kompetencje przyszłości, które będą potrzebne za kilkadziesiąt lat. One okazały się potrzebne właśnie teraz, w pandemii, w lockdownie, w zdalnym nauczaniu! Ma pokazać uczniom techniki zapamiętywania i zapominania. Matura nie jest sprawą najważniejszą, poza tym można ją zdać jeszcze raz, poprawić - mówi Agnieszka Jankowiak-Maik*, "Babka od histy".

- Dla mnie tegoroczny lockdown dla kultury to zjawisko zróżnicowane. Wiosną media społecznościowe i sieć zostały zalane wartościowymi treściami, jednak ich odbiór nie wiązał się z wytwarzaniem relacji, raczej pochłanianiem contentu - mówi Andrzej Pakuła*, kierownik Pawilonu. - To, co jest ważne w działalności w sieci i wpływa na jakość przygotowanego materiału, to  świadomość medium. Problemem bywa nieadekwatność medium do prezentowanej treści i odbiorcy, do którego z nią wychodzimy - dodaje Aleksandra Skowrońska**, koordynująca komunikację i wspierająca dział programowy w Pawilonie.

- Jedną z głównych idei tego remontu było stworzenie przestrzeni, z której mogą z powodzeniem korzystać osoby z różnymi niepełnosprawnościami - dotychczasowy obiekt nie miał na tym polu żadnych udogodnień. Kolejną było otwarcie zupełnie nowej czytelni - mówi Iwona Smarsz*, p.o. dyrektor Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej i Centrum Animacji Kultury w Poznaniu.

- Ręczę, że każda początkująca kolekcjonerka czy kolekcjoner znajdzie coś na własną kieszeń - zapewnia Maria Taszycka* z Galerii Ego. - Nie stawiajmy mentalnej bariery, mówiąc, że sztuka jest trudna. Ona mówi przecież o nas samych i o naszym świecie - mówi Katarzyna Jankowiak-Gumna** z ABC Gallery. - Naszym atutem jest możliwość poznania artysty lub artystki, śledzenia ich działalności, rozmawiania z nimi. Bo kupno pracy to nie tylko kupno konkretnego obiektu - dodaje Agata Rodríguez*** z Rodríguez Gallery. Z poznańskimi galerzystkami rozmawia Dorota Żaglewska****.

- Podczas tej edycji warsztatów fotografii dokumentalnej pojawiały się tematy dotyczące prywatności, a także prace o innych ludziach czy problemach społecznych, realizowane pomimo pandemii - mówi Adrian Wykrota* - Wydaje mi się istotne, aby pokazać innym, jak się podchodzi do różnych, również i osobistych chwil - dodaje Michał Adamski**. W tym roku warsztatów Pix.House nie podsumowuje wystawa, a publikacja - zin Mój fyrtel / Moja przestrzeń 2020.

- Mamy niesamowitą kolekcję foremek do wycinania pierników, które Janusz przywoził z całego świata jeżdżąc na wyprawy teatralne. Nigdy ich nie liczyłam, ale musi ich być już około sześćdziesiąt lub więcej - mówi Renata Stolarska*. - Gdy widziałem foremki w zajączki, misie, rybki, kotki, młotki, to je kupowałem wiedząc, że na pewno się przydadzą - śmieje się Janusz Stolarski**.

- Zazwyczaj w Święta słychać u nas w domu kolędy Zespołu Pieśni i Tańca Śląsk. Są mi najbliższe, ponieważ "nagrywałam" je w brzuchu mojej mamy w Poznaniu, w Auli Uniwersyteckiej w 1958 roku - mówi Barbara Kubiak*,  śpiewaczka operowa, solistka Teatru Wielkiego i wykładowca Akademii Muzycznej w Poznaniu.