Losy pisarzy układają się rozmaicie. Jedni triumfują, odbierając za swoje dzieła wszelkiej maści zaszczyty i sowite wynagrodzenia. Inni wiodą życie, którego nie możemy nazwać usłanym różami. Od czego to zależy? Trudno powiedzieć. W niektórych przypadkach zdaje się, że jest to raczej kwestia szczęścia aniżeli talentów, ale nie ferujmy wyroków w poszczególnych przypadkach. Uczcijmy zamiast tego chwilą refleksji tych, którym z różnych przyczyn w tym literackim świecie nie wiedzie się najlepiej.

Premierowy pokaz tego muzyczno-teatralnego show odbył się w Teatrze Polskim w sylwestra. W marcu Raut, czyli koncert pełen blichtru i blasku wraca do repertuaru.

Mur berliński zbudowano 13 sierpnia 1961 roku. Sześćdziesiąt lat później niemiecki aktor Daniel Brühl (Bękarty wojny, Alienista) swój debiut reżyserski poświęca problemowi tego, jak bardzo mur berliński - symbol zimnej wojny - żyje w głowach Niemców, choć przecież został zburzony uroczyście 9 listopada 1989 roku - o filmie Jedenaste: znaj sąsiada swego pisze Przemysław Toboła.

Już 4 marca zespół Teatru Wielkiego wraz z zaproszonymi, wyjątkowymi współtwórcami zaprasza na balet Don Kichot. Słoneczna Hiszpania, przygody zbłąkanego rycerza i jego giermka, miłość i walka z wiatrakami... Don Kichot przyciągnie z pewnością marzycieli i wielbicieli twórczości Miguela de Cervantesa. Podobno znajdzie się też coś dla spragnionych wytchnienia przy klasycznym tańcu ze szczyptą hiszpańskiego folkloru.

Cztery dziewczyny przez dziesięć lat i jedna (świetna) płyta. Co wynika z tej arytmetyki? Jak na moje ucho i intuicję - świetny koncert w Domu Tramwajarza! Już 4 marca zaśpiewa tam BeFour - kwartet wokalny w jedynym dopuszczalnym składzie: Kamila Tracewska-Mikołajczak, Karolina Piesik, Anna Komendzińska, Brygida Sawicka-Stępińska.

Poznań dla Ukrainy to projekt, który powstał w jeden wieczór. Jak się okazuje, tyle wystarczy, by zaplanować wielką akcję poznańskiej kultury dla Ukrainy zmagającej się właśnie z rosyjską agresją. Przed nami siedem dni spotkań z poznańskimi instytucjami, połączonymi  jednym hasłem: Razem mamy siłę - Poznań dla Ukrainy.

Na wystawie prezentowane będą prace powstałe głównie w 2021 roku. Część z nich to osobista interpretacja tematów znanych z historii malarstwa.

"Pokażemy na wystawie, że był to artysta całościowy. Nie ograniczał się jedynie do architektury, do budynków, ale dbał o najmniejsze detale. Dbał o kolorystykę kafli ceramicznych, o rozwiązania praktyczne domu, tak żeby żyło się dobrze, z dobrym dostępem do światła, powietrza, zieleni" - takie są główne założenia wystawy, otwieranej 5 marca w CK Zamek, która prezentować będzie m.in. projekty, rysunki, repliki mebli jednego z najwybitniejszych architektów przełomu XIX i XX wieku, Antonia Gaudíego.

- Uwielbiam jaszczurki na elewacji domu przy Kilińskiego na Wildzie. Fascynujący jest też drugi rząd kamienic wzdłuż Roosevelta - czyli maleńka uliczka Zacisze. Zachowało się tam mnóstwo oryginalnych witraży - mówi Magdalena Adamczewska*. - Nasza poznańska secesja jest interesująca nie tylko ze względów estetycznych. Rzadko chyba sobie uświadamiamy, że to zabytki autentyczne, niemal nietknięte przez wojnę, w przeciwieństwie do zabudowy staromiejskiej lub np. katedry, będących powojenną rekonstrukcją, a niekiedy konserwatorską kreacją - dodaje Piotr Walichnowski**. Adamczewska i Walichnowski, autorzy albumu Secesja w Poznaniu, rozmawiają o ciekawostkach poznańskiej architektury secesyjnej. 

Zmarła w 2018 roku Kora miała to szczęście, które dotyka nielicznych twórców, że już za życia stała się legendą. Jej muzyka i teksty, wizerunek, pomysł na siebie nie zniknęły, rezonują w kolejnych pokoleniach. Dla fanów Maanamu, Kory, ale także dla tych, którzy okolice Dnia Kobiet chcą spędzić na celebracji kobiecej natury - doskonałym wydarzeniem będzie koncert Ralpha Kaminskiego.

Mój syn reklamowany jest przede wszystkim jako swoisty filmowy eksperyment: James McAvoy, wcielający się w głównego bohatera, nie dostał scenariusza do przeczytania na żadnym etapie realizacji zdjęć, musiał więc niemal wszystkie sceny i dialogi improwizować.

- Bóg najpierw stworzył Adama, a dopiero po nim - Ewę - słyszymy jak performerki spektaklu Heartburn mówią te słowa w trakcie sceny parodiowania kreacjonistów. Twórczynie spektaklu wplatają wątek religii do spektaklu, traktującego o patriarchalnym ucisku.

Ma ponad 800 stron w polskim wydaniu, a jeden dzień ciągnie się w tej książce niemal w nieskończoność. I oba te fakty o powieści Na rozdrożu Jonathana Franzena zdecydowanie działają na jej korzyść.

- Przed paroma miesiącami rekonstruktorzy z Poznania pojawili się z flagami powstańczymi w Krakowie, budząc zdziwienie i sensację. Trzeba było wyjaśniać, o co, o jakie wydarzenie chodzi. Tu jeszcze dużo jest do zrobienia - mówi Marek Rezler*, autor książki Mity o Poznaniu.

O tegorocznym Konkursie ofert na powierzenie lub wsparcie realizacji zadań Miasta Poznania w obszarze "Kultura, sztuka, ochrona dóbr kultury i dziedzictwa narodowego" na rok 2022 rozmawiają członkowie Komisji Konkursowej: Katarzyna Kamińska*, Marcin Kostaszuk** oraz Wojciech Luchowski***.

- Z różnych stron docierały do mnie sygnały, że brakuje takiego miejsca. Ludzie dopytywali, co tu powstaje: "Galeria sztuki? Super!". To było budujące, bo leżało u źródeł naszego pomysłu - mówi Monika Pietrzak*, marszandka, właścicielka Vinci Art Gallery na Śródce.

Kultura zawsze, nawet w najcięższych czasach, stanowiła punkt odniesienia i niosła ukojenie. Tego życzymy i sobie i Wam drodzy Czytelnicy proponując wybrane wydarzenia na nadchodzące dni.

Już za kilka dni na scenie klubu Tama wystąpi duet Astral Projection - prawdziwa ikona muzyki psytrance, która chyba jak żadna inna miała wpływ na rozwój popularnego w latach dziewięćdziesiątych nurtu goa. Dziś przypomina o sobie serią widowiskowych setów, w ramach której poznański klub zmieni się w magiczną łąkę Elysium.

- Pierwsi czytelnicy to też pierwsze oczekiwania, których w wielu przypadkach nie spełnię. Nie dlatego, że zrobię coś słabego, ale coś zupełnie innego, niż się wszyscy spodziewają. Tak, to trudne, ale i na swój sposób fascynujące - mówi Bartłomiej Grubich*, autor powieści i opowiadań.

Filmowa wyobraźnia twórcy zabiera nas w przeszłość, do roku 1969, gdzie dzieciaki beztrosko biegają po jezdni i chodnikach, bawiąc się w rycerzy i księżniczki, sąsiadki pomagają sobie nawzajem, a na ulicy zaparkowane są dwa samochody - o filmie Belfast pisze Przemysław Toboła.