Od 1. lutego w Fotoplastykonie Poznańskim będzie można oglądać nową wystawę - Stereo Poznań. Jej autorami są członkowie Ośrodka Myśli i Czynu Fotograficznego Ciemnica. - Dzięki wyjątkowym spotkaniom z osobami, które zgodziły się stanąć przed obiektywami Sputnika poznaliśmy ich piękne historie. Przy pomocy stereofotografii chcemy zaprezentować je na tle zmieniającej się przestrzeni miejskiej - wyjaśniają.
Na inaugurację Senioralnej Galerii Mocy w Jeżyckim Centrum Kultury zaprezentowana zostanie wystawa Otwarcie. Ciąg dalszy nastąpił. Jej pomysłodawcą jest malarz i grafik Witold Zakrzewski.
- Odkryłyśmy, że tylko cztery procent postaci nazwanych, występujących w podręcznikach do historii to kobiety. Wyniki tej szczegółowej analizy jeszcze bardziej uwrażliwiły nas na inne narracje, komunikaty, które pojawiają się w przestrzeni publicznej, edukacyjnej, kulturowej - mówi prof. Iwona Chmura-Rutkowska*. - Nigdy wcześniej nie przeprowadzono kompleksowych badań na temat roli kobiet w polskim środowisku naukowym, mimo że w archiwach można znaleźć wiele potrzebnych do tego materiałów - dodaje prof. Edyta Głowacka-Sobiech**. - Uważamy, że opowiadanie historii kobiecych jest ważne, bo uzupełnia lukę w narracji na temat przeszłości - uzupełnia Anna Pikuła***. Wszystkie rozmówczynie są autorkami wystawy Naukowczynie w Galerii Śluza.
Prawie 50 różnego rodzaju wojskowych nakryć głowy: rogatywek, furażerek, beretów, czapek, czap, kasków i hełmów można oglądać na otwartej dzisiaj wystawie czasowej w Muzeum Uzbrojenia na Cytadeli. Wystawa zatytułowana Czapki z głów opowiada historię polskiej drogi niepodległości za pomocą tej niepozornej, ale ważnej części wojskowego umundurowania.
- Ostatnio dużo w kontekście etyki mówiło się o sytuacji na polsko-białoruskiej granicy. Czy podanie znalezionym w środku ciemnego lasu, wyziębionym i wycieńczonym uchodźcom ciepłego jedzenia i wody jest przekroczeniem jakichkolwiek granic? To nie są żadne dylematy. Za opowiadanie tych historii redakcje płacą nam pieniądze. Nie uważam, żebym jakkolwiek się poświęcał - mówi Jędrzej Nowicki*, fotograf, autor najnowszego zbioru zdjęć Blizny, którego efektem będzie zin i wystawa w Pix.house.
Wydaje się wręcz nieodpowiednie, aby powiedzieć, że wystawa Boję się, że kiedyś będzie za późno w Galerii Miejskiej Arsenał to wystawa prac Patryka Różyckiego. Oznaczałoby to, że elementem tożsamym z artystą są jego obrazy, szkice, rysunki, natomiast cała reszta to w mniejszym lub większym stopniu aranżacja powstała według pomysłu kogoś innego. A tak nie jest.
Fotografia powstała w XIX i na początku XX wieku ma w sobie coś, co każe na nią patrzeć ze specyficznym rodzajem nostalgii. Jakbyśmy tęsknili za tym, co widzimy na zdjęciach - nawet wtedy, kiedy uwiecznione na kliszach wspomnienia nie są naszymi własnymi. Stare fotografie - nawet te o charakterze dokumentacyjnym - mają w sobie też swoisty urok, który każe w nich widzieć małe dzieła sztuki.
Tytuł wystawy Kongijczyków portret własny. Malarstwo kongijskie 1960-1990, której kuratorem jest prof. Bogumił Jewsiewicki - etnolog, afrykanista, historyk - wskazuje na pewne aspekty ekspozycji, nad którymi nie możemy przejść obojętnie. To jasna sugestia co do tego, czego ta wystawa tak naprawdę dotyczy i jak należy na nią patrzeć.
