- Uznaliśmy, że lepiej pozbyć się cech, które nas różnią na rzecz dbania o wspólny przekaz. Teraz jako zespół staramy się pozbyć ego indywidualnego i stworzyć takie pięcioosobowe "superego zespołowe" - mówi Igor Stobiecki* z zespołu Lunatycy Martwej Dyskoteki.

- To od nas zależy, co zrobimy z tym cudownym wehikułem czasu, jakim jest Centrum Szyfrów. Uważam, że sama kryptologia nie wystarczy. Trzeba poszerzyć spektrum oddziaływania Enigmy o kontekst artystyczny, ponieważ jest to bardzo inspirujące narzędzie- mówi Patryk Piłasiewicz*, kompozytor, rezydent Centrum Szyfrów Enigma.

- Różnorodność nadaje życiu smak, a barok pozwala nam poczuć splendor i chwałę dawno minionych czasów. Muzyka baroku daje przyjemność oderwania się od problemów dzisiejszego świata - mówi Paul Esswood*, uznany śpiewak i dyrygent, który poprowadzi zespół Teatru Wielkiego podczas koncertowego wykonania oratorium Jephtha.

- Miałem różne fascynacje. Od każdego z choreografów, z którymi współpracowałem, starałem się nauczyć czegoś nowego - mówi Andrzej Adamczak*, tancerz i choreograf, świętujący 25-lecie pracy artystycznej.

- Dla mnie w fotografii zawsze bardzo ważna była autentyczność - mówi Mateusz Kiszka*, fotograf i animator kultury. Od lipca, po odejściu Władysława Nielipińskiego na emeryturę, szefujący działowi Fotografii w Wielkopolskiej BIbliotece Publicznej i Centrum Animacji Kultury.

- Kiedy maluje się wiele obrazów, to w pewnym momencie uzyskuje się pewien efekt, który nie do końca można rozpoznać podczas samego procesu powstawania, bądź tuż po jego ukończeniu. Chyba nie mam poczucia porażki, ale i brakuje mi wrażenia zwycięstwa. Malarstwo jest rodzajem istnienia drogi, którą każdy z nas przechodzi w uprawianej przez siebie dziedzinie - mówi Andrzej Zdanowicz*, którego wystawa Gry zostanie otwarta 22 września w Galerii Jerzego Piotrowicza Pod Koroną.

- Dzięki sumiennym zapisom w dziennikach wiemy, jakie były ozdoby, jak powstawały, jak wyglądał świąteczny stół, jakie potrawy się na nim znalazły etc. Wiemy też, jakie było otoczenie domu, w którym mieszkali Belowowie, w pobliżu skrzyżowania Fryderykowskiej i Wilhelmowskiej, że przez skraj podwórza przepływała Bogdanka... - o Dziennikach Ernsta i Sophie 1859-1860 opowiada Ewa Greser*, germanistka, tłumaczka i redaktorka Dzienników.

- Co nas wyróżnia na tle innych lokali z planszówkami w Poznaniu? Przede wszystkim chęć budowania więzi z graczami i opieka nad nimi już od pierwszych chwil w naszym lokalu. Wszystkich traktujemy jak jedną wielką planszówkową rodzinę. Chcesz znaleźć innych graczy, zjeść ciastko, pomalować figurki czy poznać nowy tytuł - przyjdź do nas - mówi Joanna Piekarska*, właścicielka GOSU, kawiarni z planszówkami mieszczącej się przy ul. Rybaki w Poznaniu.

- Modernizm jest wciąż świeży, zwłaszcza gdy ożywi się go np. nowym wzorem obicia. Meblowanie wnętrza takimi sprzętami jest też kulturowym komunikatem właściciela: świadczy o świadomości znaczenia designu - mówi prof. Piotr Korduba*, historyk sztuki, dyrektor Instytutu Historii Sztuki Wydziału Nauk o Sztuce UAM.

- Urzekła nas dawna siedziba kina Olimpia przy ul. Grunwaldzkiej 22. Tam kiedyś działał teatr i doszukaliśmy się nawet miejsca, w którym znajdował się kanał orkiestrowy. Dziś mamy już za sobą wiele zrealizowanych na nowej scenie spektakli i koncertów - mówi prof. dr hab. Hanna Kostrzewska*, rektorka Akademii Muzycznej im. I.J. Paderewskiego w Poznaniu.