- Dlaczego zatem mogę tak długo pracować w tej samej instytucji? Odpowiedź jest prosta: bo prawie codziennie trafiam na coś nowego, staję przed różnymi wyzwaniami. Jest tak ogromna różnorodność ludzi, postaw, idei, kolorów, dźwięków, obrazów, że mam poczucie nieustającego wchodzenia do nowej rzeki - mówi Jerzy Moszkowicz*, od 1991 dyrektor Centrum Sztuki Dziecka w Poznaniu.

- Istotą fotografii w moim rozumieniu jest twórcze i aktywne spędzanie czasu. Niekoniecznie musi temu towarzyszyć wymiar artystyczny - mówi, już po przejściu na zasłużoną emeryturę, Władysław Nielipiński*, wieloletni inicjator i animator działań fotograficznych w WBPiCAK.

- W Berlinie nie znamy ludzi, którzy przyznają kasę. Znamy tylko procedury i staramy się ich przestrzegać. Dostajemy środki na wszystko, na co składamy pieniądze. W Polsce jest z kolei odwrotnie - mówi Przemysław Wojcieszek*, reżyser filmowy i teatralny.

- Ludzie, którzy nas odwiedzają, by tylko popatrzeć, często na finałowych pokazach przekonują się, że po tygodniu ktoś, kto twierdził, że nic nie umie - choć ja twierdzę, że każdy umie, wychodzi na scenę i wspólnie tańczy, czerpie z tego satysfakcję - mówi Ewa Wycichowska*, koordynatorka warsztatów Dancing fairPlayce Poznań. - Przyjeżdżają w grupach. Nie chcą niczego odpuścić - ani kursów, ani dodatkowych atrakcji wieczornych... - dodaje druga z koordynatorek, Agnieszka Różańska**.

 - Most znalazł się na obrazie, ale nie ja go namalowałem, tylko on sam się namalował, gdyż ułożyłem na nim moje płótna, po których chodzili, a nawet tańczyli, i panowie, i panie, niczym z piosenki Ewy Demarczyk - mówi Piotr C. Kowalski*, profesor zwyczajny na UAP, artysta uhonorwany Wielką Srebrną Pieczęcią Miasta Poznania.

- Wiem, że nie uszczęśliwię wszystkich odbiorców i nie do każdego trafię. Ja robię jednak to, co kocham i nie zamierzam tego zmieniać - mówi artysta Igor Mikoda*, którego wystawa Remake/Remade zostanie otwarta w czwartek 19 sierpnia w Gabinecie Milbrandt.

- Zapomniany klucz do zrozumienia systemu pańszczyzny polega na uświadomieniu sobie, że była to gospodarka wymagająca ogromnej ilości pracy. Szlachta niewoliła chłopów, bo panom "nie kalkulowało się" płacić za tak dużą robotę - mówi historyk Kamil Janicki*, którego książka Pańszczyzna. Prawdziwa historia polskiego niewolnictwa ukazała się 11 sierpnia nakładem Wydawnictwa Poznańskiego.

- Organizując pierwsze wydarzenie planszówkowe liczyliśmy na to, że postawimy parę stolików i kilka osób przyjdzie z nami pograć. Nie mieliśmy pojęcia, że odwiedzi nas wtedy ponad 60 osób. Co śmieszne, były to głównie rodziny z dziećmi, a my wtedy nie mieliśmy nawet aż tak dużego wyboru tytułów dla nich - opowiadają Michał "Osti" Cyranek* i Tomasz Skoracki**, jeden z założycieli Stowarzyszenia Miłośników Gier Planszowych "Kości", które prężnie działa na terenie Poznania i okolic.

- Rumunia spowodowała, że w moim życiu zdarzyło się bardzo wiele szczęśliwych przypadków, miłych spotkań i wspaniałych niespodzianek - mówi Agnieszka Krawczyk*, której książka Rumunia. Albastru, ciorba i wino ukazała się właśnie nakładem Wydawnictwa Poznańskiego.

- Zakładnicy wolności to saga wielkopolskiej rodziny ziemiańskiej  z niewielkiego dworu nieopodal Środy Wielkopolskiej w czasach niezwykłych: toczy się Wielka Wojna, coraz bardziej realne stają się marzenia o niepodległości, świat ogarnia fascynacja hipnozą, seansami spirytystycznymi, trwa walka o prawa kobiet, do różnych dziedzin życia wkracza postęp techniczny, dążenia do przemian społecznych są coraz bardziej widoczne - mówi Nina Majewska-Brown*, autorka książki Florentyna i Konstanty. Zakładnicy wolności. 1916-1924.