Kielczanin z urodzenia, poznaniak z wyboru. Twórca poznańskiej szkoły ekonomicznej, organizator studiów ekonomicznych nad Wartą, radny miasta Poznania. 60 lat temu odszedł profesor Edward Taylor.

"Jakże mało mamy obecnie w Polsce dobrych aktorów, artystów miary Modrzejewskiej, Wisnowskiej, Hoffmanowej, Królikowskiego, Leszczyńskiego, Kotarbińskiego, Żelazowskiego! Jest jeszcze kilkanaście wielkich artystów starszej generacji i kilkanaście indywidualnych, utalentowanych młodszych sił artystycznych. Ale naogół przeważają przeciętne, niemniej jednak pożyteczne typy, nie mające aspiracyj do podniebnych lotów, ale pracowite, pełne dobrych chęci"* - tak Jerzy Barwicz podsumowywał stan polskiego aktorstwa w artykule Kapłanka u ołtarza sztuki ("Nowy Kurier", nr 187/1931). Na tle tej jednak surowej opinii wybrzmiało pewne wyjątkowe nazwisko: Jadwiga Zaklicka.

Upalnego lata 1934 roku sennym i rozgrzanym miastem wstrząsnęła wiadomość o okrutnej zbrodni. Na Łazarzu zamordowano kobietę, 38-letnią Marię Lange z domu Nowicką. Sprawcą okazał się jej mąż. Był oszustem matrymonialnym i seryjnym mordercą...

Triumfator spod Tannenbergu, szef niemieckiego Sztabu Generalnego w czasie I wojny światowej, prezydent Republiki Weimarskiej i III Rzeszy, a także (były) honorowy obywatel miasta Poznania. 90 lat temu zmarł Paul von Hindenburg (1847-1934).

O spikerkach Radia Poznańskiego w "Zapiskach z lamusa" można już było swego czasu przeczytać. To samo dotyczy spikerskiej doli czy też jak kto woli - niedoli. Ale co do powiedzenia ma człowiek, którego głos był pierwszym, jaki poniósł się falami radiowymi z poznańskiego studia do wszystkich złaknionych audycji słuchaczy?

- Najważniejszym zadaniem stowarzyszenia jest zachowanie pamięci o polskich oficerach zamordowanych w ZSRR. Obecnie nie żyje już żadna z wdów, żon oficerów - ofiar zbrodni katyńskiej. Są jeszcze dzieci, też już bardzo wiekowe, bo urodzone przed wojną - mówi Wojciech Bogajewski, prezes Stowarzyszenia Katyń w Poznaniu, autor opracowania Mieszkańcy województwa poznańskiego -ofiary ludobójstwa katyńskiego.

Na czele pochodu pierwszomajowego w czasach PRL-u szła robotnicza Wilda. Pierwsi maszerowali cegielszczacy, kilka, a nawet kilkanaście tysięcy pracowników Zakładów Przemysłu Metalowego H. Cegielski, dumy i chluby miasta. Za nimi robotnicy innych wildeckich zakładów i mieszkańcy Wildy, a dopiero później pozostałe dzielnice Poznania. Wilda była wtedy ważna i gloryfikowana. Na początku lat 90., gdy wielkie zakłady upadały lub masowo zwalniały pracowników, na długo pogrążyła się w apatii. Dzisiaj się odradza i ma się coraz lepiej.

Zdarza się, że mimo pewnych słabości produkcji, o których widzów uczciwe uprzedzają recenzenci, z uwagi na charyzmę twórcy, okoliczności, a niekiedy nawet i miejsce powstania, film wzbudza ciekawość. Szczególnie jeśli w tle uwidacznia się też lokalny rys. Któż nie emocjonuje się faktem, że daną produkcję wypuszcza w świat lokalna wytwórnia filmowa? I że film kręcono na równie lokalnym gruncie? Kogo nie zainteresuje, jak dokonuje się wyboru aktorów spośród tysięcy chętnych?

Każda władza potrzebuje pomników, najlepiej takich, które będą duże, spektakularne i trwałe. Wszystkie te warunki spełnia pałac. Decyzją partyjnych działaczy 50 lat temu powstała poznańska Arena. Niby hala widowiskowo-sportowa, a jednak... pałac.

Różnie toczą się losy ludzi - tych ze świata kultury i sztuki też. Raz jest lepiej, raz gorzej, a niekiedy nawet bardzo źle. Czasami zdarza się, że tam, gdzie - jak by się wydawało - brylować powinien ktoś wybitny, pojawia się ktoś, kogo takimi przymiotami określić nie sposób. Bywa też i tak, że w miejscach podłych, niby urągających jednostce wyjątkowego talentu, spotyka się kogoś, kto taki właśnie talent posiada. Ale czasem również do żadnej z tych kategorii sytuacji nie sposób dopasować...