Wnuczka słynnego reżysera Francisa Forda Coppoli - Gia też kręci filmy, i to z jaką obsadą! Pamela Anderson, Jamie Lee Curtis, Kieran Shipka, Billie Lourd czy Dave Bautista zagrali w skromnej produkcji z budżetem 2 milionów dolarów i... 18 dniami zdjęciowymi. Scenariusz "The Last Showgirl" to adaptacja sztuki teatralnej "Body of Work", którą autorka Kate Gersten przełożyła na język filmu. Inspiracją były losy sławnej rozbieranej rewii z Las Vegas Strip, "Jubilee!", która była wystawiana przez 35 lat, od 1981 do 2016 roku. Główna tancerka, Linda Green, występowała od jej premiery przez 23 lata bez przerwy.

O godnej reprezentacji prac w przestrzeni wystawienniczej, walce z nierównymi ścianami i początku końca/jednej dziurze w obrazie za dużo mówią Wiktoria Cwityńska i Kasia Knychała, założycielki nowej poznańskiej galerii - Galerii Dług. 

Brazylijskiego reżysera Karima Aïnouza znamy przede wszystkim z dwóch filmów.  Debiutanckiego "Madame Satã" (2002) - biograficznej opowieści o João Francisco dos Santosie, słynnej drag queen, oraz "Niewidocznego życia sióstr Gusmao" (2019) - adaptacji epickiej powieści Marthy Batalhy rozgrywającej się w Brazylii na przestrzeni kilku dekad drugiej połowy XX wieku. Aïnouz ma też w swoim dorobku anglojęzyczną, kostiumową "Regentkę" z Judem Lawem w roli króla Henryka VIII. Film ten można obejrzeć na platformach streamingowych.

KontenerART wraca do gry. Po zimowej przerwie 25 kwietnia nadrzeczne centrum kultury i sztuki otworzy bramy, by zaprosić do zabawy.

Ryan Coogler nie jest reżyserem z pierwszej lepszej łapanki - ma już na koncie znane i lubiane blockbustery, jak "Creed: Narodziny legendy", "Czarna Pantera" czy "Czarna Pantera: Wakanda w moim sercu". Wspomniane filmy były jednak częściami franczyz, czy to "Rocky'ego", czy filmowego uniwersum Marvela. "Grzesznicy" to natomiast oryginalna historia, która pozwoliła Cooglerowi pokazać pełnię twórczego potencjału.

Jest tu trochę jak w oscarowym filmie "Wszystko wszędzie naraz" i chyba ten natłok wydarzeń, idei, problemów, które na co dzień otaczają, a wręcz pochłaniają bohaterów - tak, chyba to wszystko właśnie przytłoczyło mnie podczas lektury tak zachwalanego "Żądła" Paula Murray'a. Czy w takim razie nie polecam? A skąd! Sama znam czytelników, którzy powieścią Irlandczyka byli zachwyceni.

"Mateusz Dąbrowski. SIĘ" w Galerii Piekary to wystawa, która już od progu może w odbiorcach generować różne wrażenia i przemyślenia. Z zapowiedzi artysty płynie jasny komunikat, że każda z prac jest efektem działania twórczego, które ma też wymiar arteterapeutyczny. Te dwie perspektywy - mniej i bardziej profesjonalna oraz mniej i bardziej terapeutyczna - nakładają się na siebie, a skutki tego są wyjątkowo interesujące.

Rok 2025 w Polskim Teatrze Tańca upływa pod hasłem "Człowiek - technologia". Program V Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Tańca "Granice natury - granice kultury" również będzie skoncentrowany na połączeniu między światem ludzkim i cyfrowym. Pierwszy spektakl już 23 kwietnia.

W czwartek 17 kwietnia, nad ranem, zmarła Krystyna Miłobędzka (1932-2025) - poznańska poetka, autorka sztuk teatralnych dla dzieci, dramaturżka, laureatka Poznańskiej Nagrody Literackiej.

W Polsce coraz bardziej widać, jak zamknięty jest rynek - na festiwalach pojawiają się ciągle ci sami artyści. I bynajmniej nie narzekam jako odbiorca, bo również ich słucham. Jednak bez inicjatyw skupionych na debiutantach mało znane zespoły nie mają jak pokazać się ludziom. A nie wszyscy chcą i muszą to robić na TikToku - mówią Hania Kowalska, Wojtek Birdsen i Dominik Karkoszka - tworzący poznański projekt Typowa Kowalska.

- Staramy się odpowiadać na aktualne potrzeby naszej społeczności. Z założenia, nasze spotkania odbywają się offline i dotyczą tematów, które są aktualne lub wiemy, że są istotne dla dziewczyn. To, co nas wyróżnia, to działanie profilaktyczne - mówią Aleksandra Hromada, prezeska stowarzyszenia Local Girls Movement, działaczka na rzecz kobiet i równości oraz Weronika Harzyńska, designerka, pomysłodawczyni spotkań Santa Grafika, członkini Local Girls Movement. 

Czym jest bywanie w teatrze? Zapewne zależy to od bywalców. Dla niektórych będzie to okazjonalna fanaberia, dla innych - proszę się nie gniewać - rozrywka. Są i tacy, dla których jest to wręcz obowiązek. Do tej grupy należeli, jak czytamy w pewnym artykule w "Expressie Poznańskim", poznaniacy!

Stereotyp matki trzyma się mocno. Nie tylko ten tradycyjny matki Polki, ale także, ten współczesny, nowoczesnej mamy. Narzucane społeczne wzorce matek dają się we znaki nie tylko im samym. Przekonuje się (i nas) o tym bohaterka powieści Magdaleny Genow "Złodziejka matek".

O czasach pierwszych Piastów i śladach po nich, prezentowanych na wystawie czasowej "Bolesław Chrobry / Z POZNANIA / po władzę i koronę", mówią Mateusz Sikora z Muzeum Archeologicznego i Agnieszka Stempin z Rezerwatu Archeologicznego Genius loci.

Różnych opowieści potrzebują słuchacze. Wspaniale byłoby jednak gdyby oprócz tych lukrowanych, wszechobecnych w mediach, mieli również szansę na spotkanie z propozycjami mniej oczywistymi, mniej banalnymi. Takimi jak choćby nowe płyty kwintetu Alana Balcerowskiego, zespołu Armia, Tomasza Wachnowskiego czy Piotra Scholza.

- Przekład to taka metaforyczna depesza od tłumacza do czytelnika - mówi Aga Zano, laureatka Poznańskiej Nagrody Literackiej - Nagrody-Stypendium im. Stanisława Barańczaka 2024. Spotkanie z tłumaczką odbędzie się już 15 kwietnia w CK Zamek.

Już około 5 tysięcy dziewcząt pokochało śpiew dzięki Skowronkom. I nie mówimy o ptakach. Chór dziewczęcy Skowronki świętuje jubileusz 75-lecia istnienia i... "leci" dalej. O historii, zespołowym śpiewaniu i planach na przyszłość opowiada dyrektorka artystyczna i dyrygentka chóru - Alicja Szeluga.

Pół wieku temu na poznańskim Grunwaldzie zdarzyło się coś niewytłumaczalnego. 14 kwietnia 1975 roku, w drodze na lekcję religii, zaginęła 9-letnia dziewczynka, Beata Radke. Nie odnaleziono jej do dziś.

Kondukt długości dwóch kilometrów, biało-czerwone sztandary, kwiaty i szloch przerywający przejmującą ciszę. 80 lat temu Poznań pożegnał ostatnie ofiary niemieckiego obozu karno-śledczego w Żabikowie.

Gdy w 1996 roku ogłoszono, że nowym wokalistą Genesis zostaje Ray Wilson, wiele brwi uniosło się ze zdziwieniem. Świat patrzył na niego jak na intruza, który śmiał wejść w buty Phila Collinsa - człowieka, który był nie tylko głosem zespołu, ale jego twarzą i sercem. Dziś, niemal trzy dekady później, trudno już patrzeć na Raya jedynie przez pryzmat tej historii. Zbudował swój własny świat dźwięku - już z dala od mainstreamu, ale blisko emocji, a jeszcze bliżej człowieka. I to właśnie Poznań stał się jego nowym domem.