To nie był kolejny metalowy koncert w Poznaniu. W klubie 2Progi wystąpił Cynic, zespół-legenda, uznawany za jedno z najbardziej niezwykłych - choć też efemerycznych - zjawisk w historii ciężkich brzmień. Cynic zaczynał jako objawienie death metalu lat 90., a dziś gra już - po prostu - metal progresywny, choć ich muzyce daleko do prostoty.
Cynic to zespół, który zawsze bardzo wyróżniał się na tle sceny muzycznej swoją unikalną mieszanką death metalu połączonego z jazzem, progresywnym rockiem oraz elementami muzyki elektronicznej. Założona w drugiej połowie lat osiemdziesiątych w Miami, grupa szybko zyskała status innowatorów, a wręcz pionierów nowych rozwiązań w tak popularnym wówczas, śmiercionośnym gatunku. Jednak i dziś, mimo tak wielu lat, Cynicy wciąż mają nam wiele do zaoferowania - ich mroczny i brutalny świat to często układanka przypominająca wyjątkową kostkę Rubika. Już za kilka dni przekonamy się o tym na żywo.
Poznański duet Wczasy postanowił o sobie przypomnieć i ma dla nas całkiem nowy Program, po raz kolejny pokazując, że nie jest tylko "tymi dwoma od Dzisiaj jeszcze tańczę". Jednym z największych wakacyjnych przebojów 2018 roku pokazali, że nawet zimną falą i nawet post-punkiem oraz całą tą rockową nostalgią, jaka przetoczyła się przez lata osiemdziesiąte i dziewięćdziesiąte, można powojować w mainstreamie. Bartłomiej Maczaluk i Jakub Żwirełło - naczelni luzacy stolicy Wielkopolski - zaprezentują nam swoje nowe, jak i już dobrze znane numery podczas występu na tle panoramy Poznania, w ramach koncertowej serii #NaTarasie.
Z jednej strony otaczający - albo i osaczający - nas świat zmusza wrażliwych artystów do określania się wobec jego pułapek i ułomności. Z drugiej: bogactwo muzycznych form pozwala doświadczonym i świetnym twórcom w jakimś sensie na nowo opowiedzieć swą muzyczną historię. Przekonują o tym nowe - znakomite - krążki tria RGG (tym razem w formule kwintetu), Huberta Zemlera (tym razem z wielką, choć kameralną, orkiestrą), Katarzyny Kapeli (tym razem nieoczywistym duecie z Patrycją Betley), Antoniego Murackiego (tym razem wspólnie z Piotrem Gollą i innymi godnymi współpracownikami).
Ciepły letni wieczór. Przyjemny półmrok poznańskiej fary rozpraszają ostatnie promienie słońca. Po wnętrzu niesie się odgłos kroków ciągle powiększającego się tłumu, w którym nikną nieliczni turyści. Słychać serdeczne powitania i przyciszone rozmowy, gdzieniegdzie miga twarz znana z poznańskich sal koncertowych. W szczelnie wypełnionych ławkach szepty stopniowo cichną. Na emporze, przy organach siada muzyk. Zaraz rozpocznie się kolejny już Staromiejski koncert organowy.
Rojek nie skończył się na Myslovitz, Kortez powyciskał łzy, Grubson popsuł sprzęt, a Zawiałow z Mrozem i Kacperczykami pokazali, co znaczy supergrupa. Wszystko to ogarniał niezmordowany Piotr Stelmach w dziurawym t-shircie pamiętającym czasy Trójki. Tak w piątek i sobotę było na Cytadeli, gdzie zawitała 15. edycja Męskiego Grania. Czy było to granie bezpieczne? Naturalnie, same pewniaki. Repertuar Męskie Granie Orkiestra 2024 okazał się bardzo przystępnym blendem beztroskiego popu, ambitnego rocka i nowoczesnego rapu. Jeśli ktoś mówi, że mu to zupełnie nie smakuje, to pewnie się obraził.
Powrót do oldschoolowego stylu death metalu jest imponujący, a liczba zespołów, które go reaktywują i nieustannie oddają mu hołd, ogromna. Również w Polsce można mówić o prawdziwym boomie. Jest tylko jedno ale - wiele kapel ma pasję i szczere chęci, jednak większości brakuje prawdziwego jadu. I wtedy, cali na czarno, pojawiają się oni - Abominated, którego Traumatic Putrefaction (2023) to dzieło śmiercionośne. Warszawiacy, nierzadko określani jako jedna z najciekawszych podziemnych kapel na polskim podwórku ostatnich lat, zagrają niedługo w 2progach.
Daria Zawiałow, Kortez, Voo Voo, Leszek Możdżer, Fisz, Mela Koteluk - to tylko przykłady wykonawców i zespołów, które wystąpią podczas poznańskiej edycji tegorocznego Męskiego Grania - muzycznej imprezy z wielkim sukcesem organizowanej w całej Polsce od ponad dziesięciu lat. Dwudniowy festiwal odbędzie się w Parku Cytadela. Czy myśląc o nim wciąż można postrzegać go jako fenomen, jakim niegdyś niewątpliwie był? Tu zdania będą podzielone...
- Grając na gitarze akustycznej, można cały czas odkrywać coś nowego, tym instrumentem bardzo trudno się znudzić. I to szalenie intrygujące, że można na niego przenieść nawet to, co zagrałby cały zespół! - mówi Michał Obrębski, poznański gitarzysta, autor płyty Between feelings and duty.
