Z lotu ptaka formuła cyklu #NaFalach wygląda na prostą: darmowe koncerty, sceny nad jeziorem, wieczory pod chmurką, beztroskie wakacje... Jednak w praktyce to projekt, który od lat testuje rozwiązania nietypowe: koncerty gwiazd poza klubem i dużą halą, bez festiwalowej opaski i biletowego zobowiązania.

Zuta grała z energią Maanamu, Wczasy przypomniały że każde wakacje się kończą i w poniedziałek znów trzeba wstać do pracy, a Twój, Dawid kazał dotykać nieba skrytego za sklepieniem namiotu. W ten weekend dziedziniec Centrum Kultury Zamek gościł trzecią edycję Go! On Stage Festival. Głównym punktem programu nie były jednak, o czym można było zapomnieć, koncerty polskich (poznańskich) gwiazd, ale konkurs talentów, w którym główną nagrodą był kontrakt na płytę w wytwórni Warner Music Poland. W tym roku wywalczyła go Tosia Witkosz ze Zgierza.

W hardcorze długowieczność potrafi stać się pułapką. Część zespołów po latach zaczyna odgrywać własną legendę, inne próbują dogonić scenę, którą wcześniej współtworzyły. Tymczasem Terror od niemal ćwierćwiecza podąża nieco inną drogą, grając tak, jakby każda kolejna trasa miała dopiero potwierdzić jego pozycję. Scott Vogel nadal rzuca w tłum głośne komendy w rytmie nowojorskiego i kalifornijskiego hardcore'u z domieszką crossoveru, a wydany przed kilkoma miesiącami album "Still Suffer" pokazuje, że jego zespół wciąż potrafi wyprowadzić mocny cios. Za kilka dni wymierzy go w klubie 2Progi, a towarzyszyć mu będą chłopaki ze Stick To Your Guns, którzy również przywiozą ze sobą świeżą płytę.

Pięciu wykonawców i zaledwie dwadzieścia minut na scenie. Tyle czasu otrzymają Barekprzestań, Gabriela Salem, Tosia Witkosz, Kozyrska x Sieczak oraz Lunar Trips, by podczas finału trzeciej edycji Go! On Stage Festival w CK Zamek zaprezentować swój muzyczny język. Już następnego dnia zwycięzca wystąpi w głównym programie wydarzenia, w którym nagrodą jest nagranie i wyprodukowanie wydawnictwa przez Warner Music Poland. Po pierwszej części konkursowej zagrają ponadto Zuta oraz Matylda/Łukasiewicz, tymczasem drugiego dnia pojawią się też Damian Sikorski Projekt, ubiegłoroczny zwycięzca Twój, Dawid, duet Wczasy i Błażej Król.

"I Don't Dance" trwa minutę i dwadzieścia pięć sekund, "Or Never" minutę i jedenaście, a "No Hard Feelings" dokładnie minutę. W świecie I Hate Myself Because taka długość stanowi pełnoprawny format, oparty na kompozycyjnej dyscyplinie - jeden riff, jedna główna melodia, kilka wersów i kulminacja, w której głos ukraińskiego muzyka Maksyma Semeniuka przeskakuje między przeciągniętym zaśpiewem, nerwowym pomrukiem i krzykiem. Bez wstępów, dodatkowych zwrotek i instrumentalnych dopowiedzeń artysta zestawia ze sobą elementy działające natychmiast, tworząc power popowe single. Uszkodzony wzmacniacz, punkowy montaż i garażowa prostota - niczego więcej nie trzeba. No, może z wyjątkiem tego niedającego się wybić z głowy refrenu, kiedy wszystko osiąga punkt wrzenia i piosenka nagle się kończy. Te minutowe domowe nagrania zbierające dziesiątki milionów streamów to coś, czemu na pewno warto przyjrzeć się bliżej, a okazję do tego - po raz pierwszy w Poznaniu - będziemy mieli w klubie W_sercu.

Welshly Arms zdecydowanie należą do tych zespołów, których brzmienie rozpoznaje się po kilku sekundach. Ciężki, blues-rockowy riff, miarowe klaśnięcia, marszowy puls i gospelowy chór - to wystarczyło, by w ich wielkim przeboju "Legendary" zasłuchał się dosłownie cały świat. W tej formule tkwi zarówno źródło międzynarodowego sukcesu grupy z Cleveland, jak i jej najważniejsze artystyczne wyzwanie: każda kolejna kompozycja musi mierzyć się z refrenem, który bardzo szybko stał się większy od zespołu. Czy po ponad dekadzie załoga Sama Getza to tylko one-hit wonder? Sprawdźmy sami podczas jej nadchodzącego koncertu w Tamie.

Pierwszego dnia wystąpią: Sam Greenfield, Gretchen Parlato i Nubiyan Twist, dzień później: Ledisi, Hiromi's Sonicwonder oraz Blue Jazz Orchestra z Anną Gadt & Jerzym Małkiem. Tegoroczna odsłona Blue Summer Jazz Festival zapowiada się - znów - niezwykle interesująco i powinna przyciągnąć do Parku Starego Browaru szerokie grono słuchaczy.

"Święto polskiej muzyki" - to hasło mogliśmy podziwiać na festiwalowym merchu. Po raz 6. na Cytadeli, i po raz 16 w Poznaniu weteran Piotr Stelmach nakręcał do zabawy tysiące fanów krajowej muzyki. 17. edycja Męskiego Grania, choć od blisko 10 lat wieszczy się jej koniec, udowadnia, że nie ma poważnej konkurencji w kategorii letnich tras koncertowych wożących po kraju muzykę środka. Choć bilety, które wcześniej często sprzedawały się na pniu, można było dostać do dnia rozpoczęcia koncertów.

Jak to zrobić, by w natłoku lepszych i gorszych, a z pewnością lepiej nagłaśnianych, nowych płyt, nie przeoczyć dzieł tak niepozornych i zachwycających, jak witkacowskie chlusty Leszka Kułakowskiego, jak kaszubski rejwach zespołu Drëszë, jak warszawski kwartet Franciszka Pospieszalskiego czy nowojorski duet Adama Makowicza? Półżartem mówiąc: trzeba czujności i uważności. Ale może i komuś pomoże tych kilka słów zamieszczonych poniżej...

Wojciech Waglewski chciał zamknąć studyjny rozdział jedną piosenką. Po czterech dekadach Voo Voo miało repertuar na kilka kolejnych tras, koncertową maszynę działającą bez odcinania kuponów i katalog, który podczas każdego grania potrafi zmienić kształt. Wystarczyłby jeden utwór na pożegnanie z regularnym nagrywaniem płyt. Stało się jednak tak, że wyrósł z niego cały album - o stracie, pracy, obecności i całej tej skomplikowanej alchemii, dzięki której zespół z tak długą historią wciąż brzmi jak żywy organizm, pełen ruchu, reakcji i scenicznego instynktu. Ten gest ma więc w sobie coś z pożegnania, ale jeszcze mocniej działa jak zaproszenie. Jednym z jego najbliższych adresów będzie CK Zamek, gdzie "Dźwięczność" zabrzmi z całą mocą.