Dla miłośników niezależnej muzyki elektronicznej listopad zapowiada się wyjątkowo, a to za sprawą Hiatus Festival 2024, który powraca z piątą edycją do Schronu. Industrialna przestrzeń klubu znów stanie się idealnym tłem dla dwudniowej przygody pełnej awangardowych brzmień i eksperymentalnych dźwięków. Na scenie pojawi się kilkunastu polskich i zagranicznych producentów oraz DJ-ów, którzy swoim niekonwencjonalnym stylem często redefiniują granice gatunków i otwierają przed nami zupełnie nowe horyzonty.

Agnieszka Duczmal, poznanianka zasłużona w dziedzinie muzyki, otrzymała honorowego Koryfeusza Muzyki Polskiej. Nagrodę wręczono w Filharmonii Narodowej w Warszawie. 

Film spodobał się na festiwalu w Berlinie, gdzie zdobył nagrody, ale jednocześnie wywołał wściekłość religijnej cenzury w ojczyźnie. Tam został zakazany - o filmie Moje ulubione ciasto pisze Przemysław Toboła. 

- Dynks ma być opiniotwórczy. Chcemy, aby o jego materiałach się mówiło. O nowym magazynie internetowym dynks.poznan.pl. opowiada jego pomysłodawca i redaktor naczelny Mike Urbaniak.

Nie wierzcie w stereotypowe propozycje muzyki na jesienne wieczory. Można (warto!) spróbować  w tym czasie zanurzyć się w muzyce nieoczywistej, czasami - owszem - kołyszącej czy uwodzącej, kiedy indziej otwierającej przed słuchaczami nowe, także "chropowate" światy. Takiej, którą proponują na swych najnowszych płytach: elektroniczny klasyk Aquavoice, wielobarwny jazzowy kwintet Unleashed Cooperation, żeniąca muzykę dawną z etnicznymi kontekstami Maria Pomianowska czy frenetyczny Mikołaj Trzaska wspólnie z dwoma wybitnymi norweskimi partnerami.

Spektakl Idontlikemetut (yo)u zrealizowany przez rezydentów Sceny Roboczej, którzy wyłonieni zostali w tegorocznym konkursie Nowa Generacja, jest manifestem ich miłości do tańca klasycznego. To manifest przekorny, ponieważ wspomniane uczucie, jakkolwiek szczere by było, nie zawsze jest łatwe i rzadko wzajemne.

Jeśli planujecie wybrać się do kina na Rozgrzeszenie nie sugerujcie się zwiastunem filmu. Mimo że odtwórcą roli głównej jest tu jeden z najbardziej rozpoznawalnych aktorów kina sensacyjnego, a tytuł opatrzono etykietami "akcja" i "thriller", dziełu Hansa Pettera Molanda bliżej do niespiesznego dramatu psychologicznego niż ostrej jazdy bez trzymanki, ze strzelaninami i wybuchami w tle. Nie znaczy to jednak, że wszyscy fani Liama Neesona będą zawiedzeni...

Cmentarze na stokach Wzgórza Winiarskiego, wkomponowane w symboliczną przestrzeń Parku Cytadela, są świadectwem długiego trwania poznańskich nekropolii i jednym z najciekawszych terenów pochówków, doskonale ukazującym nieoczywiste i złożone dzieje miasta.

Maciej Krajewski, znany jako Łazęga Poznańska, społecznik, aktywista, twórca ważnej przestrzeni kultury na Świętym Marcinie, do tej pory swoje refleksje i przemyślenia zamykał w formie fotografii i organizowanych przez siebie akcji i projektów. Teraz sięgnął po poezję, ale w jego debiutanckim tomiku Wiemy już wiemy zdjęcia również są ważną częścią, dopełnieniem wierszy.

Wirtuoz fortepianu, kompozytor, działacz, polityk, premier. Dla Wielkopolan postać nierozerwalnie związana z wybuchem powstania w 1918 roku. Stowarzyszenie Wielkopolan Bona Fide już po raz trzeci uczci Jana Ignacego Paderewskiego festiwalem jego imienia.

Od momentu wydania Elegii dla bidoków dzieli nas zaledwie kilka lat, a jej młody autor ma dziś przed sobą życiową szansę zostania drugim najważniejszym człowiekiem na świecie - wiceprezydentem USA. Oczywiście o ile wtorkowe wybory w Stanach wygra republikański kandydat Donald Trump. Historia J.D. Vance'a jest jak ucieleśnienie amerykańskiego snu, a jednak budzi pewien niesmak.

Przypominamy sylwetki wybitnych poznaniaków, związanych z kulturą, którzy odeszli w minionym roku. Swoim życiem na zawsze wpisali się w dzieje naszego miasta. Będziemy o nich pamiętać!

Przewodnicka kwesta na Cmentarzu Zasłużonych Wielkopolan w Poznaniu w tym roku organizowana jest już po raz 25.

Jest niewątpliwą legendą muzyki wywodzącej się z afrykańskich źródeł, a zarazem w nowoczesny sposób nawiązującej do zachodnich rozwiązań brzmieniowych czy aranżacyjnych. Koncerty Mulatu Astatke gromadzą na świecie tłumy wielbicieli. W najbliższą niedzielę artysta wystąpi w poznańskim CK Zamek.

"Panie Obywatelu, to ważne, gdzie się patrzy, jak się patrzy, zwłaszcza dla takich osób jak Pan, które właśnie mają zdawać ludziom relacje z tego, co widzą... Niech Pan patrzy tam daleko, w przód, przed siebie. W przyszłość! W Pana piękną, świetlaną przyszłość, którą rozświetli właśnie ten powstający teraz w bólach tekst".

Spodziewajcie się niespodziewanego. Spodziewajcie się, że skończycie porwani i postrzępieni jak ragtime. Spodziewajcie się, że (być może kolejny raz) poczujecie rozkoszny, obezwładniający ciężar bezradności wobec talentu, wrażliwości i muzyki, która dzięki talentowi i wrażliwości właśnie zostaje powołana do życia. Po wczorajszym koncercie duetu Masecki-Rogiewicz nie mam żadnych wątpliwości: tak powinno zapowiadać się ich kolejne występy.

Pierwsze dni listopada to dla wielu z nas czas melancholii i wspominania. Kultura również chwilowo spowalnia - nastrojowe spektakle i koncerty zachęcają do spędzania czasu razem. Trzy ćwierci do śmierci, Manon Lescaut, Ostatnie wesele we wsi Kamyk czy Jazzowe Zaduszki - te i inne wydarzenia już w ten weekend oraz w przyszłym tygodniu.

Niezręcznie wypowiadać się o czymś, w czym bierze się udział, a czego jeszcze nie udało się zaprezentować przed publicznością. Szczególne nieodpowiednie wydają się pochwały dzieła i tych, którzy w taki bądź inny sposób uczestniczą w urzeczywistnianiu wizji artystycznej. Jeszcze by z tego wyszło jakieś nieszczęście, pomyśli ktoś przesądny! W sytuacji takiej niezręczności, znalazł się kompozytor Ludomir Różycki, poproszony rozmowę dla "Kuriera Poznańskiego" tuż przed premierą Beatrix Cenci, w której występowała wspominana ostatnio dr Stanisława Zawadzka.

Z Romanem Warszewskim, dziennikarzem, autorem kilkudziesięciu książek o tematyce historycznej i podróżniczej, w tym nagrodzonej w tym roku Bursztynowym Motylem Konkursu im. Arkadego Fiedlera powieści Pierwsza wojna polsko-indiańska - rozmawia Przemysław Toboła.

Don Kichot Cervantesa to jeden z tych klasyków, o których dużo się mówi, ale niewielu je tak naprawdę czyta. Konrad Dworakowski ekshumuje kultowego bohatera i przeprowadza na nim eksperyment. Teatr daje mu do tego mnóstwo narzędzi. Czy publiczność wychodzi ze spektaklu z konkretną myślą? Sądzę, że ilu widzów, tyle wniosków.