Festiwal Tańców Balfolkowych Lovembal to rodzaj zabawy tanecznej do muzyki ludowej, z tańcami wywodzącymi się z tradycji różnych europejskich kultur. Z czasem zaczęto tak określać ruch zainicjowany w latach 70. XX w. we Francji, dziś popularny w wielu krajach europejskich, m.in. w Belgii, Niderlandach, Portugalii i Niemczech. O tym jak podobna impreza wygląda w praktyce już po raz kolejny przekonamy się 14-16 lutego w Poznaniu.
Przed nami 6. edycja Kulturalnego Starego Rynku, który w tym roku potrwa od 26 czerwca do 13 września. Jeśli masz do zaoferowania ciekawy projekt artystyczny i chciałbyś pokazać go szerszej publiczności, do 16 marca możesz złożyć wniosek ze swoją propozycją. Warto - w ubiegłym roku w 70 wydarzeniach wzięło udział ponad 10 tys. osób.
- Nas kompozytorów uczy się od samego początku, że Świętym Graalem tej profesji jest wykształcenie indywidualnego, jedynego w swoim rodzaju języka muzycznego. Tak żeby z zamkniętymi oczami, po czterech taktach naszej kompozycji, ktoś za dwieście lat mógł powiedzieć: "To Klimek!" - mówi Piotr Klimek*, kompozytor, dyrektor Teatru Animacji.
Pierwszy prezydent powojennego Poznania musiał być komunistą. Ale gdy tylko miasto zaczęło znowu funkcjonować, inżynier Feliks Maciejewski zrezygnował z urzędu.
- Poznańska publiczność ogromnie lubi nieoczywiste propozycje. Klub Krótkiego Kina programuję już w sumie dwa lata i staram się ciągle zaskakiwać publiczność. Planując pokaz w okolicach walentynek, uznałam, że to będzie dobry trop - podejść do tematu trochę z przymrużeniem oka - mówi Emilia Mazik* z Fundacji Ad Arte będącej partnerem cyklu Klubu Krótkiego Kina.
Możesz wymyślić najpiękniejsze miasto świata albo najbardziej funkcjonalne, lecz bez ludzi, bez mieszkańców, którzy będą tu żyć, stale - mniej lub bardziej świadomie - zmieniając otoczenie, najwspanialsze nawet metropolie nie mają racji bytu. Do takiego wniosku można dojść po lekturze Dobrze nastrojonego miasta Jonathana F.P. Rose'a.
5 lutego ogłoszono nominacje do International Opera Awards, prestiżowej nagrody środowiska operowego. Teatr Wielki w Poznaniu został dostrzeżony aż w trzech kategoriach.
Weekend w Poznaniu zapowiada się słonecznie. Ładna pogoda zachęca, by wyjść z domu i spotkać się ze znajomymi. Może podczas licznych koncertów, które odędą się w klubach i salach koncertowych? W weekendowym programie także wiele spektakli, filmów, spotkań i warsztatów. Nic, tylko korzystać!
- Znalazłem najprostszą definicję na słowo "retro". Bo co to jest, to "retro"? To jest coś, co jest stare i fajne. A więc nasze wydarzenia filmowe, wykorzystujące stare filmy 16 mm, to właśnie takie projekcje retro - mówi z uśmiechem Bohdan Bobrowski, który korzysta z analogowych technologii fotografii i kina.
Pełna sala - zajęte wszystkie miejsca, wiele osób stoi lub siedzi na podłodze. To nieczęsty widok, nie tylko na koncertach z cyklu Muzykalny UAM. Sprawcy tego frekwencyjnego zamieszania to KakofoNIKT i Chór Pogłosy. Kto raz ich usłyszy, będzie chciał więcej.
- Nasza muzyka jest teraz bardziej rytmiczna, a wynika to z tego, że mamy teraz okazję poznawać i słuchać innej muzyki tradycyjnej, czy to z radia, z płyt, czy będąc na jakiś koncertach. Wcześniej, muzykanci mieli kontakt tylko ze swoją muzyką i nie dosięgały ich wpływy z innych regionów Polski - mówi Romuald Jędraszak* - szef Kapeli Dudziarzy Wielkopolskich CK Zamek.
- Mam potrzebę dzielenia się ze światem doświadczeniami z miejsc, w których byłem. Są ludzie, którzy mogli przeżyć coś podobnego. Spotykam ich przez ślepy traf, choć uważam, że tak naprawdę nie ma w tym nic z przypadku - mówi Piotr Armianovski*, który w lutym przyjechał do Poznania w ramach stypendium Gaude Polonia i w marcu i kwietniu odbędzie rezydencję artystyczną w Centrum Kultury Zamek.
Pierwsza i jedyna jak dotąd w Polsce prezentacja dokonań Antoniego Gaudiego - wybitnego hiszpańskiego architekta, twórcy m.in. katedry Sagrada Familia i innych symboli Barcelony, zostanie otwarta w listopadzie w CK Zamek. Ale to nie jedyne tak spektakularne wydarzenie, jakie Zamek szykuje w nowym roku.
- Kanada dojrzała do tego, żeby zmierzyć się ze swoją przeszłością - mówiła na spotkaniu wokół reportażu 27 śmierci Toby'ego Obeda, jego autorka Joanna Gierak-Onoszko. Jej zdaniem jest ona o krok dalej od Polski po ubiegłorocznej premierze filmu braci Sekielskich. - Jakby przeszli z Tylko nie mów nikomu do "powiedzmy wszystkim" - dodała.
Film dokumentalny Marianne i Leonard: Słowa miłości opowiada właśnie o muzach poety, które unieśmiertelnił w swoich pieśniach - o filmie Marianne i Leonard: Słowa miłości pisze Przemysław Toboła.
Chokri napisała błyskotliwe dialogi i z dużym poczuciem humoru snuje opowieść o relacjach rodzinnych. Znakomite są zwłaszcza sceny w domu rodziców, "lewaków" z pokolenia '68, rozwiedzionych, ale wciąż mieszkających pod jednym dachem - o filmie Miłość mojego brata pisze Bartosz Żurawiecki.
Naprawdę trudno wyobrazić sobie Baśnie Andersena, Lokomotywę Tuwima czy Akademię Pana Kleksa Brzechwy bez Jana Marcina Szancera. Kolejne pokolenia wychowały się na jego ilustracjach, czerpały z nieograniczonej wyobraźni jms (jak podpisywał swoje prace). Nakładem poznańskiej Oficyny Wydawniczej G&P ukazał się album Jan Marcin Szancer. Ambasador wyobraźni, podsumowujący imponujący dorobek genialnego grafika.
Mimo zrealizowanych wcześniej kilkunastu ekranizacji (w tym ostatniej z 1994 roku, z Winoną Ryder i Christianem Balem w rolach głównych) Małe kobietki nadal stanowią interesujący temat dla współczesnego kina. To fenomen na miarę Ani z Zielonego Wzgórza - evergreen o dorastaniu, utraconym na zawsze beztroskim dzieciństwie i problemach dorosłości, z którymi na początku zmagamy się po omacku.
