Są koncerty, na które przychodzi się dla muzyki i takie, na które przychodzi się spotkać człowieka. W sobotni wieczór w poznańskim klubie Blue Note dostaliśmy obie te rzeczy w tym samym czasie. Połączenie idealne.

Poznajemy bohaterki w dramatycznym momencie życia obu kobiet - o filmie "Drugie życie" pisze Przemysław Toboła. 

Za progiem Pracowni Vzory przywitał mnie rozkwit. Żywe kolory rysunków zawieszonych na ścianie, kompozycje kwiatowe, złote elementy odbijające refleksy światła. Minimalistyczny język prac, objawiający się m.in. w ich formacie, wcale nie oznacza ciszy w odbiorze. Twórczość Magdy Bovskiej na wystawie "Nie znam twojego adresu" operuje na rejestrze detali i niuansów, które zaprezentowane i podkreślone w subtelny sposób, rezonują z odbiorcami wystawy.

Na 529. Koncert Poznański przyciągnął mnie repertuar, szczególnie "Koncert na altówkę" Tibora Serly'ego. Stały za tym dwa powody: rzadka okazja usłyszenia altówki w roli instrumentu solowego oraz nieznane mi wcześniej nazwisko kompozytora.

"Poszukiwanie równowagi" to opowieść o naturze wymykającej się jednoznacznym podziałom i podlegającej nieustannym przekształceniom. To także próba uchwycenia chwilowych punktów oparcia w zmieniającym się krajobrazie i zawieszone między wierszami pytanie: Czy wciąż mamy prawo traktować naturę jako schronienie?

Mówi się, że najlepsze historie pisze samo życie - i w przypadku mojej znajomości z muzyką projektu Hoshii dokładnie tak było. Poznałam ich tak, jak w dzisiejszych czasach poznaje się najciekawsze rzeczy, czyli... od faceta z Tindera. I choć tamta relacja, jak większość internetowych uniesień, nie przetrwała próby czasu, to moja miłość do muzyki kwartetu Kuby Więcka ma się doskonale. Koncert w poznańskim klubie Blue Note tylko to przypieczętował.

Druga książka w dorobku Oliwii Stępień, wydane przez WBPiCAK w Poznaniu "Fakty tysiąca i jednej nocy", to tomik o przymusie wytwarzania historii o sobie narzuconym przez społeczności i systemy, w ramach których funkcjonuje się na co dzień. Poetka w swoich utworach analizuje niejako od spodu prawa fikcji, która oferuje schronienie w swoich fałdach za cenę przemilczenia prawdziwej tożsamości.

Co kryje się pod powierzchnią popkulturowych narracji o kobiecości? Czy "girl power" to szansa na prawdziwą wolność czy tylko zmiana zasad gry w ramach opresyjnego systemu? Czy bunt może istnieć poza estetyką?

Koncert Furii, rozpoczynający mini-trasę koncertową zespołu ze specjalnym "filmowym" programem, pozwolił licznie zgromadzonym w CK Zamek fanom zespołu doświadczyć innej koncertowej odsłony metalowców ze Śląska. Choć przyzwyczaili nas do różnych śmiałych eksperymentów, to przecież zespoły grające taką muzykę nieczęsto goszczą w szacownych instytucjach w rodzaju Zamku czy gdańskiego Teatru Szekspirowskiego. Projekt "Furia gra kino", zrealizowany początkowo dla uczczenia 25-lecia Filmoteki Śląskiej, okazał się rzeczywiście wydarzeniem oferującym wiele zarówno wizualnych, jak i muzycznych wrażeń.

- Kiedy ekonomiści i militaryści nabałaganią, to wtedy trwoga kieruje wszystkich do humanistów i mówią: powiedzcie nam co się stało" - zauważył Przemysław Czapliński przedostatniego dnia Festiwalu Fabuły. - W trudnych czasach wzrasta znaczenie humanistyki, ponieważ głębsze są pytania o sens - dodała Inga Iwasiów. - Na złe czasy nie tylko broń i leki, ale też opowieść - radziła. Nie mogła trafić do lepszego audytorium: Festiwal Fabuły kolejny raz udowodnił, że bez dobrze opowiedzianych historii żyłoby się nam o wiele ciężej. A tych, tradycyjnie już, było bez liku.