W poznańskim Rebisie od lat wydaje się poradniki psychologiczne, książki motywacyjne i dotyczące emocjonalności, czy popularnonaukowe opowieści o stresie, funkcjonowaniu ludzkiego mózgu, kontroli emocjonalnej. Choć cieszą się czytelniczym powodzeniem, nie są to książki należące do kategorii najbardziej ambitnych. Są poczytne, ale reprezentują raczej amerykańską szkołę i podejście coachingowe.

Niedługo po wydaniu tomiku instrukcja dla ludzi nie stąd - był on redakcyjnym wyzwaniem dla poetki, która wcześniej związana była z nurtem "ulotnej" i fragmentarycznej prezentacji tekstów - Patrycja Sikora została nominowana do jednej z najbardziej prestiżowych nagród literackich w Polsce - Paszportu Polityki. Czy nominacja ta jednak nie jest zbyt szybkim działaniem krytyków? Czy twórczość autorki daje już wystarczające dowody literackie, by stawać w szranki plebiscytów?

Projekt, który początkowo miał przybrać formę krótkiego, jednorazowego odcinka wyemitowanego w telewizyjnej stacji NBC, ostatecznie zatoczył okrąg o bardzo długim promieniu. I całkowicie zmienił definicje tego, co w mediach publicznych było do tej pory było uznawane za "transparentność".

Niezależnie od prognoz krytyków, recenzentów i wydawców, niezależnie od przejściowych i dłuższych mód - w corocznych statystykach czytelniczych najważniejszy jest przede wszystkim... jakżeby inaczej, głos czytelniczy. Coroczne styczniowe spotkania  w Bibliotece Raczyńskich, sygnowane hasłem "co czyta Poznań", mają na celu poddawanie tych głosów i idących za nimi wyborów pewnej analizie. Czy istnieje gatunek, który cieszy się niezmienną popularnością? I czy jakiekolwiek znaczenie w tych wyborach ma sam Poznań?

Przemysław Wielgosz we współpracy z Teatrem Ósmego Dnia zaproponował cykl spotkań Historie ludzi bez historii. Cykl ten w przeciwieństwie do prowadzonego przez niego w Teatrze Powszechnym w Warszawie seminaryjno-wykładowego programu Ludowa historia Polski - ma charakter swobodnych rozmów. Doskonale w tę konwencję wpisał się pierwszy gość - antropolog i kulturoznawca Michał Rauszer.

Kobiece refleksje, dramaty, wreszcie walka z czasem, gdy zegar biologiczny tyka - o tym wszystkim traktują Dorośli norweskiej pisarki Marie Aubert. Choć jest tu zaledwie kilka postaci, a akcja trwa krótko, opowieść jest pełna napięcia.

- Jeśli coś mnie zachwyca, na czymś zaczyna mi zależeć, to zrobię wszystko, żeby to ochronić. I to jest motywacja, którą też staraliśmy się przekazać. Nie chcieliśmy tylko straszyć - mówiła na spotkaniu wokół książki Początek końca? Rozmowy o lodzie i zmianie klimatu jej współautorka Julita Mańczak.

W 1956 roku odbyła się bardzo niecodzienna inscenizacja Wesela Wyspiańskiego. W Teatrze im. Juliusza Słowackiego w Krakowie spotkali się: Jan Mikołajczyk (pierwowzór "Jaśka"), Jakub Mikołajczyk ("Kuba") oraz Kasper Czepiec ("Kacper") - troje spośród spośród pięciu żyjących postaci uwiecznionych w sztuce. Jan Mikołajczyk pytany po spektaklu o wrażenia, odpowiedział: "Iii tam, takie wesele. Przecież to było całkiem inaczej...".

Nadszedł już nieunikniony czas ukazywania  się pandemicznych lektur. Wspomnień, pamiętników, reportaży o walce z wirusem. Trudno przebrnąć przez te wszystkie lektury, dodatkowo czytelnik zmęczony rzeczywistością życia w pandemii niechętnie przecież będzie czytał banalne, słabe literacko zapisy z ostrych dyżurów czy covidowych izb przyjęć. A jednak po Niewidzialny front Tomasza Rezydenta sięgnąć naprawdę warto.

- Miałam wrażenie, że kiedy w prasie czytamy o Turcji, to poznajemy głównie wiadomości polityczne - co który polityk powiedział. A w zasadzie jeden, bo mówi się tam, że to obecnie państwo jednego człowieka, prezydenta Recepa Tayyipa Erdoğana. Nigdzie jednak nie mogłam znaleźć informacji, co to znaczy żyć w tak zwanej Nowej Turcji - mówi Agnieszka Rostkowska*, laureatka I edycji Konkursu Reporterskiego Wydawnictwa Poznańskiego i autorka książki Wojownicy o szklanych oczach. W poszukiwaniu Nowej Turcji.