W najnowszym tomiku Justyny Kulikowskiej - Obozie zabaw - pomiędzy tekstami, w strukturze przypisu, pojawia się zdanie, że: "Rzeczy napisane przestają niepokoić". Ta myśl zapada w pamięć, choć może istnieje mimochodem w konstrukcji formalnej zbioru. Zastanawia, buduje wiele odniesień i jednak - niepokoi.

Jak bardzo zmieniamy się w ciągu życia? Jak bardzo zmienia się świat wokół nas? Wszystkie społeczne relacje, stosunki, konwenanse, zwyczaje i umowy... Nie sposób nie zacząć się nad tym zastanawiać podczas lektury najnowszej powieści Iana McEwana Lekcje. Tytułowe lekcje możemy obracać w myślach i w emocjach w niejedną stronę, przyglądając się niemal każdej chwili, w której - mniej czy bardziej świadomie - czegoś się uczymy. I jako dzieci, i jako dorośli.

Wykrzyczana niezgoda na rzeczywistość, satyryczny komentarz społeczny, dowcipna piosenka o codzienności - występy slamerskie przybierają różną formę. Polska społeczność slamerska rozwija się od 20 lat, a jej okrągłe urodziny będzie można świętować między 12 a 19 sierpnia podczas 7. Ogólnopolskich Mistrzostw Slamu Poetyckiego.

Barbora Hrínová napisała osiem opowiadań o inności i bólu. Ale nie takim, który rozdziera trzewia. Raczej o bólu chronicznym, aczkolwiek umiarkowanym, jaki towarzyszy nam miesiącami po wybiciu kciuka. Podobnie bywa z tą innością - nie zawsze jest to odmienność spektakularna czy oczywista, czasem odnajduje się ją dopiero podczas tworzenia wyobrażenia własnej osoby. Jednorożce to życiowe opowieści, w których relacje międzyludzkie wyważają dna szuflad.

Każdy artysta liczy na pamięć, ale nie każdy marzy o takiej biografii, a już na pewno nie Magdalena Abakanowicz - za dużo rys i pęknięć na jej starannie wykreowanym, romantycznym micie.

- Te legendy są cudowne. Na przykład skąd się wzięły dziobaki? Ta opowieść stała się dla mnie metaforą losów Strzeleckiego - o nowej książce Co hrabia porabia? Listy spod Góry Kościuszki opowiada Łukasz Wierzbicki.

Dwory, zamki i rezydencje w zachodniej części Ukrainy są świadectwem wspólnej, polsko-ukraińskiej historii. Ta oczywiście - jak bywa to zawsze,  gdy między państwami rodzą się relacje nadrzędno-podrzędne, ma swoje blaski i cienie.

Sześć lat minęło od ostatniego zbioru Marcina Orlińskiego. Wtedy, w Środkach doraźnych, mocno rezonowała w jego tekstach ironia, groteska, zauważalne były podteksty życia społeczno - politycznego. Późne słońce, najnowszy zbiór poety, który właśnie ukazał się nakładem podpoznańskiego Wydawnictwa Wolno, zaskakuje tym, że wbrew kondycji i objawom współczesności, nasilającym się reprodukcjom i barierom komunikacyjnym, nie eksponuje już tak wyraźnie tej doraźności.

Będziecie się śmiać, będziecie płakać, nie zabraknie wzruszeń i głębszych refleksji. W Nic drobniej nie będzie Marcin Wicha udowadnia, że jest mistrzem felietonu.

Tomasz Bąk w swoich najnowszych Fiszkach nie posługuje się wytartymi i oczywistymi tropami ironii i cynizmu. Poczucie wspólnotowości, gotowości do włączenia się w ten proces, jakie pojawia się w czytelniku, nie zostaje podważone przez figury unicestwiające autentyzm tych potrzeb. Choć przestrzenią pisania jest zniszczony świat, to zaczynają pojawiać się jakieś marginesy, drobnostki, będące objawami samodzielności.