Zderzenie dwóch światów, z których każdy zmaga się z własnymi problemami, może generować ogromne napięcia i frustracje. Ale może też być punktem wyjścia do zmiany świata na lepsze, choćby w myśl zasady "When you eat together, you stick together" (z ang. "Kiedy razem jecie, w zgodzie żyjecie"). O tym właśnie na ekranach kin opowiada nam jeden z najbardziej rozpoznawalnych reżyserów kina społecznego, Kenneth Loach.

Nadmierny pesymizm, tendencja do idealizowania narodowej historii, brak zaufania do instytucji państwowych, wrogość wobec obcych oraz kolektywny narcyzm to cechy, które wedle prof. Michała Bilewicza, psychologa społecznego, charakteryzują naród, który doświadczył traumy. Niejednej, ale wielu. Jeżeli członek takiego narodu nie przeżył jej bezpośrednio, to dostarczono mu ją formie międzypokoleniowego przekazu rodzinnego lub kulturowego.

Vardę poznajemy jako świadomą siebie i otaczającego świata twórczynię. Czerpała inspiracje z ruchu surrealistycznego, znakomicie wplatając je do dokumentalnego spojrzenia na świat. Interesowały ją jednostki znajdujące się na marginesie, osoby odrzucone przez społeczeństwo. Dziś często mówi się o jej twórczości w kontekście feministycznym, ale Varda wielokrotnie podkreślała, że jej jedyną motywacją było działanie na własnych zasadach.

W 1969 roku oddano do użytku pierwsze bloki na Winogradach, a siedem lat później, w 1976 roku, wbito pierwszą łopatę i rozpoczęto budowę osiedli na Piątkowie. Dwa blokowiska, bez których trudno dzisiaj wyobrazić sobie Poznań, liczą sobie już pół wieku. I mają się całkiem dobrze, mimo złowieszczych prognoz o degradacji betonowej wielkiej płyty.

Tak właśnie określić by można piątkowy koncert Chrisa Bottiego w Sali Ziemi. Co sprawiło, że jeden z najpopularniejszych trębaczy po raz kolejny zawitał w nasze poznańskie progi? Premiera. Może nie taka znowu najświeższa, bo z drugiej połowy minionego roku, ale czymże są te miesiące wobec dekady? Właśnie tyle czasu musiało minąć, by po koncertowaniu w przeróżnych składach, Botti postanowił wrócić do studia nagraniowego.

E-1027 to modernistyczna willa wzniesiona na samym wybrzeżu we francuskim  Roquebrune-Cap-Martin, zaprojektowana i zbudowana w latach 1926-29 przez Eileen Gray, irlandzką architektkę (bez formalnego wykształcenia) i projektantkę mebli. Tajemnicza nazwa tego domu to symboliczne uhonorowanie procesu twórczego - budynek powstał bowiem również dzięki inspiracji ówczesnego partnera życiowego, Jeana Badoviciego, francusko-romskiego architekta i krytyka. "E" odnosi się do imienia artystki, "Eileen", "10" do imienia Jean ("J" jako dziesiąta litera alfabetu, "2" - Badivici i wreszcie "7" - Gray.

Dziś Rektorka UAM, prof. Bogumiła Kaniewska, ogłosila werdykt jury Poznańskiej Nagrody Literackiej. Laureatem Nagrody Adama Mickiewicza w roku 2024 został Marcin Świetlicki - poeta, prozaik, wokalista zespołów Świetliki, Morświn i Zgniłość. 

Prezydent Jacek Jaśkowiak ogłosił dziś nazwiska nominowanych do Nagrody-Stypendium im. Stanisława Barańczaka. Są to Justyna Kulikowska, Piotr Sadzik i Aga Zano. Naziwsko laureata lub laureatki poznamy 24 maja.

Przed nami kolejny pogodny i pełen wydarzeń weekend w Poznaniu. Koneserzy filmów połączą się w kinie Muza podczas festiwalu Millenium Docs, a miłośnicy jakościowej muzyki będą mogli wybierać pomiędzy Chrisem Bottim, Noviką, Joem Alexandrem czy darmowymi wydarzeniami plenerowymi. W poznańskich teatrach czekają m.in. Boginie i Molier (w Teatrze Animacji), Kombinat (w Teatrze Muzycznym) czy eksperymentalny Dad joke (w Republice Sztuki Tłusta Langusta). Zapraszamy do odkrywania tych i pozostałych wydarzeń w naszym kalendarium!

Szczekanie PKM-u, dudnienie artylerii, hektolitry kawy, ramy papierosów, frontowa nuda i brud, dużo niezmywalnego brudu. "To prawda dla tych, którzy nie widzieli wojny, a gorzki uśmiech dla tych, którzy widzieli brud Donbasu. Błoto koloru khaki" - tak rozpoczyna swoją opowieść o wojnie we wschodniej Ukrainie Siergiej Siergiejewicz "Sajgon". W jego opowiadaniach beletrystyka sympatyzuje z literaturą faktu, reportaż romansuje z anegdotą. Sajgon unika patriotycznego patosu. Przekonuje, że kluczem do przetrwania i zwycięstwa są nie tyle górnolotne hasła, ile prozaiczne poczucie odpowiedzialności za kolegów z plutonu.