Na ziemi, w centralnym punkcie słabo oświetlonej sceny leży nieruchome spowite całunem ciało kobiety. Dopiero gdy widzowie zajmą miejsca i zaczną rozbrzmiewać pierwsze dźwięki spektaklu, na scenie pojawia się mężczyzna w czerni. "Souffle" to po francusku "oddech", "podmuch". I rzeczywiście. Wszystko, co obejrzę przez następną godzinę nosi w sobie znamiona ulotności, sprawia wrażenie nietrwałego. Wrażenie potęguje ascetyczna scenografia - białe, wyłożone miękkimi materacami ściany i podłoga w tym samym kolorze. Lekkie ruchy aktorów, którzy w ostatniej scenie krążą samotnie po scenie targani nieznaną siłą, by po chwili wspólnie, acz niezdarnie splatać swoje ciała. Ale po kolei...
Vincent Dupont "Souffles" [recenzja]
Zobacz również
22.07.2026
Krótki lont, długi lot
"I Don't Dance" trwa minutę i dwadzieścia pięć sekund, "Or Never" minutę i jedenaście, a "No Hard Feelings" dokładnie...
22.07.2026
Kiedy koziołki wróciły do domu
W samo południe 22 lipca 1954 roku niebo nad poznańskim ratuszem przysłoniły setki gołębi, a chwilę później tłumom zgromadzonym na Starym Rynku po raz...
22.07.2026
Wędrowne artystki
Już w ten piątek w Pyramida Gallery otworzy się wystawa "Skomorocha" - rozwijany przez trzy lata projekt, opowieść o kobietach mieszkających...
21.07.2026
Teatr jak wschód słońca
Nieuzasadniona krytyka, presja społeczna, niechciane rady i wartościowanie wyborów. Z drugiej strony - przecież karminy, przewijamy, myjemy i...