O tym, że Jadwiga Stańczakowa była bliską przyjaciółką Mirona Białoszewskiego słyszało wielu. Tak niewiele mówi to jednak o niej samej - eksperymentującej pisarce, aktywnej na wielu polach dziennikarce i redaktorce, ale też Żydówce, która uciekła z warszawskiego getta, a wreszcie - córce, żonie, matce i babci. Pamięć o niej przywraca dzisiaj jej wnuczka, Justyna Sobolewska, autorka książki Jadwiga. Opowieść o Stańczakowej.

"Poznań jest kilkanaście razy mniejszy od Rejdomia" - odnotowuje Piotr Marecki. "W centrum stoi duży kościół [...] jest jedna ulica, a przy niej może z sześć domów. Od kiedy zamknięto sklep, wieś przestała funkcjonować". Zanim kibice Lecha przejmą pociąg do Krakowa, wytłumaczę, że Marecki pisze o Poznaniu w Illinois, założonym przez uchodźców z pobliskiego Radomia. Słyszycie? Redaktor, ba!, prezes Ha!artu właśnie odpala wynajętego opla. Wsiadajmy i jedźmy chłonąć Ameryczkę.

Maciej Krajewski, znany jako Łazęga Poznańska, społecznik, aktywista, twórca ważnej przestrzeni kultury na Świętym Marcinie, do tej pory swoje refleksje i przemyślenia zamykał w formie fotografii i organizowanych przez siebie akcji i projektów. Teraz sięgnął po poezję, ale w jego debiutanckim tomiku Wiemy już wiemy zdjęcia również są ważną częścią, dopełnieniem wierszy.

Od momentu wydania Elegii dla bidoków dzieli nas zaledwie kilka lat, a jej młody autor ma dziś przed sobą życiową szansę zostania drugim najważniejszym człowiekiem na świecie - wiceprezydentem USA. Oczywiście o ile wtorkowe wybory w Stanach wygra republikański kandydat Donald Trump. Historia J.D. Vance'a jest jak ucieleśnienie amerykańskiego snu, a jednak budzi pewien niesmak.

Z Romanem Warszewskim, dziennikarzem, autorem kilkudziesięciu książek o tematyce historycznej i podróżniczej, w tym nagrodzonej w tym roku Bursztynowym Motylem Konkursu im. Arkadego Fiedlera powieści Pierwsza wojna polsko-indiańska - rozmawia Przemysław Toboła.

Podczas gdy my nie dajemy umrzeć bandyckim legendom o Jeżycach czy Dębcu, Warszawa nuci swoje pieśni o Pradze. Nawet nasza Staszica nie może jednak równać się z praską Brzeską graniczącą z Bazarem Różyckiego. Przez lata okolica ta była wzbudzającym niezdrową fascynację zagłębiem biedy, patologii i traum przekazywanych z pokolenia na pokolenie. Niebezpiecznym lądem, który podbili dopiero deweloperzy. Tak to przynajmniej wygląda u Macieja Pisuka. Autor książki Staniemy się tacy jak on oddaje głos mieszkańcom przeklętej Brzeskiej.

Nathan Hill już swoją debiutancką powieścią Niksy dobrych parę lat temu zdobył serca i umysły czytelników w wielu miejscach na świecie. Najnowsze - nie zawaham się użyć tego słowa - dzieło amerykańskiego pisarza wznosi się jednak na wyżyny zarówno znakomitej opowieści, jak i zgłębiania zakamarków ludzkich zachowań, wreszcie także literatury.

Po tej książce każda telewizyjna "śniadaniówka" doprowadza do skurczu żołądka, w miłym głosie prezenterki radiowej pobrzmiewa wołanie o pomoc, a czytany artykuł cuchnie SEO i reklamami. Paulina Januszewska napisała reportaż o patologii w polskich mediach. O śmieciówkach, L4 jak szef się zgodzi, portalozie, kilkunastogodzinnych dyżurach, mobbingu, używkach i rozbitych rodzinach. Opowieść opiera na relacjach dziennikarek i mediaworkerek, które, harując w branży, straciły zdrowie psychiczne (a czasem i fizyczne), aspiracje zawodowe, a często też wiarę w instytucję dziennikarstwa.

Siedzieć czasem obrażonym i nie móc przestać? Nienawidzić elektryzujących się włosów? Udawać, że się śpi, żeby uniknąć zabawy z koleżanką? Bać się wszystkiego, co jest chropowate i bąblowate? Nie chcieć urodzinowego przyjęcia, które jest jak "za ciasne spodnie" albo "pieluchy z kupą, brokuły i koszmary senne razem wzięte"? Można! Ale udawać, że tak wcale nie jest, bo rodzice pomyśleliby, że mają dziecko, z którym coś jest nie tak? Kim jest Mika, bohaterka książki Ja to ja Emmy Adbåge i kto powinien o jej przygodach przeczytać?

Jeden z wierszy wchodzących w skład najnowszego tomu poetyckiego Marcina Barana nosi tytuł Opisanie się. Można by widzieć go jako jedną z intencji tej książki. Od wydania poprzedniej autorskiej publikacji zatytułowanej Niemal całkowita utrata płynności minęło już dwanaście lat, zatem z całą pewnością dzisiaj Baran inaczej opisuje zarówno siebie, jak i świat. O tym, co upływający czas zmienił w nim samym, jego postrzeganiu rzeczywistości oraz w poetyckiej dykcji będzie można pomówić podczas spotkania z cyklu "Seryjni poeci" już 8 października.