- Naszą myślą przewodnią jest przede wszystkim to, co powtarzała Simona: zwierzęta i przyroda są nam równe. Dlatego należy im się szacunek i zrozumienie, bo de facto niewiele się od siebie różnimy - mówi Ula Ziober ze Stowarzyszenia Zielona Grupa i zaprasza do Arsenału na spektakl Simona Kossak teatru kamishibai oraz warsztaty dla dzieci.

Wedle przypowieści pewien człowiek uratował żmiję od śmierci, następnie zaopiekował się nią i pomógł wrócić do zdrowia, a ta w akcie niewdzięczności zadała mu śmiertelne ukąszenie. Na pytanie konającego, dlaczego to zrobiła, odpowiedziała: sam jesteś sobie winien, wiedziałeś, że jestem żmiją. Po seansie Czarownicy miłości można dojść do wniosku, że z wiedźmami jest jak z mitycznymi żmijami - niezależnie od twoich intencji lepiej żebyś nie miał z nimi nic do czynienia.

Nie żyje Antoni Gref, profesor Akademii Muzycznej w Poznaniu, uznany dyrygent Teatru Wielkiego w Poznaniu. Miał 79 lat.

- Może upraszczam, ale w wielkopolskiej architekturze jednorodzinnej widać pewien trend. Neomodernizm, skromne kolory, naturalne materiały, kąty proste, duże przeszklenia - mówi Grzegorz Piątek*, badacz i historyk architektury, juror Nagrody Architektonicznej Województwa Wielkopolskiego. - Trudno mi wyodrębnić wyraźną lokalną cechę. Skromność, oszczędność? Może - dodaje Wojciech Krawczuk**, prezes poznańskiego oddziału SARP, również juror Nagrody.

Czwarta odsłona projektu Bieguny - dialogi młodych: INNY konfrontuje widza z dwiema grupami wykluczonymi z głównej narracji - mieszkańcami wsi oraz imigrantami. Marta Markiewicz i Melanie Wróblewska przygotowując prace na wystawę wykorzystały elementy badań socjologiczno-antropologicznych, w których zrezygnowały z zimnego obiektywizmu na rzecz empatii, częściowo przyjmując optykę Innego.

"Poznań od stu lat może nie widział takiego wybuchu życia towarzyskiego" - napisała o pobycie Komisji Międzysojuszniczej w wolnym Poznaniu w marcu 1919 roku Janina Żółtowska, żona polskiego dyplomaty.

Rysiek Riedel podkreślał to dobitnie w jednym z najsmutniejszych utworów zespołu Dżem, o ciężarze samotności śpiewali także przejmująco m.in. Agnieszka Chylińska w O.N.A, czy Marek Piekarczyk z TSA. Te utwory nie tylko ukształtowały nasze narodowe podejście do bycia samemu, ale wręcz uformowały definicję samotności jako stanu niedobrego, miejmy nadzieję, że przejściowego.

Tegoroczna edycja wystawy Znane/Nieznane prezentującej nowe dzieła studentów Pracowni Otwartych Interpretacji Sztuki jest humanistyczną prowokacją do intelektualnych łamigłówek. Autorzy zamontowali w pracach progi zwalniające zmuszające odbiorcę do trochę większego wysiłku. I nie chodzi tu tylko o wciągnięcie go w grę w rozpoznawanie znanych dzieł z historii sztuki, ale i zapytanie go o sens takiej rozrywki.

Bariera dzieląca cywilizowanego humanistę od mordercy w amoku zabijania zdaje się zanikać na wystawie Andrzeja Okińczyca W Imię Boga Jedynego. Nie jesteśmy w stanie wskazać personaliów katów, a ofiary stały się bądź staną się wkrótce anonimowe. Obserwując z przerażeniem bezduszność mechanizmu ludobójstwa, nowych zbrodni z nienawiści w wieku XXI, poznański artysta sięga w osłupieniu w przeszłość, przewidując zarazem nadciągającą apokalipsę. Dostrzega ją w oznakach odradzających się w Europe populizmu, faszyzmu i fanatyzmu.

- Nasza firma daje możliwości, decyzja należy do ciebie. Ja tylko sprzedaję. Sorry, kochana. To ty kupujesz produkt - mówi w spektaklu Gaz! Grażyna Bieńkowska, cyniczna reprezentantka międzynarodowej korporacji zajmującej się wydobywaniem gazu łupkowego. Komiczno-dramatyczna produkcja Teatru Fredry w Gnieźnie to obraz lokalnej apokalipsy, która spada na normalnych ludzi jako zbyt sroga kara za ich skromne marzenia o "poprawie standardu życia". A wszystko to opowiedziane dialogami rodem z telenoweli, podanymi przez aktorów wynoszących trywialność sztuki na poziom starogreckiej tragedii.