Drugi dzień Festiwalu Granda wypełnił poznański Pawilon po brzegi, gdy w sobotnie południe Tomasz Sekielski i Vincent V. Severski razem znaleźli się na scenie. Panel o dekonspiracji, szpiegowaniu i dziennikarstwie śledczym poprowadził Przemysław Poznański.
Nowy sezon w operze rozpoczęło koncertowe wykonanie "Juliusza Cezara w Egipcie" Georga Friedricha Händla. Dzieło barokowego mistrza jest ukoronowaniem jego operowej twórczości, przyniosło mu zasłużoną sławę, a dwoje śpiewaków, dla których napisał partię Cezara i Kleopatry - odpowiednio Senesino (kastrat śpiewający altem) oraz Francesca Cuzzoni (sopran) przeszli do historii. Triumf "Juliusza Cezara w Egipcie" był możliwy nie tylko dzięki precyzyjnemu librettu, ale także brawurowym ariom i misternej partii orkiestry. Jak po prawie 300 latach wybrzmiała ta niezwykle wymagająca opera na scenie Teatru Wielkiego?
Przedostatnim gościem tegorocznej GRANDY była Ewa Ornacka, która pod gradobiciem pytań Anny Wojtkowiak przedstawiła rzeczywistość więźniarek oraz ich nietypowe relacje, zarówno między sobą, jak i ze światem zewnętrznym. Na podstawie przeżyć i doświadczeń Beaty Krygier, dziennikarka i reportażystka napisała książkę Skazane na potępienie.
Kurator Piotr Krajewski zapowiadał wystawę "Anti-Static" jako wspólną odpowiedź zaproszonych artystów na wiersz Wojciecha Bąkowskiego. A czy przypadkiem nie otrzymaliśmy zbioru pojedynczych prac artystów-pedagogów, z których bardziej niż wspólnotowość wydziera indywidualizm ich twórców?
Żyjemy w czasach, gdzie wizualność z jednej strony odgrywa ogromną rolę, a z drugiej często w wyniku nieustannego wizualnego bombardowania przestajemy na nią zwracać uwagę. Oglądamy zdjęcia niejednokrotnie beznamiętnie, przewijając jedną fotografię za drugą. Szczególnie fotografia reportażowa ukazująca się w prasie codziennej czy w internecie wydaje się być traktowana po macoszemu. Najmniej spodziewamy się jednak po niej dostarczania estetycznych przeżyć. Czy coś w tym kontekście odczaruje wystawa "Niehistorie - fotografie Stanisława Wiktora", którą od 25 września będzie można oglądać w CK Zamek?
Żarty, które nie są głupawe ani chamskie, muzyka, która łączy w sobie najlepsze cechy broadwayowskich hitów z latynoamerykańskimi rytmami, orkiestra grająca z takim feelingiem, którego nie powstydziliby się muzycy z West Endu, zachwycające kostiumy... Tu każdy aktor jest śpiewakiem, śpiewak aktorem, tancerz akrobatą. Tu, czyli na niewielkiej scenie Teatru Muzycznego, skąd wieje grozą, włosy stają dęba, a krew czasem bryzgnie, ale spokojnie - wszyscy są martwi, a już na pewno - zadowoleni!
Za oknem pełnia lata, kalendarz jednak nieubłaganie dryfuje w stronę jesieni. Ostatni letni weekend tego roku można spędzić na wiele sposobów. Także z kulturą.
Do Meskaliny zawita walijski pieśniarz Gafyn Davies. W Polsce mieszka i tworzy od ośmiu lat, i to właśnie tu założył swój zespół The Underground Man.
"Pokój na świecie zaczyna się przy rodzinnym stole" w Centrum Kultury Zamek została określona jako "wystawa dla każdego". Moim zdaniem jest jednak przeznaczona dla nikogo, bo kompromituje ją przypadkowość, galopujący uniwersalizm oraz kuriozalna aranżacja ekspozycji.
Teatr Fredry w Gnieźnie rozpoczyna nowy sezon premierą spektaklu "z czuba albo #byćjakzlatanibrahimović". Premiera w czwartek - tym razem nie na scenie Teatru, a w jednej z gnieźnieńskich szkół.
Zalewski to taki Odyseusz polskiej sceny muzycznej: otarł się o najróżniejsze gatunki i tułał między najróżniejszymi zespołami. Wyznaczając sobie kolejne szczyty do zdobycia, wziął się za repertuar Czesława Niemena, co spotkało się z entuzjastycznym przyjęciem. W najbliższą niedzielę Zalef wróci do Poznania i w Sali Ziemi zapyta słuchaczy dlaczego dziwny jest ten świat.
"Można, w zależności od interpretacji, uznać Tajemnice Silver Lake albo za hołd złożony amerykańskiej popkulturze, albo za jej szyderczą krytykę" - o najnowszym filmie Davida Roberta Mitchella pisze Bartosz Żurawiecki.
Amerykański czarny humor spod znaku Charlesa Samuela Addamsa w wersji teatralnej? Czemu nie! Już wkrótce najsłynniejsza upiorna rodzinka wejdzie na poznańską scenę, by w musicalowym stylu rozśmieszyć i przestraszyć tak młodszych (12+), jak i starszych widzów.
Makro i mikro. Dynamizm i bierność. Oczywistości i niedomówienia. Rzeczywiste i nierzeczywiste. O najprzeróżniejszych stanach skupienia i kalejdoskopowych stanach rzeczy, przy pomocy malarskich historii, opowiada Anna Kołacka, której kompozycje można odnaleźć w Galerii EGO.
W latach 90. Spike Lee uznawany był za guru kina niezależnego, ale w ostatniej dekadzie próżno szukać w jego filmografii wartościowych dzieł pokroju "Rób, co należy" czy "Malcolm X". Po dłuższej przerwie jednak amerykański reżyser wraca do tematyki nienawiści rasowych i to z niebylejaką historią - na tapet wziął bowiem prawdziwy przypadek Rona Stallwortha, który w latach 70. jako pierwszy czarnoskóry dołączył do Ku Klux Klanu.
W ciągu zaledwie trzech lat zagrała ponad 100 koncertów. Erith, czyli 24-letnia gliwiczanka Martyna Biłogan, określana jako "nadzieja polskiej muzyki", wystąpi w czwartek w Meskalinie.
"One są szalone" - to była moja pierwsza myśl po wysłuchaniu początku koncertu Dakh Daughters w CK Zamek. Szalone tak, jak czarownice, artystki, wojowniczki. Szalone, czyli nieznające barier, ustalające własne zasady gry, wychodzące poza schemat, przesuwające konteksty, bez skrępowania bawiące się literaturą, muzyką, ciałem i publicznością.
Spektakl przygotowany z okazji jubileuszu Polskiego Teatru Tańca zaskakuje, gdyż za apoteozującym nas tytułem "Wszyscy jesteśmy bogami" kryje się słodko-gorzka refleksja nad marzeniami i wiecznym poszukiwaniem swojego miejsca.
To będzie pierwszy w powojennej historii Poznania całkowicie nowy budynek teatralny, wzniesiony od podstaw. Ogłoszono właśnie konkurs na opracowanie koncepcji architektonicznej nowej siedziby Teatru Muzycznego na działce między ul. Skośną i ul. Św. Marcin, w sąsiedztwie Akademii Muzycznej.
