Pierwsze wykonanie III Symfonii "Reńskiej" Roberta Schumanna było sukcesem i utwór utrzymuje się w repertuarze do dziś. Na drugim biegunie kompozytorskiego powodzenia znajduje się Koncert na dwa fortepiany as-moll Maxa Brucha. W jego skomplikowanej historii przewijają się pewna włoska wyspa, fortepianowe celebrytki i łowcy pamiątek.

W roku 2015 Afro Kolektyw, zespół wykonujący "ograniczony" hip-hop z wpływami jazzu, a później "piosenki po polsku", powiedział sobie i nam dość. Frontman Michał Hoffmann, Legendarny Afrojax (ale też np. Syzyf HGW) od tego czasu uraczył nas kilkoma solowymi (choć nie tylko) krążkami, eksplorując kolejne poziomy groteski, turpizmu i autoagresji. Wygląda na to, że przyjaciele z grupy po raz kolejny musieli powiedzieć "dość", czego efektem jest powrót Afro Kolektywu z muzycznej Walhalli. Już 3 marca odświeżony zespół zagra w Klubie pod Minogą.

...byli oni. Macocha i pasierb. Bezwzględna i niewinny. Okrutna i skrzywdzony. O ich relacji niewiele się mówi. Albo inaczej - mówi się o niej dużo, ale niewiele się o niej rozmawia. Nie przygląda się jej z bliska, nie rozkłada się jej na części pierwsze, zastanawiając się, co tak właściwie one znaczą i o czym mówią. Jest tak, jak było zawsze. A skoro było tak zawsze, to o czym my w ogóle rozmawiamy?

Wydaje mi się, że Wiechnik pada ofiarą intelektualnej mody, by tłumaczyć historię za pomocą dyskursów. Pułapką było także przyjęcie perspektywy feministycznej, która okazała się wątłym oparciem narracyjnym.

Dla szefa wydziału kryminalnego, Yohana, nierozwiązana sprawa śmierci Clary staje się wręcz obsesją - o filmie Noc 12 października pisze Przemysław Toboła.

Na początku filmu tytułowa bohaterka, wybitna dyrygentka Lydia Tár, w wywiadzie przeprowadzanym na żywo stwierdza, że w swojej branży nie zauważa różnic w traktowaniu kobiet i mężczyzn - może były takowe kiedyś, a jeśli są teraz, to ledwo zauważalne.

Czy w nieco ponad godzinę da się opowiedzieć o przeszłych, trudnych relacjach, pełnych niuansów i niedopowiedzeń, które spowodowały bolesne - przynajmniej dla jednej ze stron - rozstanie? Czy w takim czasie możliwe jest przeprowadzanie niełatwych rozmów ze wszystkimi swoimi dawnymi miłościami i wyjaśnienie spraw, którym nie poświęciło się należytej uwagi lata temu? Na te pytanie odpowiada spektakl Kilka dziewczyn Neila LaBute'a w reżyserii Piotra Kruszczyńskiego, który na deskach Teatru Nowego miał swoją premierę 17 lutego.

Początkowo obawiałam się, że trzy tak różne od siebie dzieła nie znajdą wspólnej osi interpretacyjnej. Zapowiadająca koncert Danuta Gwizdalanka pokazała jednak, że Epitafium Krzysztofa Meyera, reinterpretacja albumu The Beatles przez wybitnego skrzypka Guy'a Braunsteina i Koncert na orkiestrę Witolda Lutosławskiego to składowe politycznej historii Europy.

Nigdy nie zdarza się taka sama wojna, ale prowadzi do niej zawsze to samo - chciwość, zgoda na zło i pobłażanie tyranom. Kiedy wojna już trwa i wydaje się, że nic nie jest w stanie jej zatrzymać, pojawia się ona - satyra, przejaw siły i determinacji ofiary w obliczu kata.

Wystawa Podwórko otwiera przed nami historię na pozór spokojnej, szarej, kamienicznej przestrzeni zawieszonej między sferą prywatną a publiczną. Otwarcie już 28 lutego.