- Tekst Kwartetu jest o tyle wymagający, że jest napisany na głosy, na charaktery aktorskie, jakieś emploi z tym związane. To odzwierciedlenie tego tytułowego kwartetu pochodzącego z opery Verdiego Rigoletto dokładnie trzeba tutaj odwzorować w czterech postaciach. Reżyser musi w pewien sposób zmienić się w dyrygenta - opowiada Piotr Jędrzejas, reżyser najbliższej premiery w Teatrze Muzycznym - Kwartetu Ronalda Harwooda.

"Diane for a day" jest projektem czerpiącym z doświadczeń ruchowych kolektywu hannsjany oraz wieloletnich eksperymentów z pogranicza sztuk teatru Thikwa. Łącząc siły grupy stworzyły spektakl, w którym podkreślają, że kwestia poszukiwania własnej tożsamości nie musi być wyłącznie poważna. Sposobem na odnalezienie się w zawiłościach tematu jest według twórców śmiech.

- Nasz spektakl to podróż poprzez dzieje, w której pokazujemy historię zbiorowości z perspektywy wielu ludzi. Dotyczy tożsamości człowieka, jego walki o wolność, zniewolenia i tego, co powoduje, że robi takie, a nie inne rzeczy - mówi Wioletta Dadej, która wspólnie z mężem Sławomirem Dadejem prowadzi Teatr Ewolucji Cienia. Swoje najnowsze przedstawienie plenerowe Rozpoznani Nierozpoznani zaprezentują na Cytadeli w najbliższy piątek, sobotę i niedzielę.

Już za kilka dni na Scenie Roboczej będzie można obejrzeć premierę spektaklu "Popytka" w reżyserii Weroniki Fibich. Splatające się ze sobą historie trzech kobiet staną się pretekstem do przyjrzenia się przeżyciom i losom uchodźców. Postawione zostanie także pytanie o tożsamość i rolę kobiety, która poprzez wydarzenia wojenne zmuszona została opuścić swój dom.

Przed nami kolejna edycja Ukraińskiej Wiosny. Ale czy nie jest tak, że w związku ze wzmożoną emigracją Ukraińców do Polski hasło festiwalu - "Poznaj sąsiada"  zmienia swoje znaczenie? Kto kogo dziś tak naprawdę poznaje?

- Przez rok mieszkaliśmy w Grudziądzu. Tata grał tam w Teatrze Ziemi Pomorskiej, a ja chodziłam na wszystkie spektakle. I w tym teatrze, mając 6 lat, zagrałam swoją pierwszą rolę - Małą Mi w Lecie Muminków, zastępstwo za aktorkę, która wyjechała. Wtedy właśnie na dobre zaraziłam się teatrem - opowiada Dorota Abbe*, aktorka Teatru Nowego.

W "Obiecanej Ziemi Obiecanej" Polskiego Teatru Tańca pojedyncze bloki tematyczne dotykają takich wątków, jak religia, wojna, kolonizacja czy konsumpcjonizm. Mają zobrazować wieloaspektowość ludzkiej samozagłady, która ukazana została jako wynik pędzącego rozwoju globalnej cywilizacji. Początkowo ułożona linearnie historia ewolucji człowieka, stopniowo staje się coraz bardziej wielowątkowa, doprowadzając do scenicznego chaosu, który według twórców, ma stać się finalnym punktem rozwoju ludzkości.

W "Ja jestem Hamlet" Agata Duda-Gracz traktuje publiczność jak swego rozmówcę i proponuje jej dekonstrukcję odpowiadającą na pytanie "po co nam dziś jeszcze Szekspir?". Pomimo trzech godzin, spektakl jest też doskonałą rozrywką, bo odpowiada naszej potrzebie na widowiska, przemoc i seks.

Zapoznanie dzieci z tradycjami różnych regionów Polski, pokazanie im tańców, muzyki i zwyczajów - dobry pomysł na spektakl, jednak skłonność do ukazania ludowości w pstrokatych kolorach sprawia, że wiele z takich pomysłów rozłazi się w przesycie środków. Niestety spektaklowi Koziołek Matołek i zagadka ratuszowej wieży nie udało się tego uniknąć.

- Miałam może sześć lat, kiedy mama zabrała mnie na spektakl gwiazdkowy. Usiadłam na widowni, kurtyna zasunięta, ale za nią widać skrawek niebieskiego horyzontu - nic innego nie pamiętałam z tego przedstawienia, tylko to niebo - opowiada Sylwia Koronczewska-Cyris*, aktorka Teatru Animacji.