Po raz 17. Poznań będzie gościł śpiewających studentów na festiwalu Universitas Cantat organizowanym przez Uniwersytet im. Adama Mickiewicza i Chór Kameralny UAM. Tradycyjnymi punktami wydarzenia będą warsztaty i koncerty, ale jego idea nie skoncentruje się jedynie wokół wykonawstwa.
Kiedy John Lydon po rozpadzie Sex Pistols zamknął za sobą etap punkowej rewolty, brytyjska scena dostała formację, która rozmontowała rock od środka i złożyła go na nowo z dubowych pulsacji, awangardowych napięć, psychodelicznego chłodu i nerwowej energii londyńskich ulic końca lat siedemdziesiątych. Dziś, niemal pół wieku później, Public Image Ltd - lub, jak kto woli, PiL - wciąż pozostaje w ruchu i nie bierze jeńców. Jest drażniący, nieprzewidywalny, inteligentny i wciąż głodny kolejnych zderzeń z rzeczywistością. W Poznaniu wystąpi już niebawem w ramach trasy prowadzącej przez całą Europę.
Jak swobodnie poruszać się pomiędzy doomem, shoegaze'em, psychodelią, dream popem i post-rockiem, a jednocześnie zachować własny, natychmiast rozpoznawalny język? Blackwater Holylight od kilku lat konsekwentnie budują właśnie taką przestrzeń - gęstą, emocjonalną i hipnotyczną, opartą na napięciu między skrajnościami. U tych dziewczyn monumentalny ciężar spotyka się z eterycznością, sludge'owy riff z ambientową mgłą, a melodyjność współistnieje z poczuciem ciągłego niepokoju. Wszystko pulsuje, oddycha i wciąga coraz głębiej. I naprawdę działa, o czym przekonamy się w klubie Pod Minogą, gdzie Amerykanki zagrają materiał z nowego albumu "Not Here Not Gone" (2026).
A może warto zaplanować nie tylko weekend, ale również łagodne wejscie w nowy tydzień? Pomoże w nim poniedziałkowy koncert "8 pór roku - Vivaldi vs. Piazzolla".
Wielbicieli muzyki jazzowej ucieszy zapewne kolejny koncert w cyklu "Czas Komedy". Tym razem słuchać będziemy piosenek skomponowanych przed laty przez tego wielkiego artystę.
Michał od Kości - a dokładnie Michał Włodarczyk - lekarz ortopeda, songwriter, producent, "piosenkolepiec" z Mysłowic - dorastał w miejscu, które samo w sobie jest opowieścią o podziale. Biała i Czarna Przemsza, dawna granica trzech zaborów, przestrzeń przecięta historią, geografiami, napięciami. Ten punkt przecięcia został w nim jako stały punkt odniesienia. Podziały funkcjonują u niego jako mechanizm myślenia - w tekstach, strukturze utworów i sposobie budowania emocji. Krótkie zdania - długie pauzy. Intymność - dystans. Czułość - chłodna obserwacja. I "Piosenki do filmów, których nie było" (2026), z debiutanckiego albumu, które na żywo zabrzmią w poznańskim klubie Pan Gar zaledwie dwa dni po premierze.
Podczas 55. edycji Poznańskiej Wiosny Muzycznej koncertować będą prawdziwe ptaki. Festiwal wychodzi z budynków instytucji muzycznych w przyrodę.
Kilka klubów, dziesiątki spotkań z ludźmi z branży, ponad sto koncertów, kilkuset delegatów, tysiące uczestników, jedna opaska, której nie można ściągać przez trzy dni. Oto czwarta edycja Next Festu, z dużym prawdopodobieństwem najgorętszego wydarzenia muzycznego wiosny, sprawiającego, że uszy wszystkich Polaków w kwietniu powinny być zwrócone w kierunku dźwięków dochodzących z Poznania.
Judith Hill należy do kategorii artystek, które przez lata funkcjonowały "tuż obok centrum", choć ich głos, warsztat i wrażliwość spokojnie mogłyby to centrum zdominować. Jej historia to mniej klasyczna opowieść o "wyjściu z cienia chórków", a bardziej historia o napięciu między widzialnością a niewidzialnością, bliskością legend a własnym językiem, który trzeba było wykuć wbrew wszystkiemu - również narracjom narzuconym z zewnątrz. Dziś, w ramach cyklu Jazz Around Presents w poznańskim Blue Note, przyjeżdża jako jedna z najpełniejszych i najbardziej samowystarczalnych postaci we współczesnej amerykańskiej muzyce korzeni. Wokalistka, gitarzystka, pianistka, kompozytorka, producentka. I - co w jej przypadku kluczowe - autorka własnego mitu, odbudowanego z gruzu cudzych historii.
