Zbrodnię popełni ten, kto na festiwal się nie uda. Tegoroczna Granda odbędzie się w trzeci weekend września.

- Diagnozy Zoli wynikające z obserwacji społeczeństwa II połowy XIX wieku mają mnóstwo przełożeń na naszą rzeczywistość - tak realizację Nany w reżyserii Moniki Pęcikiewicz w Teatrze Polskim zapowiada Maciej Nowak, dyrektor artystyczny sceny. Premiera (przeniesiona z marca) 18 września.

- Pół roku nie wychodzenia na scenę to cała wieczność - mówi Iwona Pasińska, dyrektorka Polskiego Teatru Tańca. Po pandemicznym zawieszeniu poznański teatr wraca do grania. Od grudnia - w swojej nowej siedzibie, na którą czekał kilkadziesiąt lat.

- Kiedy dowiedziałem się o tej koszmarnej historii więźniów żydowskich, byłem nie tylko totalnie zaskoczony, ale zły i rozczarowany - mówi Maciej Krajewski* ze Stowarzyszenia Łazęga Poznańska. Dzięki staraniom jego i Aleksandra Przybylskiego oraz społecznej zbiórce, 1 września nad jeziorem Rusałka stanęła tablica upamiętniająca tragiczną historię powstania tego sztucznego zbiornika wodnego.

- Uważam, że jeśli podejmuję taką tematykę w sztuce, to postawę ekologiczną powinnam przyjmować również we własnym życiu, aby te dwie sfery się uzupełniały - mówi Diana Lelonek*, artystka, fotografka, ekodziałaczka.

Już w czwartek odbędzie się spotkanie z cyklu "Czytanek Feministycznych". Tym razem uczestniczki i uczestnicy będą mieli szansę podyskutować o książce Argonauci autorstwa Maggie Nelson.

Kryzys klimatyczny to obecnie najważniejsze wyzwanie ludzkości. Coraz głośniej i dobitniej mówią o nim poznańscy artyści i organizatorzy życia kulturalnego w mieście. Warto ich posłuchać i dołączyć do kulturalnej koalicji dla klimatu.

Ignacy Jan Paderewski - polityk, kompozytor, pianista, wirtuoz. Lecz kto jeszcze? Showman, ulubieniec kobiet, jeden z najbogatszych artystów swoich czasów! Czy znamy go takiego?

17. Millenium Docs Against Gravity pozwoliło widzom na unikatową możliwość analizy ludzkich zachowań oraz funkcjonowania świata.

Matka - tradycyjnie niesmaczna sztuka Witkacego - w nieprzesadzonej, a po klasycznemu pięknej i czystej, acz lekko buduarowej interpretacji Radka Stępnia jest satysfakcjonującą produkcją Teatru Nowego. To spektakl dość surowy i po ludzku wyborny w swej trzeźwej zachowawczości. Zapewni nam miękki, bezpieczny, acz doprawiony smakowitym jadem powrót w przytulne objęcia ukochanego, poznańskiego teatru repertuarowego przy Teatralce.