- Ciemnię organizowano doraźnie w kuchni, kiedy ciemno robiło się na dworze. Przychodził wtedy czasem do taty starszy brat Stefan i razem wywoływali. Zapalali te kolorowe żarówki - czerwoną, oliwkową, a w kuwetach wyłaniały się na papierze kształty - opowiada Zygmunt Zieliński, w Poznaniu znany jako wiolonczelista Amadeusa. Zbiera okruchy wspomnień z opowiadań ojca Bogdana o międzywojniu.
Leon Prauziński w latach 1921-1923 na podstawie wykonanych w czasie powstania rysunków i szkiców, namalował 12 obrazów ukazujących sceny walk powstańczych. Były bardzo popularne w dwudziestoleciu międzywojennym, wydano je też na kartkach pocztowych. Teraz pokazuje je Biblioteka Raczyńskich.
"Dnia 14 stycznia był dany bal w Polskiem Kasynie. Osób zgromadziło się niewiele, bo tylko dwieście" - pisano o balu karnawałowym w Sali Białej Bazaru w 1844 r.
Paraliż komunikacyjny, zamknięte szkoły i zakłady pracy, lodowate kaloryfery, "poważne niedobory" energii elektrycznej, brak paliw na stacjach benzynowych i puste półki w sklepach. Taki był bilans "zimy stulecia" w Poznaniu.
Równe sto lat temu, w końcu 1917 roku, przyszły poznański miłośnik fotografii Bogdan Zieliński został wydalony z gimnazjum w Münsterze. "Jako niepożądany Polak" - pisał. Określono go mianem "Nationalpole", polskiego nacjonalisty, a z wiosną 1918 wcielono do niemieckiego wojska. - To była największa trauma ojca - stwierdza jego syn Zygmunt, wieloletni wiolonczelista orkiestry Amadeus.
O poznaniaku, który zdobył rosyjskie zamki, wspierał innowierców, choć sam pozostał katolikiem.
Spekulacja bakaliami, kubańskie pomarańcze, karpie z NRD, szynka na kartki i kolejki po chleb. Witamy w grudniu 1987.
Tysiące kibiców, czołówka polskich kierowców i Jan Ciszewski w roli spikera zawodów. 40 lat temu otwarto na ławicy tor samochodowy "Poznań", pierwszy tego rodzaju obiekt w bloku wschodnim.
