Jak czytamy we wprowadzeniu do książki, publikacja ta "powstała w przekonaniu, że polikryzys, choc stanowi źródło problemów i lęków, otwiera również furtkę do krytycznej refleksji nad przyszłością polskich instytucji sztuki. Przedmiotem zainteresowania uczyniliśmy praktyki, które czynią z nich obszar zaangażowania społecznego i politycznego, upodmiotowienia osób wykluczonych i marginalizowanych, a także testowania nowych modeli organizacji i zarządzania".
Wśród dyskutowanych zagadnień znalazły się m.in. odpowiedzialność instytucji kultury w dobie kryzysu klimatycznego, queerowanie przestrzeni społecznej, audiodeskrypcja jako twórcza praktyka czy nowe role galerii sztuki.
Jak pisze Leszek Karczewski w swojej recenzji tytułu: "Wielogłosowa struktura pozwala uniknąć dominacji jednej narracji, a różnorodność stanowisk sprzyja krytycznej refleksji. Całość posiada również wyraźny potencjał aplikacyjny - może stanowić użyteczne narzędzie dla praktyczek i praktyków sektora kultury, w tym osób pełniących funkcje dyrektorskie, kuratorskie, animatorskie i decyzyjne, odpowiedzialnych za politykę kulturalną".
as
