Przed nami finał roku jubileuszowego Polskiego Teatru Tańca. To był czas nadzwyczajnej aktywności zespołu w różnych, nie tylko stricte spektaklowych, formach.
40 lat istnienia Polskiego Teatru Tańca jest fenomenem samym w sobie, biorąc pod uwagę zarówno kontekst historyczny, związany z jego powołaniem i organizacją, przez indywidualną formę artystyczną aż po nierozwiązany systemowo przez cztery dekady problem z własną przestrzenią i metodą finansowania. Ale w spotkaniu z widzami chcieliśmy się skupić przede wszystkim na wyraźnym podkreśleniu specyfiki artystycznej Teatru i sięgnąć do historii nie w sposób pomnikowy, ale poprzez ludzi. W czasach, w których informacja zdominowała refleksję, kiedy pamięć traci swoją źródłową moc i bywa traktowana jako obciążenie, zaproponowaliśmy cykl XL - wczoraj i dziś Polskiego Teatru Tańca, w specyficzny sposób dokumentujący historię zespołu. Zależało mi, by tę historię opowiedzieć przez tancerzy, tych, którzy tworzyli tradycję zespołu i tych, którzy tworzą jego teraźniejszość. Te światy, pokolenia, spotkały się, przeniknęły w obecności widza, poprzez wspomnienia, rozmowy, materiały archiwalne, a nade wszystko wniknięcie w całą czterdziestoletnią tradycję repertuarową zaprezentowaną w żywym planie, jako fragmenty wznowieniowe i reinterpretacje.
Powstała spektakularna opowieść, w której każdy, także widzowie, mógł wnieść cząstkę swojej pamięci o Teatrze.
Każdy z odcinków był rejestrowany, ich siła polega m.in. na autentyczności wspomnień, spotkań, wzruszeń, reakcji. W ten sposób została nie tylko przywołana pamięć, powstał jednocześnie trudny do przecenienia materiał dokumentacyjny, zbudowany na archiwaliach udostępnionych przez bardzo pomocnych partnerów, takich jak TVP Poznań i Biblioteka Raczyńskich i na wspomnieniach uczestników tej niezwykłej historii, jaką jest 40 lat działalności PTT.
Jaki jest bilans tych czterech dekad?
To w sumie ponad 200 premier, zrealizowanych w Polsce i za granicą, m.in. na zamówienie tak prestiżowych festiwali, jak Dresdner Musikfestspiele i Biennale de la Danse w Lyonie, artystyczne podróże na pięć kontynentów, liczne nagrody na festiwalach, wśród nich Fringe First Awards w Edynburgu, współpraca z najwybitniejszymi choreografami świata, takimi jak Mats Ek i Ohad Naharin, organizacja od 20 lat, jednych z największych w Europie, Międzynarodowych Warsztatów Tańca Współczesnego, organizowanie Międzynarodowego Festiwalu Teatrów Tańca i Festiwalu Atelier. Wreszcie działalność samego Atelier, sceny poszukiwań, stwarzającej możliwość debiutu młodym twórcom. W ciągu 14 lat istnienia Atelier publiczność miała szansę poznawać ich pracę pod rożnymi postaciami: spektakle, instalacje plastyczne, projekty i akcje multimedialne... Jestem długodystansowcem i myślę o przyszłości Teatru, który powołał Conrad Drzewiecki, który ja prowadzę od 25 lat, i który, mam nadzieję, będzie trwał, mimo wszystkich przeciwności, bo ma filary w postaci wspaniałych, twórczych artystów.
Rozmawiała: Jagoda Ignaczak
- "XL. Polski Teatr Tańca wczoraj i dziś. Odcinek IX"
- 8.12, g. 20
- hala nr 2 MTP
