Poznań zna zresztą Ewę od początków jej scenicznego życia. Tu wystąpili podczas kwietniowego NEXT FEST, a później wrócili na Erste Letnie Brzmienia. Wydany niecały miesiąc temu materiał łączy w sobie surowość rocka, melodyjność alternatywnego popu i swobodę jazzowej improwizacji. I choć bywa rozgorączkowany, to co chwilę zmienia się w intymną, szeptaną opowieść.
Najbardziej znanym członkiem Ewy Koc (bo określenie "lider" byłoby w tym przypadku dość nietrafione) jest oczywiście Błażej Król. Zaczynał w Kawałku Kulki, łącząc gitarowe piosenki z psychodelią i humorem, a później powołał do życia UL/KR - duet operujący oszczędnymi, elektronicznymi fakturami. To właśnie w nim wyostrzył swój język pełen skojarzeń i podwójnych znaczeń. Najważniejsze były jednak jego solowe płyty - od "Nielota" (2014), przez "Nieumiarkowania" (2019), po "Popiół" (2025). Król coraz śmielej sięgał w nich po chwytliwe refreny, nie rezygnując przy tym ze słownych rebusów, a po dekadzie solowej działalności Ewa Koc kazała mu zweryfikować przekonanie, że demokracja w zespole jest niemożliwa.
Dawid Tyszkowski trafił tu z innego pokolenia. Debiutował EP-ką "Nadal nie śpię" (2022), wyprodukowaną przez Patricka The Pana, a na "Mój kot zaginął i już raczej nie wróci" (2023) pokazał, jak zręcznie łączy alternatywny pop z autobiograficzną opowieścią. Jednocześnie emocje nazywa znacznie bardziej bezpośrednio niż Król i zawsze ciągnęło go ku nieco ostrzejszemu graniu. Nie mniej ważna jest jednak pozostała trójka z projektu: Kamil Pater - gitarzysta związany z Contemporary Noise i elektronicznym JAAA!, pracujący też z Marią Peszek przy "Ave Maria" (2021), perkusista Kuba Staruszkiewicz - grający w Pink Freud i u Tymona Tymańskiego, zwykle łączący jazz, yass i improwizacyjna rock, a także basista Wawrzyniec Topa - multiinstrumentalista, producent i aranżer, współpracujący choćby z Ralphem Kaminskim.
Wróćmy jednak do wspomnianej wcześniej Kocewki - leśnego studia niemal pozbawionego zasięgu, a przez to bardzo sprzyjającego rozmowom i długiemu graniu. W jego ramach muzycy najpierw nagrywali improwizacje, a potem wyławiali z nich zalążki piosenek, co Topa porównywał do składania klocków. "Nie ma lepszego świata niż ten" nagrano "na setkę", prosto na taśmę, ze świadomie zachowanymi niedoskonałościami - "bez operacji plastycznych", jak mówili sami muzycy. To materiał, w którym metaforyczne przeskoki Króla spotykają się z intymnymi wyznaniami Tyszkowskiego - pierwszy częstuje nas obrazami, drugi szuka dla nich emocjonalnej ciągłości. Otwierający płytę "Autopilot" podsuwa obraz człowieka poruszającego się siłą rozpędu, a cały materiał przechodzi od garażowego uderzenia do kameralnych fragmentów, nigdy jednak nie gubiąc melodii.
Ale skąd tyle napięcia na płycie powstałej podczas tak przyjemnych spotkań? Słychać je choćby w "Czarnych drzewach", "Tanim szoku" czy "Coraz dalej od siebie". Muzycy dzielili się nie tylko pomysłami, ale też historiami - zwłaszcza o głodzie bliskości i codziennym nienasyceniu. Tytuł albumu można więc odczytać zarówno jako gest akceptacji życia, jak i gorzką uwagę o granicach oczekiwań. Dla Ewy Koc Kocewka była schronieniem przed przebodźcowaniem, presją kariery i coraz bardziej zautomatyzowaną rzeczywistością. Jak zauważa Tyszkowski, wraz z rozwojem sztucznej inteligencji słuchacze mogą mocniej szukać muzyki "brudnej, niechlujnej, ludzkiej". W czasach, gdy maszyny coraz sprawniej udają ludzi, pięciu ludzi wymyśliło postać, by wreszcie niczego nie udawać. A skoro "nie ma lepszego świata niż ten", może czasem wystarczy wyłączyć autopilota i posłuchać, co mają do powiedzenia pozostali?
Sebastian Gabryel
- Ewa Koc
- 15.11, g. 20
- Tama
- bilety
© Wydawnictwo Miejskie Posnania 2026
