Barok miał pecha. Pecha, że poprzedził klasycyzm - epokę po oświeceniowemu surową w sądach i programowo krytyczną. Epokę, która oceniła swoją poprzedniczkę jak srogi nauczyciel sprawdzający wykonanie zadania co do przecinka, cząsteczki, milimetra. Klasycyzm postulował umiar i z umiaru rozliczał. A barok, rozbuchany kolorami, rozedrgany afektami, umiaru akurat nie znał.
Poznań ma szczęście. Szczęście, że odwiedza go muzyka tej skandalicznie niezwykłej, niepowstrzymanej epoki. Do miasta, o którego wzorowym porządku i organizacji wiele się dotąd mówiło (mówiło się, dodajmy dla uczciwości, przed remontami), przyjeżdża feeria muzycznych barw i smakowitości. Podczas dwunastu dni listopadowego festiwalu Poznań Baroque usłyszymy nie tylko dzieła reprezentatywnych dla epoki kompozytorów, takich jak Bach, Handel czy Vivaldi, ale także utwory znane tylko nielicznym melomanom - m.in. kompozycje Kapsbergera, Schenka i Mealliego. Będą kameralne sonaty i nastrojowe arie, wariacyjne passacaglie i popisowe improwizacje.
Pojawią się też niespotykane instrumenty historyczne - arpa doppia, chitarrone, lirone. Muzyczny barok przyjeżdża bowiem do Poznania nie byle jak, ale w asyście światowych gwiazd. Artyści tacy jak fani rocka, gambistka Hille Perl i lutnista Lee Santana, charyzmatyczna śpiewaczka Maria Espada czy nietradycyjny spadkobierca włoskiej sztuki wiolinistycznej, Stefano Montanari udowodnią, że muzyka dawna, przedromantyczna, bywa nam zaskakująco bliska; w powściągliwości i emocjonalności, w powadze i nieokiełznanym humorze, i przede wszystkim, w odwadze łączenia tego, co pozornie od siebie odległe. Barok w Poznaniu zabrzmi uwspółcześniony, odświeżony, ale tak samo jak zawsze fascynujący i tak samo jak zawsze, z pierwszym, genialnym, błyskiem fantazji, który towarzyszył narodzinom śmiałych syntez w sztuce.
