Francuski reżyser François Ozon kręci filmy z podziwu godną regularnością - co roku jeden. Niemal za każdym razem zaskakuje też wyborem tematu i stylistyki. Tym razem nakręcił surową, czarno-białą ekranizację słynnej minipowieści Alberta Camusa "Obcy".
Rzecz rozgrywa się w latach 30. XX wieku w Algierze. Główny bohater, młody urzędnik Meursault, zabija Araba. Absurdalność tej zbrodni, popełnionej pod wpływem nagłego impulsu, a może zamroczenia, jest metaforą absurdu istnienia. Meursault odrzuca miłość, religię, moralność, społeczne konwenanse - te wszystkie złudzenia, których się chwytamy, by nie mierzyć się z przerażającą prawdą o bezsensie naszej egzystencji.
Ozon postępuje wiernie za fabułą powieści, uwypukla jednak jej kontekst kolonialny. Algieria pozostaje pod panowaniem Francji, obie grupy - kolonizatorzy i rdzenna ludność - są sobie obce, ich światy się nie przenikają. Francuscy panowie traktują Arabów z pogardą, postrzegają ich jako bezimienną masę. Dwie dekady później rozpocznie się w Algierii krwawa wojna o niepodległość.
Czarno-białe zdjęcia Manuela Dacosse'a kreują świat, który należy do przeszłości, ale pozbawione są nostalgicznych tonów czy dekoracyjnych błyskotek. Nie ma tutaj egzotyki, nie ma barw, jest tylko naga egzystencja. Na wysokości zadania stanął również Benjamin Voisin jako Meursault, tworząc postać enigmatyczną, banalną, ale jednocześnie niepokojącą. Jego młodzieńcza uroda przyciąga oko, zresztą podskórne, erotyczne napięcie jest cały czas obecne. Pod koniec filmu Meursault, dotąd odpowiadający na większość pytań "Nie wiem", wybucha, a Voisin dostaje możliwość zaprezentowania swych dramatycznych umiejętności. To najlepszy film François Ozona spośród tych, które nakręcił w ostatnich latach. Robi już zresztą następny, być może znowu nas zaskoczy.
Bartosz Żurawiecki
- "Obcy", reż François Ozon
- premiera: 18.09
© Wydawnictwo Miejskie Posnania 2026
