Artystka mówi o sobie, że jest przedstawicielką nurtu dream pop, który interpretuje jako "niesterylne podejście do dźwięków, dużo powietrza w muzyce, słodko-gorzkie linie melodyczne i duże przywiązanie do tekstów", często bardzo osobistych. Inspiruje się takimi kapelami jak Dead Can Dance czy Cocteau Twins. W Poznaniu usłyszeliśmy w jej wykonaniu 15 piosenek, które ukazały zaskakująco różnorodne oblicza artystki.
Mela liryczna
Pierwsza część koncertu była rzeczywiście utrzymana w poetycko-refleksyjnym klimacie. Piosenki "Rola gra", "Działać bez działania", "O domu", a nawet przebojowe i wyposażone w dynamiczne aranżacje "Spadochron" i "Melodia ulotna" wykonywała w dość wyciszony sposób. Można było nawet odnieść wrażenie, że wokalistka i zespół powstrzymują swoją energię, nie chcąc muzyką przytłoczyć znaczenia słów, które w twórczości Meli odgrywają istotną rolę. W wywiadach mówi często, że bliskie są jej dokonania takich artystów jak Agnieszka Osiecka, Jonasz Kofta czy Marek Grechuta i że mają one wpływ na jej wrażliwość. Jednocześnie jednak podkreśla, że nie chciałaby pomniejszać roli muzyki w stosunku do warstwy literackiej. I to właśnie było widać w wykonaniu pierwszych sześciu-siedmiu utworów, które nawet lekko uśpiły część publiczności.
Mela dynamiczna
W połowie występu za sprawą kipiącej uczuciami interpretacji piosenki "Wolna" ze sceny powiało mocą. Zarówno Mela, jak i zespół dali porwać się emocjom - usłyszeliśmy m.in. świetne klawiszowe solo w wykonaniu Miłosza Wośko. Zachwycające było "Stale płynę" z rewelacyjnym Tomaszem Krawczykiem, który na moment porzucił swoje gitary na rzecz ukulele. Nawiasem mówiąc, ten na pozór banalny, zabawkowy instrument - kojarzący się z Marylin Monroe i jej rolą Sugar w "Pół żartem, pół serio" - okazał się oryginalnym i pełnoprawnym elementem instrumentarium zespołu artystki. Anglojęzyczna "In the meantime", która na płycie jest raczej spokojnym utworem, na koncercie poprzez bogatszą aranżację pokazała olbrzymi potencjał wokalny Meli i towarzyszącej jej grupy.
Mela coverowa
To samo widać było w wykonaniach kilku utworów zapożyczonych od innych artystów. Na kolana rzuciła mnie "Wicked Game" Chrisa Isaaka, który pamiętam w oryginale jako liryczny kawałek z obszaru country and western. Mela odczytała tę piosenkę w bardzo kobiecy sposób. Wokalem, wspomaganym znakomitymi chórkami Oli Chludek i basisty Kornela Jasińskiego, stworzyła mistyczny klimat. Mógł on przywołać wspomnienie legendarnego "Miasteczka Twin Peaks". Zresztą "Wicked Game" była muzycznym motywem przewodnim w innym filmie Davida Lyncha: "Dzikość serca". Dawno nie słyszałam też tak udanej interpretacji i zaśpiewanego z tak wielką pasją utworu Grzegorza Ciechowskiego. Piosenka "Ani ja ani ty" miała swoją premierę w ubiegłym roku na 11. Koncercie Specjalnym Pamięci Grzegorz Ciechowskiego w Toruniu i dobrze się stało, że poznańska publiczność również mogła ją usłyszeć. Jeśli dodać do tego świetnie zagrany przebój "What else is there" z repertuaru Röyksopp, to stawiam Melę w pierwszym szeregu artystów dobrze wykonujących cudze piosenki. Czyni to w sposób twórczy, niesztampowy, szanując jednak pierwowzór.
...i inni
Publiczność nagrodziła artystów długimi oklaskami. Co ciekawe w jej szeregach nie było wyraźnej przewagi pań. Można było tego oczekiwać, znając teksty Meli, w których jest emanującym kobiecymi rozterkami podmiotem lirycznym. Obecni na koncercie panowie ekspresyjnie zaznaczali swój udział włączając się do wspólnego śpiewu, którym publiczność wtórowała artystce. To kolejny dowód, że Meli nie da się łatwo zaszufladkować.
Warto wspomnieć także o supportującej Melę grupie Ms. No One. Jej występ nie należał co prawda do najbardziej udanych, na co złożyły się chyba także pewne problemy z nagłośnieniem (zapowiedzi frontmanki były ledwo słyszalne). Jednak elektropsychodeliczna muzyka, którą zaprezentowali muzycy, jest ciekawa, a wokalistka Joanna Piwowar dysponuje interesującym głosem. Warto więc przyglądać się, jak potoczy się kariera Pani Nikt.
Katarzyna Kamińska
- koncert Meli Koteluk
- 24.02, g. 20.00
- Blue Note
