- Historia mnie interesuje, ale w nieznanych aspektach. Z reguły jest zapisywana dość sztampowo, a ma przecież wiele zakamarków, ukrytych znaczeń. Nigdy nie robiłem dokładnych dokumentacji epoki. Raczej skupiałem się na paru detalach i pozwalałem sobie w stosunku do tych epok na pewne szaleństwa i niedopowiedzenia - mówi Filip Bajon*, reżyser filmowy.

Wrobiony to historia poszukiwania zaginionego dzieła Maria Magdalena w ekstazie autorstwa słynnego Caravaggia. Z założenia trzymający w napięciu kryminał przesycony historią sztuki, tajemnicą z przeszłości i bezcennymi arcydziełami światowego malarstwa, w praktyce film co najwyżej przyzwoity i niestety do bólu przewidywalny.

Nieco zwątpiłem w moc swojej pamięci, bo wydaje mi się wysoce nieprawdopodobne, że ostatni raz film z gatunku dark fantasy oglądałem na dużym ekranie w 2006 roku, kiedy premierę miał Labirynt fauna. A jednak - Kręgosłup nocy, mroczna animacja dla dorosłych, przypomina o tej nielicho przykurzonej konwencji.

Norweski film staje się ważnym głosem za prawem kobiet do wyboru. Mało tego, obala jeszcze kilka stereotypów na temat tradycyjnych ról społecznych, jakie były do niedawna od kobiet oczekiwane - o filmie Ninjababy pisze Przemysław Toboła.

W poprzednich filmach Jordan Peele łączył fabułę z wyrazistym komentarzem społecznym, można było więc przypuszczać, że w produkcji o nadzwyczaj asertywnym tytule podąży wytyczoną przez siebie ścieżką. Tymczasem Nie! okazuje się nie lada zaskoczeniem.

On, ona, ich dzieci i byli partnerzy, a na dokładkę rodzice i dawni teściowie sprzymierzeni przeciwko temu, by ten związek mógł w ogóle się udać. Każdy wie lepiej to odbita w krzywym zwierciadle wizja zderzenia dwóch skrajnie różnych rodzin, która naprawdę bawi i wzrusza. Tym bardziej, że to wszystko naprawdę mogło się wydarzyć nad Wisłą.

- Jest obraz Guiraudiego czarną komedią z nakręcającą się powoli, ale konsekwentnie spiralą absurdu - o filmie Biegacz, dziwka, Arab, mąż pisze Bartosz Żurawiecki.

Motyw dzieci opętanych złem był wykorzystywany w kinie wielokrotnie, jednak norweski reżyser Eskil Vogt poprzestawiał figury na ogranej przez poprzedników szachownicy w taki sposób, że rozgrywka znów nabrała rumieńców.

Paolo Genovese tym razem zabiera nas na dziką przejażdżkę emocjonalnym rollercoasterem. Zsiadając z niego z pewnością docenimy stabilny grunt pod stopami i bliską osobę, z którą codziennie jemy pozornie zwyczajne śniadanie.

A mówiąc bardziej łopatologicznie, jest w zasięgu każdego z nas, o czym przekonuje bohaterkę wynajęty przez nią sex worker Leo Grande.