Żyjemy w czasach, w których bezustannie jesteśmy poddawani presji skrajnych, często sprzecznych racji. Jedynych, słusznych i bezdyskusyjnych. W tym dyktacie pełnym emocji, pojawia się naturalna tęsknota za porządkiem świata, w którym istnieje jakaś wspólna prawda - symbiotyczna i wypośrodkowana. Pragniemy dystansu i zrozumienia źródła naszych nieporozumień i konfliktów. Dać sobie prawo do posiadania każdej racji, lub nie posiadania ich w ogóle. Spektakl sięga do kabaretu lat 20-tych, korzystając z mocy jego ciętej satyry i krytyki. Absurdu, który niczego nie oszczędza i wszystko obnaża. Przenikliwej mądrości i nieograniczonej wolności.