Kto z Was w dzieciństwie budował bazę? Może było to takie miejsce: "Spędzałam w bazie mnóstwo czasu z moimi siostrami. To było miejsce bez dorosłych. Gromadziłyśmy tam wiele osobistych rzeczy: poduszki, naczynia, herbatę, zabawki... To było schronienie przed rzeczywistością, miejsce naszych tajemnic". A może takie: "Baza była na podwórku. Tam się zbierała ekipa. Rodzina nie miała wstępu, no chyba, że się wszyscy zgodzili i ta osoba była zaproszona. W bazie nie można brudzić, za to jak ktoś ma pomysł jak ulepszyć bazę - robimy spotkanie i debatujemy".
Albo: "To było miejsce bez żadnych ograniczeń, zakazów, no jedyne było takie, że czasem trzeba było iść spać. Tam czas płynął wolniej. Gdy jest mi smutno, myślę o tamtej bazie i jest mi lepiej". Budując bazę wracamy do czasu, gdy dzieciństwo było jasne, a pytania o przyszłość pojawiały się jako element zabawy. Co następuje potem? Kiedy przestajemy czuć się dziećmi?