"Ojczyzna to ziemia i groby" podsumowuje Ewa Domańska w eseju o badaniach na styku patriotyzmu i gleboznawstwa. Wspólnota potrzebuje swoich umarłych, aby przywiązać się do ziemi. Znajduje ich w różnych miejscach: na cmentarzach, nazwach ulic, podręcznikach historii czy w serialach kostiumowych albo jako patronów szkół. Czujemy z nimi więź, mówiąc tym samym językiem, ale też mając podobne ciała z jednolitym kolorem skóry i porównywalną anatomią.

A co z tymi, którzy odstają od tej normy? Czy jeśli nie widzimy ich po śmierci możemy być pewni, że kiedykolwiek żyli? W "Morgue polonaise" wystawiamy ich na widok. Innych, kalekich, niepełnosprawnych, porzuconych. Wzorem XIX wiecznych paryskich publicznych kostnic chcemy zachwycić po śmierci tymi, którzy odtrącali wzrok za życia. W naszej polskiej kostnicy spróbujemy przenieść się w różne miejsca zbiorowej pamięci oraz upomnieć o tych zapomnianych. Dokonamy też sekcji na normatywnym ciele polskiej martyrologii, czy pamięć o niej przeżyje skoro wiadomo, że przyszłość jest niepełnosprawna?

BIlety: 50 zł. (normalny), 30 zł. (ulgowy)

Więcej na temat spektaklu na stronie Sceny Roboczej.

Dofinansowano ze środków Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego

Dofinansowano ze środków budżetowych Miasta Poznania #poznanwspiera

materiały: Scena Robocza, fot. M. Zakrzewski

scenarobocza.pl