Kultura Poznań.pl

Muzyka

WIENIAWSKI: Ulubieniec publiczności Maxim Vengerov

Muzyka i skrzypce są częścią jego życia, językiem, w?którym potrafi najwięcej wyrazić

Maxim Vengerov
Maxim Vengerov

Skrzypek Maxim Vengerov - pasjonat o niesłychanej energii i pełnym żaru, ale i dyscypliny stylu interpretacji; ulubieniec publiczności - uznawany jest za jednego z wybitniejszych współczesnych muzyków. W czerwcu 2009 r. został przewodniczącym jury XIV Międzynarodowego Konkursu Skrzypcowego im. Wieniawskiego. Mówią, że muzyka i skrzypce są częścią jego życia, językiem, w którym potrafi najwięcej wyrazić. Jest stale w podróży, daje ok. 120 koncertów rocznie. Na przekór tradycyjnej powadze sal koncertowych żartuje z publicznością, opowiada anegdoty. W sezonie 2007/2008 r. z powodów zdrowotnych musiał odwoływać trasy koncertowe. Pierwszy po przerwie recital zagrał w Brukseli, w maju 2011 r. Przyznał, że czuje się, jakby przeżywał nową przygodę miłosną ze skrzypcami. A zapytany o najbardziej obiecującego skrzypka, rozpoczynającego właśnie karierę, odpowiedział: - To ja!

Vengerov jest spadkobiercą długiej, świetnej tradycji żydowsko-rosyjskiej szkoły skrzypcowej.

Pochodzi z Nowosybirska (ur. 1974?r.). Jego ojciec grał w orkiestrze na oboju, matka, dyrektor sierocińca, prowadziła w nim chór, sama też dobrze śpiewała. Maxim postanowił grać na skrzypcach, gdy zobaczył, że stojącego w drugim rzędzie orkiestry ojca w ogóle nie można było dostrzec z widowni! Jako czterolatek zaczął naukę u Galiny Tourchaninovej. Został poddany morderczemu reżimowi - po szkole kładł się na chwilę spać, zaczynał ćwiczyć po powrocie matki z pracy, ok. g. 19-20. Grał zwykle siedem godzin. Koncertował m.in. w sierocińcu matki; w dorosłym życiu, jako Ambasador Dobrej Woli UNESCO, organizował m.in. w Ugandzie warsztaty dla małych Sudańczyków porywanych do partyzantki. Najwcześniejsze lata ogromnego wysiłku zaowocowały zdumiewającą techniką: po koncercie, który jako siedmiolatek dał w Moskwie, usłyszał, że może już przestać martwić się o warsztat i grać, to co czuje. Jego interpretacje mają w sobie wewnętrzną intensywność o niezwykłej sile. W 1984 r. nauczycielem Vengerova został Zakhar Bron, za którym przeniósł się z matką do Londynu, potem do Lubeki. Zwycięstwa w Międzynarodowym Konkursie dla Młodych Skrzypków im. K. Lipińskiego i H. Wieniawskiego w Lublinie w 1984 r., a szczególnie w Międzynarodowym Konkursie im. C. Flescha w Londynie w 1990 r. otworzyły mu drogę na estrady. Muzyczną wrażliwością i pasją zjednał sobie przyjaźń wielkich artystów, jak Mstislav Rostropovicz, Daniel Barenboim, Vag Papian. Współpraca z nimi, a także koncerty z najlepszymi orkiestrami na świecie - Royal Concertgebouw Orchestra, BBC Philharmonic czy Chicago Symphony Orchestra przyczyniły się do wszechstronnego rozwoju młodego (sławę zyskał jako piętnastolatek), niezwykle utalentowanego artysty. Aby utrzymać rodzinę, wcześnie zaczął udzielać lekcji skrzypiec. Od 2005 r. jest profesorem Królewskiej Akademii Muzycznej w Londynie - znakomitym, zarażającym swoją pasją pedagogiem. Prowadzi też warsztaty. Dokonał niezliczonych, często nagradzanych nagrań. Artystyczne poszukiwania Vengerova zaowocowały m.in. grą na skrzypcach barokowych, altówce, studiowaniem dyrygentury i improwizacji jazzowej. I trwają nadal.

Daina Kolbuszewska